Sophie B. Hawkins - Tongues and Tails (1992)

Eerste nummer is natuurlijk erg bekend.. en ook een leuk nummer... de rest valt een beetje tegen...

3*

Dit album is voor mij onlosmakelijk verbonden met een vliegreis die ik tijdens militaire dienst naar Noorwegen maakte. In het vrachtruim met twee man een koptelefoon delen tegen het motorgeluid. Omdat de reis ongeveer 2.5 uur duurde hebben we het album dus ongeveer 6 keer gehoord (heen en terugreis). Prima album van Sophie, met een hele leuke originele cover van Bob Dylan's "I want you" . Lekker voor laat op de avond te luisteren.

Een verrassend goed debuut van deze aantrekkelijke zangeres ( wel een wat grote neus.....)
de songs zijn zeer sterk en qua teksten is het heel volwassen.

de cover van Bob Dylan's I want you, is toch een van de beste die ik ken.

En welke kerel wil niet zo toegezongen worden als in het eerste nummer ?

Ik vind dit een heerlijk album. Toen het nummer Damn... uitkwam, raakte ik zeer geïnteresseerd. Ook in de zangeres, maar goed, toen was ik 15 jaar. Het nr. Before I Walk On Fire is echt prachtig. En idd, de cover van Bob Dylan (I Want You) is heel goed uitgevoerd.

Het is een pop album, met wat funk trekjes zo her en der en ze gebruikt haar stem op verschillende manieren, theatraal, erg mooi. Ze heeft gewoon een hele goeie stem. Ik kan dit album goed bekoren. Ik zit tussen 3,5 en 4 sterren. Voorlopig nog 3,5.

Goede debuut-cd, maar zeker nog niet zo top als opvolger "Whaler" (al beweren de waarderingen hier het tegenovergestelde).
Het album loopt nog niet zo vloeiend als Whaler dat (voor mij) wel doet.
Wel terecht dat "Damn I Wish I Was Your Lover" een Top 40 hitje is geworden.

Destijds zag ik Sophie als een Madonna die wel kon zingen, want daar had ze wel wat van weg. Een leuke plaat die prima past in de tijdsgeest van toen.

Nadat ik Damn had gehoord kocht ik dit album in 1992 en was ik meteen verkocht.
SBH toont zich een geweldige zangeres, een zeer originele songwriter en arrangeur en speelt bovendien ook nog eens een aantal instrumenten zelf.

Dit album heeft iets magisch: de sound is origineel en alles past uitstekend bij elkaar. Er zijn veel experimentele trekjes, maar toch klinkt het commercieel in de beste manier van het woord.
Dit album brengt me altijd weer terug naar mijn studentenkamer en de voor mij muzikale ontdekkingsreis die ik begin jaren 90 onderging.

De opvogler, Whaler, is ook erg goed, maar dit blijft mijn favoriet. Ik zag Sophie live in een halfvol Paradiso in 1995 en was diep onder de indruk. Jammer genoeg wist ze de lijn niet echt door te zetten daarna met zeer onregelmatig verschiijnende albums, die ook wat wisselender in kwaliteit waren.

Voor mij is dit album 4 sterren waard met een halfje erbij voor de nostalgie.

musicfreak1960

Voeg daar gerust een aantal dames aan toe.....

Prima plaat. Ze zingt met een soort zelfverzekerdheid die het idee geeft dat het niet om een debuutplaat gaat.Nergens opgefokt en mooi muzikaal ingekleurd.Zo met het zonnetje erbij een lekkere plaat om de dag mee te beginnen. 4 sterren .

Ik was meteen weg van de single Damn i Wish en heb ook nog de cd single California Here I Come gekocht (heb ik nog steeds in de kast staan). In die tijd was ik een beetje aan het losbreken van alles wat conventioneel en conservatief was.
Het album heeft een bepaalde sfeer over zich hangen, het had iets "echts" , zacht maar toch met een scherp randje, mysterieus en ook een beetje werelds. 1e Helft is goed, maar vanaf I want You breekt het helemaal open. Mooi ook dat in het tekstboekje juist de songtekst van dat nummer ontbreekt, sommige liedjes hebben geen tekst nodig om mee te zingen.

Ja, dit heerlijke album heeft een bepaalde ongrijpbare sfeer waar ik niet goed de vinger op kan leggen, maar die me niettemin bijzonder aanspreekt. Een redelijk commerciële inslag, wat je met name terughoort bij de eerste twee nummers. Dat waren dan ook de terechte single-keuzes. Maar ook die hebben al een losse, ongedwongen sfeer in zich die de nummers laat aanvoelen alsof ze niet zijn geschreven met commerciële bedoelingen in het achterhoofd. Het is meer dat ze aanslaan omdat het gewoon goede, frivole nummers zijn.

Ook enkele andere nummers zijn goede popsongs met een kop en een staart (zou de titel daarmee te maken hebben? ) Sophie gebruikt haar flexibele stem op uiteenlopende manieren: pratend, fluisterzingend, maar ook hoog, theatraal en exaltatisch. Maar het album bevat ook duidelijk experimentele nummers met onverwachte wendingen. Sophie is wel eens vergeleken met Madonna, maar de 'queen of pop' zie ik niet op de proppen komen met een geluidscollage als Listen. Wat bijdraagt aan de natuurlijke flow is dat Sophie wordt geruggesteund door een echte backing band, waarin met name de bassist en de toetsenist hoofdrollen voor zich opeisen. Aantrekkelijk plaatje, in meerdere opzichten.

Naar aanleiding van vigil's top 100 artiesten, ben ik deze artiest op het spoor gekomen. De naam zei me wel wat. En nu ik de plaat opzet, herinner ik me het eerste nummer ook wel.

Sophie heeft een aangename stem en haar nummers worden door de producers in een soort mix van softrock en de toen populaire triphop- en dancepop-jas gegoten. Daardoor is de muziek niet echt organisch en klinkt het ook wat nineties-gedateerd. Het had wat losser en analoger gemogen. De songs staan als een huis, de zang is ook erg goed. Ik ben benieuwd naar haar latere platen, als die wat minder 'over'-geproduceerd zijn. De wat 'lelijke' synthesizer-laagjes helpen ook niet echt mee, zoals op California Here I Come, waar de synths zo van een Asia (Geoff Downes)-plaat afkomstig lijken. Het fretloze basspel alsmede het lekkere drumspel van Omar Hakim zijn erg lekker.

Wat me wel positief opvalt is het grote aandeel eigen songs (eigenlijk alle songs sans de Dylan-cover). De sfeer is inderdaad een beetje loom en mysterieus. Ik lees dat producer Richard E. Chertoff al samenwerkte met Joan Osborne en Cindi Lauper (ook goede solo-artiesten). Uiteindelijk heeft het wel veel weg van een Madonna-album en mis duidelijk spanning en power (met name in de instrumentatie). De muziek is duidelijk ingespeeld door play-by-numbers-hired-guns-studio-band. Alles keurig binnen de pop-lijntjes.