Steve Morse Band - Coast to Coast (1992)
mijn stem
11 stemmen
1
geplaatst: 26 december 2018, 01:26 uur
Gitaarliefhebbers zullen zich zeker geen breuk kopen aan een album van Steve Morse; ik vind ze, van wat me bekend is, echter wel eens wat onderling inwisselbaar. Met de eerste paar nummers zitten gang en stemming er zeker in, culminerend in country-rocker Runaway Train. Daarna verslapt langzaam maar zeker mijn aandacht en het gepriegel en gepiel, ook van de bassist, kan op mijn zenuwen gaan werken. De afsluiter van dit prog(hard)rockalbum is het traditionele rustige liedje voor gitaar alleen. Steve Morse wordt hier weer begeleid door bassist Dave LaRue en drummer Van Romaine.
1
geplaatst: 4 oktober 2020, 16:11 uur
Ik snap de lage waarderingen hier niet. En ook niet dat Steve Morse blijkbaar zo onbekend is dat er zo weinig stemmers op zijn albums zijn op MusicMeter. Hoogtepunt voor mij hier is The Oz - YouTube en dan helemaal de gitaarsolo: elke noot is raak. Die kan ik echt tien keer achter elkaar luisteren en iedere keer krijg ik weer kippevel.
2
geplaatst: 13 april 2025, 21:05 uur
De derde voor label MCA en de tweede voor hen als Steve Morse Band, opvolger van Southern Steel. Bij het intro van de stomende opener User Friendly denk ik onmiddelijk aan Rush en The Spirit of Radio. Het komt door de als een loop snel repeterende, überlekkere gitaarlick.
Maar ook de rest van het nummer is bijzonder aangenaam: ik hoor in dit nummer méér qua briljante combinatie melodie met razendknap snarenspel dan op heel Southern Steel bij elkaar. En dát is juist één van de kwaliteiten van Morse. Hij kon het dus nog. Uiteraard.
Op het eveneens stevige en uptempo Collateral Damage tevens knap baswerk van Dave LaRue, waarna het intro van Get It in Writing bijna als renaissancemuziek binnenkomt; muziek die Ritchie Blackmore zou kunnen waarderen, al weet ik uiteraard niet hoe hij het steviger, midtempo vervolg beleeft. Mijn tweede favoriet van het album, waarna Morning Rush Hour ook al zo aangenaam blijkt, met dat gitaargeluid dat doet denken aan die klassieker van Dixie Dregs Take It off the Top uit 1978.
Anders dan op de voorganger dient zich een stilistisch zijweggetje aan: het snelle Runaway Train is uit countryklei getrokken, voor het eerst in deze bezetting van zijn groep. Een aangename onderbreking van de stijl hiervoor, rock met 'n vleugje fusion.
De tweede helft begint met het rustige Long Lost waar het eens niet om snel snarenspel draait, waarna het midtempo en stevige The Oz volgt met, hnzm noteerde het al, een meer dan fraaie gitaarsolo.
Fusionrock in Over Easy veel ruimte voor virtuositeit op de bas, meer in die stijl op Cabin Fever waarna deze Morse ook in diens traditie afsluit, namelijk akoestisch: Flat Baroque.
Al met al pakkender dan de voorganger en dus een 7,5 in plaats van een dikke 6. Wel is de eerste helft beter dan de tweede, waar vaker platgebaande wegen worden betreden, het muzikale vakmanschap ten spijt.
Ook deze van Morse bij MCA staat niet op mijn streamingplatform, zodat ik naar YouTube uitweek, waar ik deze playlist vond met in de beschrijving een incorrecte tracklijst. De juiste staat een eindje daaronder, namelijk hier.
Coast to Coast verscheen in juni 1992. Een maand later verscheen van Dixie Dregs livealbum Bring 'em Back Alive. Anders dan ik me voornam toen ik aan deze odyssee door Morses werk begon, toch maar eens livewerk beluisteren.
Maar ook de rest van het nummer is bijzonder aangenaam: ik hoor in dit nummer méér qua briljante combinatie melodie met razendknap snarenspel dan op heel Southern Steel bij elkaar. En dát is juist één van de kwaliteiten van Morse. Hij kon het dus nog. Uiteraard.
