Manowar - Hell on Wheels Live (1997)

De allereerste live cd van Manowar, en dat mocht ook wel eens na zoveel jaren. Helaas is dit ook het begin van een haast oneindige stroom aan live releases / dvd's. Ik moet er wel bij zeggen dat het merendeel daarvan wel heel erg degelijk is, maar te veel is gewoon te veel.

Deze live cd heeft een uitstekende setlist, met welhaast iedere track die je je maar kan wensen als fan. Het geeft een leuk overzicht van de cariere van de band, en net die nummers die missen staan op het vervolg, Hell On Stage.

Minpunt is wel dat het geluid niet op ieder nummer even goed is. De cd is samengesteld uit registraties over heel de wereld, en bij wijlen klinken bepaalde songs dan ook wel dunnetjes of rommelig. Ook het publiek is niet overal hoorbaar, wat heel jammer is want een Manowar concert moet het ook hebben van de participatie van het publiek. (en zeker bij nummers als Kings Of Metal bvb).

Verder vind ik het wel goed dat het heel overbodige gelul tussen de nummers weg is gelaten. En dat had dan ook meteen gemogen met de bassolo (black arrows) en het piano interlude. Het nummer Warriors Of The World is ook heel overbodig, aangezien dit niet de song is van de cd met dezelfde naam, maar enkele minuutjes lawaai uit het publiek.

Toch best een leuke cd geworden, en als fan mag je hem dan ook gerust in huis halen, samen met de opvolger (die overigens wel STUKKEN beter is).

De tweede live plaat is zeker stukken beter. Deze is tegenwoordig niet meer de moeite met al die live DVD's/CD's van deze mannen. Het geluid is matig en ik vind sowieso geluidsopnames van verschillende optredens als live album nooit zo super.

Ik vond het nog wel de moeite waard om terug te horen, nu nog eens aan Gods of War Live zien te komen en ik heb de trilogie aan CD's compleet, het minstens dubbele aantal DVD's mogen ze houden. Hell on Wheels knalt niet zo uit de boxen als opvolger Hell on Stage, de geluidskwaliteit is wat wisselvallig, Kings of Metal komt niet goed uit de verf, met dat memorabele other bands play, Manowar kills,. nou ja, ik geloof graag dat het hard is geweest. Fighting the World blijf ik een draak van een nummer vinden, met dat banale Manowar is made of steel, not clay afgezien van de zelfverheerlijking ook nog eens een commercieel klinkend nummer. Verder zit je met het nodige plakwerk tussen de nummers, er had zo hier en daar wel wat gepraat tussen gemogen. De solo van Karl Logan, My Spirit Lives On, vind ik maar saai, dan liever een bassolo van 10 min. (Deep Purple lengte) Joey DeMaio is wel een uitstekende bassist. Moet kunnen op een lang album, de Piano Interlude bevalt me ook goed. Verder nog de nodige favorieten als de meebruller Kill with Power,Sign of the Hammer, Thor the Powerhead, Blood of My Enemies, Wheels of Fire, Black Wind Fire and Steel en uiteraard Battle Hymn.

Ik mis die demonische kreet van Eric Adams zo na het intro van Sign of the Hammer, jammer, studio hoor je dan zo'n waanzinnige uithaal. Bij Carry On ontbreekt het intro. Staat weer tegenover dat ik de langgerekte uitvoering van Battle Hymn maar liefst 4x gedraaid heb, Hell on Wheels ontpopt zich als skip-album.