Marty Friedman - Dragon's Kiss (1988)

Heerlijke instrumentale cd van een ondergewaardeerde
gitarist .Zelfde klasse als Satriani en Vai
Ik geef hem 4,5*

Ken alleen Forbidden City, die is brilliant.

Muzikaal technisch op eenzame hoogte maar de arrangementen zijn wisselvallig.
Soms ijzersterk (Forbidden City) maar vaker aan de zwakke kant.
Album opener Saturation Point is klasse met spectacular drums van Deen Castronovo (Bad English).

Tamelijk voorbeeldige Shrapnel plaat, maar toch doet het me minder dan ik had verwacht, ik prefereer bv. Jason Becker - Perpetual Burn (1988). Wel een dikke 3,5*.

Technisch is het knap want er is geen enkele twijfel in mijn hersenkronkels dat deze gast best kan spelen, zijn loopbaan spreekt voor zich. Twee zaken spreken in zijn nadeel, dat Shrapnel geluid, it est donderende drums en gitaar op de voorgrond, en dat gebrek aan memorabele melodielijnen in zijn nummers. Dat zal bij mij een Joe Satriani altijd voor hebben op de rest van het peloton axeshredders, ook al door de speelsheid en een joie de vivre die Joe in zijn muziek etaleert. Forbidden City klinkt mij het bekendst in de oren, logisch want dit nummer staat ook op de verzamelaar Guitar Masters die ik op vinyl heb. Let op de totaal onlogische versnelling / break in dit nummer. Klatergoud volgens mijn ogen en oren.