White Heart - Hotline (1985)

Een Amerikaanse christelijke rockband, ik had er nog nooit van gehoord toen ik deze plaat in de kringloop uit de bakken plukte. Toch ken ik best wat christelijke rockgroepen uit die tijd, aangezien ik een tijdje in de evangelische wereld heb doorgebracht door een vriendinnetje. En omdat heel veel gospelmuziek toendertijd niet bepaald mijn smaak was, ging ik haastig op zoek naar christelijke bands die wat stevigere muziek maakten. Zo leerde ik The Resurrection Band kennen , een sterk geëngageerde hard rockgroep op blues basis, het Zweedse Jerusalem met AOR hard rock en Petra een Amerikaanse rock groep. En bij dat rijtje kan ik 40-45 jaar later White Heart voegen.
White Heart startte doordat een aantal studiomuzikanten die vaak met gospelartiesten werkte eens wat stevigers wilden spelen. In het begin waren er geen christelijke labels die dit zagen zitten, maar uiteindelijk zag HomeSweetHome/Myrhh het wel zitten.
De eerste twee albums waren nog wat onevenwichtig, dit album iets minder maar ook niet helemaal geslaagd.
Het probleem is dat de groep eigenlijk niet echt durft te kiezen voor een duidelijk rock geluid. Als de groep daarvoor kiest hoor je duidelijk best wel een aardig (hard) rock geluid, maar daar tussen zitten dan ook nog ballads, zelfs wat middle of the road muziek en het eindigt zelfs met een Taling Heads/Gruppo Sportivo achtig new wave nummer The Wall (Europese persing heeft de laatste 2 nummesr omgedraaid),
Het is daarom een wat 'los zand' album. De teksten zijn ook allemaal christelijk, gelukkig niet dermate dat je continu met kromme tenen zit.
De plaat begint veelbelovend met stevige rock : 'hot line' en 'ǵotta be a believer' . Dan komt a ballad 'Jerusalem' waar ik niet veel aan vindt en hetzelfde geldt voor 'turn the page'. 'She's a runaway' is een echt jaren 80 nummer, heeft veel weg van Pat Benator/ After the Fire qiua productie.
Kant 2 opent ijzersterk met 'Heroes' dat ik persoonlijk het beste nummer vindt. Mooie opbouw, prima gespeeld. Want daar ligt het allemaal niet aan, het zijn prima muzikanten, enkel zijn lang niet alle nummers sterk en soms is de productie niet al te best.
Na 'Heroes' komt voor mij het dieptepunt: 'In his name'. Dat is gewone 'praise muziek' , ik zie het rock publiek echt niet met da handen zegenend omhoog....ook de productie is mierzoet. "The Victory' daarentegen is weer onvervalste rock a la 'Europe (The Final Countdown)', een prima nummer met veel energie. Met "Keep Frighting The Fight' is ook miks mis mee , je hebt continu het gevoel, waar ken ik het van, is het een nummer van Boston, van Foreigner of van Toto.
En dan sluiten we af met het new age achtige 'Walls' .
Zeker in die tijd was het denk in het christelijk milieu redelijk stevig en kwalitatief stak het toch wel boven de gospel groepen uit.
Maar als we het in het geheel bekijken is het denk ik net een voldoende . Een paar miskleuns, te veel stijlen, maar de rocknummers zorgen ervoor dat het net drie sterren wordt.