Amatorski - From Clay to Figures (2014)

Hier heb ik erg veel zin in. Hun debuutalbum was super, maar wel aan de korte kant. Ik ben benieuwd of ze nu 50 minuten kunnen boeien.

Tiny Bird is afkomstig vanop Te Gek ?! 5, raar dit dat nummer nu terug wordt bovengehaald. Single Hudson klinkt wel leuk, net zoals How Are You.

Album is al te vinden op het www.... benieuwd of het een aankoop kan rechtvaardigen (stiekem denk ik toch dat ze met tbc nooit het debuut Ep hebben kunnen overtreffen)

Dit is een teleurstelling zeg. Waar de vorige nog spannende triphop bracht met een ijzig sfeertje die vaak aan de derde Portishead deed denken, is deze zo braafjes en doorsnee dat niets echt blijft hangen. Popliedjes met weinig om handen. Niets mis mee, maar van Amatorski verwacht je wel meer kwaliteit.

De Belgische band Amatorski, gedragen door het schitterende stemgeluid van Inne Eysermans, wist in 2011 met tbc een sfeervolle plaat uit te brengen vol van invloeden uit de post-rock, trip-hop, electronica en alternatieve rock. Door bijvoorbeeld Amatorski-fan Nico Dijkshoorn gekarakteriseerd als de perfecte zondag-ochtend muziek, maar ook door velen omschreven als de perfecte muziek voor midden in de nacht. Na een paar jaar wachten is hier dan opvolger From Clay To Figures, en het eerste dat we horen is dat de sfeerzetting nog net zo prachtig is, maar dat het geluid toch aanzienlijk is veranderd.

Zo kende hun debuut maar 7 nummers, en vormden de nummers eigenlijk samen een lang geheel. From Clay to Figures bestaat nu uit 13 nummers en slechts 3 nummers daarvan klokken boven de 5 minuten. Dat is al een voorbode dat het geluid van deze plaat waarschijnlijk wat meer verschillende stijlen kent, en vooral wat meer poppy is. Gelukkig is dat niet erg als we luisteren naar het nummer U-turn, waar piano-klanken de muziek heerlijk opkleuren. Ook op Wild Birds is het geluid luchtig maar tegelijkertijd ook spannend met rijke instrumentatie en meanderende synths. Ruimte voor blazers en diepe trip-hop beats en bas is er ook nog, maar lang niet zoveel als op hun debuut. Dat is jammer, zeker als we ons beseffen dat het geluid ook nergens meer volledig ontspoort zoals het zo vaak deed op dat debuut. De kracht van dit album zit hem dan ook vooral in de vindingrijke instrumentatie en de algehele kwaliteit en kracht die de band uitstraalt. Het geluid klopt als een bus, en de stem van Eysermans, samen met de steeds terugkomende piano, is simpelweg perfect voor deze muziek-stijl.

Amatorski heeft hier het uitgerekte en bijna post-rock geluid van het debuut enigszins achter zich gelaten, en heeft een elektronische plaat neergelegd die eerder te vergelijken is met die nieuwe plaat van Warpaint, dan met de laatste van Sigur Ros of Portishead. Het had allemaal wellicht wat spannender gemogen, maar dat maakt deze plaat wel perfect voor de zondag-ochtend of een zwoele zomer-avond.
Pat-sounds: Album Amatorski - From Clay To Figures (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Met de aankondiging dat deze meneren en mevrouw op Best Kept Secret komen spelen heb ik meteen maar even deze tweede in huis gehaald en mezelf beloofd dat ik niet op het gemiddelde van dit album zal letten. Warszawa is in ieder geval al wonderschoon.

Helaas moet ik me hierbij aansluiten. De spanning van tbc is compleet weg.

Het is het soort slecht nieuws dat een grenzeloze koppigheid bij me oproept: van anderen te horen krijgen dat het nieuwe album van één van de beste nieuwe bands die je de afgelopen jaren hebt gehoord tegenvalt. Met tbc en Same Stars We Shared heeft Amatorski namelijk een tweetal platen uitgebracht dat zodanig uitblonk in alle facetten van sfeer en emotie verkennen dat de liedjes die erop staan nog minstens wekelijks net zo lang door m'n hoofd spoken totdat ik niets meer anders kan doen dan ze opzetten. Ondanks die grote variatie hoef ik dan toch niet m'n best te doen om te genieten van de constanten in de muziek van deze Vlamingen: het legendarisch fijne fluisterstemmetje van Eysermans, de inventieve drumritmes, de tedere zanglijnen en dan soms die nietsontziende uitbarstingen hebben mij sinds 2011 veranderd in een totale fanboy.

Het stak dus ook wel een beetje in mijn hart toen ik hierboven twee "smaakgenoten" kritiek zag neerpennen, maar het gevolg was eigenlijk alleen maar dat ik meer m'n best ging doen. Met Warszawa als solide beginpunt waar ik altijd naar kon teruggrijpen (wat mij betreft één van de beste nummers van deze band - kom ik zo nog op terug), heb ik verbeten doorgeluisterd en als ik zou zeggen dat dat geen resultaat heeft gehad, zou ik liegen. Opener Hudson bijvoorbeeld kenschetst meteen het sprankelende sfeertje dat Amatorski op het hele album heeft geprobeerd neer te zetten en slaagt daar nog meer dan redelijk in, maar dat valt bij de eerste luisterbeurt niet meteen te horen: het ritme van de zanglijn heeft iets ongrijpbaars en die intelligente percussie die op tbc al te horen was maakt het nummer niet zo easy listening als je van een single zou verwachten.

