Jennifer Rush - Jennifer Rush (1984)

met het onweerstaanbare "Power of love"waarvan je schoorvoetend moest toegeven het eigenlijk best wel een goed nummer te vinden.

Wat een zuinige stemmen. Album knalt gelijk met Madonna's Eyes en ook bij 25 Lovers een krachtig popnummer. Hoogtepunten zijn Ring Of Ice en Power Of Love. I see A Shadow en Surrender klinken nu wel heel gedateerd, maar ik hou van het 80's-geluid.

Jennifer Rush, ooit begonnen onder haar echte naam Heidi Stern. Mogelijk gekozen omdat dit wat beter past bij haar zwartkleurige lokken en aardedonkere regenboogvliezen. Viel me verder ook op doordat ze vrij weinig live zong. Ik heb haar stem nooit mooi gevonden en the power of love, juist dat nummer, vond ik verschrikkelijk.

Als ik de statistieken mag geloven had ze vijf singles met dit album, waarvan het uiteraard the power of love was die het zo goed deed. Daarnaast zou die single over de 1m verkopen in het Verenigd Koninkrijk wat op dat moment een record was.

Ik heb die stem van Rush altijd al vreselijk gevonden, maar als om het weer even goed te maken zeg ik er wel bij dat ze natuurlijk veel beter kan zingen dan ik en de opvolger van deze plaat zeker wat aandacht verdient om de pakkende melodien en het verloren en kenmerkende geluid van de jaren tachtig.

power of love zal ik absoluut niet meer opzetten, maar 25 Lovers, Ring of Ice en Come Give Me Your Hand vind ik hier er bovenuit springen en die waren toevallig allemaal single geweest.

Goede plaat. Alleen "Surrender" kan ik niks mee, toch wel een opvullertje, op een verder consistent album. lekker synth-popperig.

Meegenomen uit de kringloop omdat de naam me wat zei, en ik The Power of Love natuurlijk wel al kende.

Ik ken de geschiedenis van de artiest niet, maar zag wel achter op de hoes dat alles ingegrogrammeerd is door één persoon. Ik heb dan ook wel een erg groot TROS-gevoel bij deze artiest. Een zangeres die geen band nodig heeft, maar gewoon met een bandje kan meezingen.

Wat waren er toch veel van dit soort artiesten door de decennia heen. Maar goed, deze plaat dus. Niet eens zo slecht en los van enkele wel erg vreselijke songs, is het nog best genietbaar.

Een plaat die waarschijnlijk na het draaien in de kast belandt en er nooit meer uitkomt. Maar goed dat lot is wel meer platen beschoren (Melanie, Joan Baez, toevallig ook vandaag uit de kringloop meegenomen).

In elk geval is mijn muzikale horizon weer wat meer uitgebreid. Overigens vond ik Laura Branigan en Belinda Carlisle ook wel leuk uit dit 'genre'. Hopelijk kom ik die ook eens op lp ergens tegen.

Lekkere gitaarsolo in Into My Dreams trouwens die volledig uncredited is, zowel op de Duitse als Internationale versie. Leuke speurtocht, mocht ik er ooit eens zin in hebben dat uit te zoeken.