Lee Abraham - Distant Days (2014)

Geweldige CD. heerlijke eerlijke prog. Laatste track is subliem

Op Distant Days weet ex-Galahad bassist Lee Abraham zich verzekerd van de medewerking van een groot aantal gastmuzikanten. Het grote aantal muzkanten heeft echter geenszins tot een incoherent album geleid. In tegendeel zelfs, en het album is tekstueel bijna een conceptalbum te noemen. Alleen de openingstrack lijkt hierop een uitzondering te vormen.
Distant Days gaat vooral over nostalgie naar een tijd waarin het niet zozeer om geld draaide, en wil terug naar een tijd van onschuld die er waarschijnlijk nooit was (behalve op kleine schaal dan in de jeugd van de zanger). Het album staat verder bol van een oprecht verlangen naar een betere wereld en kritiek op het huidige systeem waarin mensen de controle over hun leven uit handen hebben gegeven aan machtige instituties en de financiele wereld. Ondanks de thematiek geen zwaar album maar eerder een hoopvol.
Muzikaal gezien worden mooie atmosferische stukken afgewisseld met stevige gitaar-riffs. De gitaarsolo's (die lang niet allemaal van Abraham zelf zijn) zijn vaak echt smullen. Distant Days is een prachtig, rustig nummer met een weemoedige toon. In het instrumentele Misguided daarentegen loert het gevaar om elke hoek. Corridors of Power en de afsluitende track zijn heerlijke epische nummers die bol staan van de intermezzo's en tempowisselingen. Alleen Walk Away vind ik een stukje minder, maar dan hou je nog steeds zes ijzersterke nummers over.

Schitterend album, alle nummers zijn prachtig. Als ze een edit maken van Walk Away, kan dat zo maar eens een hele grote hit worden. Dat nummer lijkt heel veel op een Mike & The Mechanics hit. De rest is erg mooie symfo met schitterende gitaarsolo's.