Moxy - Ridin´ High (1977)

Goede plaat van een hier in Nederland onbekende hardrockband met een goede zanger, Buzz Shearman.

Na Frank Marino kan deze Canadese band Moxy ook wel weer eens van stal gehaald worden. Het past in hetzelfde straatje en ook hier vliegen de soloos om de oren. Deze derde is een veel steviger southern rock variant dan de twee voorgangers. Dat betekende succes in Europa maar geweerd van de radio in de States. De band was zo populair in San Antonio, Texas dat AC/DC in het voorprogramma speelde

Recht door zee hardrock. Rauwe zang en veel gitaarwerk. Komt nog voor in de jaarlijst 1977 van OOR dankzij 2 punten van hardrock aanhanger Kees Baars. Is daarmee gedeeld één na laatste in die lijst. Mij raakt het niet echt. 2,5*.

Een logische voortzetting van Moxy II en daarmee al direct geen mededinger voor de toppositie. De rechttoe rechtaan hardrock die de band speelt, doet me echt heel weinig. Ik hoor wel een band die het hard probeert, maar het komt simpelweg niet uit de verf. Het soleerwerk is vaak goed, maar het rifwerk is juist weer erg saai. Ik zie hierboven de naam AC/DC staan. Daar doet het ergens wel wat aan denken, maar dan toch echt minder pakkend (en ik ben al geen liefhebber van AC/DC...)

Het is vaak gewoon te makkelijk. Te vaak volgens het boekje. De teksten beginnen me erg tegen te staan en ondanks de degelijkheid van de meeste songs, redden ze het gewoon niet. Het is voor mij duidelijk een eendagsvlieg. Die eerste plaat koester ik wel. Een dikke drie sterren, omdat ik de zang van Buzz Shearman en vooral het soleerwerk wel kan waarderen.

Tussenstand:
1. Moxy I
2. Ridin' High
3. Moxy II

Knaller van een hardrockplaat, met die schurende stem van Buzz (ergens tussen Dickie Peterson en Jeff Keith) met gedreven, net zo scheurend gitaarwerk. Wat ik vooral zo mooi vind is hoe de gitaren er soms echt lekker in knallen, net zoals op platen van Judas Priest, Derringer, Pat Travers of Riot in deze periode. Je hoort nog wel wat invloeden uit de jaren 60 (Hendrix), maar verder zou deze plaat ook in de jaren 80 niet hebben misstaan, heavy, sleazy, energiek. Nothing comes easy is net zo simpel als briljant, met zijn rockmusical-jasje. Ook de ballad Another time, another place is prima te pruimen. Vlammende, old-school hardrock. Krijg meteen zin in meer - Ram Jam, Molly Hatchet, Tesla, dat soort werk.