Steve Howe - Beginnings (1976)

de muziek is goed tot redelijk alleen de zang van steve is irriterend , man hou je bij je gitaar

ik wist niet dat dit de knakker uit yes was, aan de hoezen te zien??

reetegoed wel

Ik was als een kind zo blij toen ik deze plaat ooit eens uit een tweedehands-bak viste. Een solo-plaat van een van mijn favoriete gitaristen, mooie Roger Dean uitklap-hoes, half Yes doet ook nog eens mee... dat moet wel goed zijn, toch?

Nou ja, de muziek wel, maar de zang is werkelijk hemeltergend slecht. Als backingvocalist doet Steve het bij Yes zeker wel goed, als leadvocalist is 'ie echt dramatisch. Dat zo'n man dat zelf niet hoort...

Net voor de gein deze plaat na jaren stof vergaren nog eens opgezet, maar ik hou het nog geen plaatkant vol, zo ergerlijk is het. 'The Steve Howe Album' heb ik ook, en die is stukken beter want voornamelijk instrumentaal.

Nee, dit is niks. 1 ster is nog zeer royaal.

Howe helpt zijn eigen plaat om zeep door zes nummers van zijn zang te voorzien. Geen mooie stem om lang naar te luisteren. Het had ongetwijfeld stukken beter geklonken met Jon Anderson als zanger, één van de fijnste stemmen uit de progrock.
De bijdragen van Patrick Moraz & Alan White zijn overigens dik in orde, maar veel gedraaid worden deze liedjes niet. Op cd is het skippen geblazen naar tracks 3,5 & 7; de instrumentale liedjes. The Nature of the Sea is een knap stukje progrock.
Beginnings is een klassiek getint nummer met een stuk of acht leden uit een orkest. Howe blijft hier nog een beetje op de achtergrond. Kreeg een succesvol vervolg op zijn tweede album .
Het laatste instrumentaaltje is Ram; een prachtig stukje solospel.
Voor die drie nummers de moeite waard. Als hij zijn zang beperkt tot één of twee liedjes valt het nog te verdragen. Zijn tweede soloplaat, The Steve Howe Album is al heel wat beter.

Omdat ik zo'n liefhebber was van de oude Yes dit album destijds goedkoop aangeschaft. Dat had ik beter niet kunnen doen. Niet alleen is Steve Howe een belabberde zanger, ook de composities op dit album stelden me danig teleur, ook bij herhaalde beluistering. Laatst hoorde ik het weer terug, en mijn oordeel blijft ongewijzigd.

Howe is uiteraard een prima gitarist, en er wordt adequaat op gemusiceerd, maar het is helaas niet om aan te horen.

Misschien komt het omdat ik als headbanger begonnen ben, en in de hardrock en metalhoek zitten ook nogal wat dubieuze vocalisten die in de categorie 'voor de liefhebber' vallen, maar de zang van Howe staat me nergens in de weg. Steve Hackett is ook geen Nachtegaaltje, om eens een vergelijkbare artiest te noemen. Zang is op het niveau van een musical waarbij de hoofdrolspeler niet echt kan zingen maar toch zijn eigen partijen uitvoert. Muzikaal staat het als een huis - mits dat huis ontworpen is door MC Esscher.

Er zit één grootste gemene deler in de berichten hierboven. Dus toen ik dit album vandaag voor het eerst hoorde, viel het me in eerste instantie nog wel mee qua stem. Op zeker moment komen er echter wat pogingen tot uithalen en daar zakt Howe toch wel flink door het ijs. Bij spannender composities was het evenwel tolerabel geweest. En omgekeerd had een betere zanger deze nummers ook wel gered. Nu is het het allebei net niet.