Meteen daarna gaat het echter al fout: de twee hierop volgende nummers laten ook nog wel merken dat er een sfeertje moet zijn, maar de instrumentatie is te steriel, te zouteloos gehouden om er echt geboeid door te worden. Tuurlijk, er zijn mooie piano-effectjes om de esthetici onder ons tevreden te houden en ongetwijfeld is er muzikaal op zich ook niks "fouts" aan te benoemen, maar het gevoel dat Eysermans en co met duidelijke weerzin wat willekeurige akkoordjes zitten in te drukken omdat het moet (wat ongetwijfeld niet echt zo is) is indringend genoeg om nergens ook maar in de buurt van geraakt te worden. Luister maar naar het gezapige samenspel tussen drums en synthesizers in Wild Birds, dan weet u misschien waar ik het over heb.

Zei ik gezapig? Dat brengt me op m'n volgende punt. Dat lieflijke fluisterstemmetje van Eysermans waar ik het over had is weg, verdwenen, zonder enige vorm van waarschuwing of misschien een afscheidsbriefje. Alsof een dierbaar familielid je heeft verlaten. Wat ervoor in de plaats is gekomen is een stem die ongetwijfeld het resultaat is van een paar professionele zangworkshops, want ze kan er verder mee de hoogte en laagte in dan ooit, maar in die uithalen heeft zij, Inne Eysermans, het meisje dat in je oor fluisterde zoals iedere moeder dat zou moeten kunnen plots - excuses - hetzelfde niveau van chagrijnige zeurderigheid als een kleuterjuf waar niet naar geluisterd wordt, als er al een emotie in te bekennen is. Voor zover dat sprankelende sfeertje dus nog over is na de opener, wordt dat restje vakkundig om zeep geholpen door haar ontevreden kreten, die mij meer terug doen verlangen naar het verleden dan een album als The Suburbs van Arcade Fire voor elkaar kan krijgen - maar dan op de slechte manier. Vooral op She Became A Ballerina, dat nummer met die mooie titel, dat nummer dat toch wel geslaagd móest zijn (maar nee hoor - wat mij betreft het dieptepunt van het album en mede vanwege de totaal stuurloze opbouw de enige echte draak van Amatorski), worden die luide uithalen zó naar, zó het tegenovergestelde van hoe ze haar stem moet gebruiken, dat ik niet veel anders kan doen dan met pruillipjes naar het volgende nummer skippen.

Voordat m'n teleurstelling m'n ratio echter gaat overnemen: soms bewijzen deze damesheren naast Hudson dat ze het wel kunnen, zoals op de afsluiter Unknown. Deze grijpt misschien nog een beetje terug naar de elementen van tbc met zijn statige (en zeer aangename) trompetten, maar is ook een meer dan geslaagde worp: de samenzang heeft hier wél dat lieflijke, dat emotievolle dat bijna op het hele album gemist wordt en de elektronische toevoegingen geven het nummer ruimschoots een eigen gezicht. Overduidelijk het hoogtepunt blijft alleen wel het eerdergenoemde Warszawa, zoals ik al eerder zei: Amatorski bereikt hier een bewonderenswaardig niveau door een zwaar onderkoeld begin te combineren met een warme, lieflijke climax. Alsof je van het koude bad in de jacuzzi springt, zeg maar. Knapper nog is dat ze dit niveau van fijnheid in tegenstelling tot bij Unknown compleet hebben weten te bereiken zonder terug te grijpen op tbc: de enige gemeenschappelijke factoren die dit nummer deelt met het oudere werk is een fantastische opbouw en een hoge mate van originaliteit. De sprankelende (!) gitaarpartij die de climax begeleidt, de elektronische, chaotische percussie in het tweede couplet en zelfs de ook nu veranderde, maar hier veel minder klagerige stem van Eysermans bewijzen dat een nieuwe richting inslaan op zich totaal geen slecht idee was.

Op de rest van het album blijft het gevoel van zouteloze plichtmatigheid jammer genoeg eigenlijk wel nog overheersen, net zolang tot het de sprankeling van Hudson compleet heeft vervangen. Lelijk, afschuwelijk of gênant wordt het nergens (behalve dus bij She Became A Ballerina), dus tot écht furieus gal spuwen kan ik mezelf dan niet verlagen. Het luistert weg, maar als we het glorieuze debuut en de voorgaande EP erbij halen valt dit album te vergelijken met een verrookte, grijzende vrouw van in de veertig die er zelf ook allemaal niet echt zin meer in heeft. Nu al.

Prachtig artwork...

Best een domper dit inderdaad. Alles wat de vorige plaat spannend maakte (één van mijn favoriete platen van dat jaar) is hier gereduceerd tot middelmatigheid. Degelijke middelmatigheid wellicht, maar desalniettemin erg steriel waardoor niets echt blijft hangen. Alsof de band alle ruwe kantjes van hun sound wilden polijsten en daarin iets te ver is doorgeschoten, waardoor de band geen eigen identiteit meer heeft. Dit hoor je het meest terug in de vocalen; voormalig kwetsbaar en fluisterend, nu regelmatig luid doch zoutloos.

Zonde dit. Hopelijk laten ze deze plaat achter zich en richten ze zich met hun volgende plaat weer op de sound die op het uitstekende t b c te horen is.

Hoop idd dat ze niet doorgaan met deze stijl. Hou juist van het rauwe rantje die ze hebben/hadden.