Matt Harlan - Raven Hotel (2014)

Het duurde even voordat deze plaat mij wist te boeien. De bijgevoegde teksten trokken me over de streep. Die zijn echt steengoed. Het is zijn stem die me niet altijd weet te overtuigen. Sympathiek maar iets te bescheiden en voorspelbaar. Denk aan Guy Clark zonder zijn grit of Gordon Lightfoot zonder diens lyriek. Volgens mij is Harlan zich daarvan wel bewust want in vergelijking met zijn fraai onnadrukkelijk debuut en het daarop volgende deense uitstapje, klinkt dit album meer gevarieerd. Dat komt mede omdat zijn vrouw deels de harmonies verzorgt en ook een track solo zingt. Daarna gaat Harlan verder met zijn verhalende folk afgewisseld met overtuigende countryrock en zelfs een jazzy barsong met sax. Genoeg te beleven niet in de laatste plaats door de uitstekende begeleiders en warme productie.

Raven hotel heeft mij volkomen overtuigd. Matt Harlan groeit als zanger en als componist. Waar zijn eerste plaat aardige nummers bevatte, maar wat onzeker klonk, was de tweede een stap voorwaarts. Met Raven hotel lijkt hij te zijn gearriveerd naar waar hij wil zijn. Sterk verhalende songs gebracht in diverse stijlen, die zorgen voor een gevarieerd, maar zeer sterk album. Matt Harlan verdient meer aandacht inmiddels en met een Europese tour in de planning voor het voorjaar van 2015 moet dat maar eens gaan gebeuren.

Het volledige verhaal lees je op de site van WoNo Magazine.

Daar ben ik het absoluut mee eens! Zag hem een poos geleden bij mij in de buurt en was onder de indruk. Als lieverhebber van verhalende teksten kom je bij hem wel aan je trekken. Zijn warme stem doen mij af en toe aan Jw Roy uit zijn vroegere, goede americanadagen denken. De titeltrack heeft de meeste indruk op me achtergelaten, verder valt op dat deze plaat meer variatie bevat. Wat mij betreft, zoals mijn voorgangers ook schreven: wederom een stap voorwaarts!

Helaas weet dit album me niet te boeien. Het geheel klinkt een beetje te mak voor mij, de stem van Matt Harlan is net te gewoontjes en de songs komen niet boven de middelmaat uit. Alleen Riding With The Wind klinkt goed en is geheel te wijten aan de zangeres die het even overneemt.

2014 was een uitmuntend muziekjaar. Het was zo'n goed jaar dat ik nog altijd niet klaar ben met het natrekken van albums uit dat jaar. 1 van die albums is Raven Hotel van Matt Harlan. Als ik zeg dat ik dit album eigenlijk vanaf de releasedatum had moeten kennen dan zegt dit al wel hoe mooi ik Raven Hotel vind. Niet dat hij vorig jaar mijn top 10 zou hebben gehaald, maar ik ben buitengewoon te spreken over dit mini meesterwerkje.

De teneur van het album is vrij sober en ontspannen. Harlan is een goede, doch onopvallende zanger. Dat is direct het gevaarlijke aan zijn muziek. Je hebt in het begin soms de indruk dat het allemaal wat te ontspannen en niet urgent genoeg klinkt. Dat kan er toe leiden dat je hem na een luisterbeurt laat liggen. Dat zou in dit geval buitengewoon onverstandig zijn, want gaandeweg krijgt dit album steeds meer smoel. Vooral vanaf het titelnummer is de kwaliteit bij vlagen erg hoog. De prachtige melodieen en de perfect ingekleurde instrumentatie maken het echt tot een prachtig geheel. Luister eens naar het jazzy Burgundy and Blue, dat misschien wel het prijsnummer van het album is.

Een bijkomend pluspunt is dat de stem weliswaar niet heel diepgaand is, maar dat het wel een soort ontpspannenheid met zich meebrengt die het heel plezierig maken om naar te luisteren. Een beetje hetzelfde gevoel als bij Chet O'Keefe. Ook zo'n artiest die je eigenlijk het best kan horen in een klein cafe in de donkere wintermaanden of in de zomer bij het kampvuur. Matt Harlan was in april in De Amer. Maar ik was hem al haast vergeten en heb zijn optreden daarom gemist. Dat overkomt me niet nog een keer.

"Raven Hotel" is het derde album van de uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter Matt Harlan.
was reeds onder de indruk van zijn fraaie debuut "Tips and Compliments" en dit album doet er zeker niet voor onder. 12 bovengemiddeld goede eigen liedjes voorzien van prachtige melodieën en sterke, verhalende teksten in het americana genre overwegend folk met vleugjes country (rock), blues en jazz.

het schitterende met vioolspel ingeleide "Old Spanish Moss", het ingetogen "Half Developed Song", het melancholische "Old Allen Road" met fraaie accordeon accenten of "Slow Moving Train" met de heerlijke harmonica klanken van Mickey Raphael (bekend van zijn werk met Willie Nelson), zijn een aantal van de vele pareltjes op dit album. zijn vrouw Rachel Jones verzorgt de lead zang op het prachtige "Riding with the Wind".

een enkele keer wordt er bescheiden gerockt op "Rock & Roll" en het door orgel gedragen "The Optimist", nummers die samen met "Burgundy & Blue" met jazzy accenten van de saxofoon en de slow blues van "Slow Moving Train" een fraai duet met Rachel Jones, voor variatie zorgen op dit sfeervolle album.

behalve Matt Harlan (vocals, acoustic guitars) spelen o.a. mee Bukka Allen (accordion, organ, piano), Maddy Brotherton (violin), Rich Brotherton (acoustic & electric guitars, banjo, lap steel, dobro, bass, synth, vocals) en Glenn Fukunaga (upright & electric bass).

"Raven Hotel" bevalt mij net iets beter dan zijn debuut. een aanrader voor liefhebbers van singer/songwriters zoals Guy Clark, John Gorka, Doug Paisley, John Prine, Richard Shindell etc.

Album werd geproduceerd door Rich Brotherton & Matt Harlan
Recorded at Ace Recording, Austin, Texas