Ja, dat is bijna onvermijdelijk bij een album uit 1988. Dat was zo'n beetje het jaar waarop die eighties-sound het verst werd doorgevoerd. Daarna zouden we geleidelijk weer 'back to normal' gaan. Hoewel, geleidelijk... grunge en alternatieve muziek werden in '91/'92 opeens mainstream, wat nogal een schokgolf veroorzaakte. Beetje vergelijkbaar met de punk in '76/'77.
Ik heb een zwak voor Sally Oldfield sinds haar briljante debuut Water bearer uit '78. De paar daaropvolgende platen waren eveneens goed, maar ik heb het idee dat haar muziek steeds verder afgleed naar 'normale', lees: enigszins anonieme muzak. Behalve het niet onaardige, maar inderdaad zeer 80s klinkende I say something en Let it begin (duet met Justin Hayward), die op een verzamelaar staan, ken ik dit album echter niet, dus ik kan er niet over oordelen.