Op het eveneens stevige en uptempo Collateral Damage tevens knap baswerk van Dave LaRue, waarna het intro van Get It in Writing bijna als renaissancemuziek binnenkomt; muziek die Ritchie Blackmore zou kunnen waarderen, al weet ik uiteraard niet hoe hij het steviger, midtempo vervolg beleeft. Mijn tweede favoriet van het album, waarna Morning Rush Hour ook al zo aangenaam blijkt, met dat gitaargeluid dat doet denken aan die klassieker van Dixie Dregs Take It off the Top uit 1978.
Anders dan op de voorganger dient zich een stilistisch zijweggetje aan: het snelle Runaway Train is uit countryklei getrokken, voor het eerst in deze bezetting van zijn groep. Een aangename onderbreking van de stijl hiervoor, rock met 'n vleugje fusion.
De tweede helft begint met het rustige Long Lost waar het eens niet om snel snarenspel draait, waarna het midtempo en stevige The Oz volgt met, hnzm noteerde het al, een meer dan fraaie gitaarsolo.
Fusionrock in Over Easy veel ruimte voor virtuositeit op de bas, meer in die stijl op Cabin Fever waarna deze Morse ook in diens traditie afsluit, namelijk akoestisch: Flat Baroque.
Al met al pakkender dan de voorganger en dus een 7,5 in plaats van een dikke 6. Wel is de eerste helft beter dan de tweede, waar vaker platgebaande wegen worden betreden, het muzikale vakmanschap ten spijt.
Ook deze van Morse bij MCA staat niet op mijn streamingplatform, zodat ik naar YouTube uitweek, waar ik deze playlist vond met in de beschrijving een incorrecte tracklijst. De juiste staat een eindje daaronder, namelijk hier.
Coast to Coast verscheen in juni 1992. Een maand later verscheen van Dixie Dregs livealbum Bring 'em Back Alive. Anders dan ik me voornam toen ik aan deze odyssee door Morses werk begon, toch maar eens livewerk beluisteren.
1
geplaatst: 10 augustus 2025, 20:35 uur
Onlangs werd ik volledig weggeblazen door het optreden van Dixie Dregs op het Montreux Jazz Festival in 1978. Dat zorgde voor een inhaalslag van aankoop albums en DVD van Dixie Dregs, Steve Morse Band, Kansas en Deep Purple waar deze virtuoos op meespeelde. Nog niet alles compleet want niet alles is makkelijk te verkrijgen of je moet diep in de buidel tasten. En wat Deep Purple betreft, daar zijn vele albums vanaf 1996 met Steve Morse gemaakt dus alles op zijn tijd. Abandon heb ik al, Purpendicular volgt tzt.
Afijn, we trappen af met Coast To Coast. En na High Tension Wires wat mij betreft een lichte tegenvaller. Of moet ik zeggen dat de verwachtingen iets te hoog waren, dat kan ook. Natuurlijk, het gitaarspel is grandioos virtuoos, drums en bas zijn top en de band beheerst diverse stijlen perfect (country!). Alleen proef ik meer van hetzelfde en dat hoor ik bij meerdere albums van SM terug. Hij is na Jeff Beck en Allan Holsworth misschien wel de beste gitarist ever, in elk geval de meest veelzijdige. Maar dat alleen is helaas niet genoeg voor een hoge waardering. De albums met DD zijn daarentegen wel absolute spitzenklasse dus daar doe ik binnenkort nog verslag van. Hoe dan ook is CTC een sympathieke album van een sympathieke gitarist + band.
Afijn, we trappen af met Coast To Coast. En na High Tension Wires wat mij betreft een lichte tegenvaller. Of moet ik zeggen dat de verwachtingen iets te hoog waren, dat kan ook. Natuurlijk, het gitaarspel is grandioos virtuoos, drums en bas zijn top en de band beheerst diverse stijlen perfect (country!). Alleen proef ik meer van hetzelfde en dat hoor ik bij meerdere albums van SM terug. Hij is na Jeff Beck en Allan Holsworth misschien wel de beste gitarist ever, in elk geval de meest veelzijdige. Maar dat alleen is helaas niet genoeg voor een hoge waardering. De albums met DD zijn daarentegen wel absolute spitzenklasse dus daar doe ik binnenkort nog verslag van. Hoe dan ook is CTC een sympathieke album van een sympathieke gitarist + band.
* denotes required fields.
* denotes required fields.