Partner - The Sky Is the Limit (1980)

Album voor €5,- op de kop kunnen tikken in Maastricht (De stad waar Partner ook vandaan komt).
Kende de eerste twee albums: A Man-Size Job Requires A Man-Size Meal en On Second Thoughts.
Wist eigenlijk niet dat er nog een derde album was. Album klinkt in mijn oren beter dan het tweede album.
Kent ook geen klassiekers zoals Kayuta Hill maar klinkt zeker niet verkeerd.

Ik vond 'm voor 1,50 bij de plaatselijke kringloop, in mooie, krasloze staat. De moeite waard om mee te nemen, aangezien ik de eerste twee Partner-albums zowel op LP als op CD bezit. Deze heeft het CD-tijdperk nooit gehaald, waarschijnlijk vooral omdat het destijds een regelrechte flop was.

Ik snap wel een beetje waarom: een muzikaal hoogstaande, maar ook wat veilig musicerende band als Partner had de handen nog wel op elkaar kunnen krijgen als dit album een paar jaar eerder verschenen was, maar in 1980 stonden de muzikale ontwikkelingen toch vooral in het teken van new wave, ska, de NWOBHM en andere opwindende live-muziek. Partner paste niet in dat plaatje.
Je kunt wel horen dat ze zich iets aantrokken van wat er om hen heen gebeurde, want deze plaat kent, meer dan de twee voorgaande albums, een meer rechttoe-rechtaan benadering. Wat steviger en beknopter, al verloochent de band zich niet en zitten er af en toe toch wel knappe instrumentale stukjes in verwerkt. Die soms ook enigszins storend zijn, want ik snap bijvoorbeeld niet helemaal waarom er tegen het einde van het eerste nummer opeens een heel ander ritmepatroon wordt ingezet, waarna de fade-out volgt.

Toch best een knappe plaat, die wel iets, maar niet veel onderdoet voor de eerste twee. Naast de instrumentenbeheersing valt me ook de samenzang in positieve zin op. Maar de nummers op zich zijn te weinig onderscheidend. Pas aan het eind wagen ze zich aan een ballad met licht symfonische ttrekjes. En nadat deze plaat het, net als de voorganger, zonder opvallende hitsingle moest stellen, viel het doek voor Partner.

Geproduceerd door Pim Koopman, staat er achterop de hoes, en zelfs arrangeur Mike Batt wordt bedankt voor bewezen diensten. Dat hoor ik er allemaal niet zo aan af, eerlijk gezegd, en ik lees hier terug waarom dat zo is: Koopman verzorgde voornamelijk de mix van de demo-opnamen die de band in de eigen studio had opgenomen.
Interessant verhaal overigens van deze Harry Knipschild, die behalve historicus ook jarenlang A&R-manager was bij Polydor, en daardoor uit de eerste hand schrijft over allerhande facetten uit de popmuziek van vroeger, met name de vele popsterren die hij zelf heeft ontmoet. Aanrader, die website.