DikkeDarm ( what's in a name) vraagt wat meer te vertellen over Supersister.
Platedraaier merkt terecht op dat Supersister één van de beste bands was uit de nederlandse pophistorie.
In 1971 stonden ze in de populariteitspolls van dat jaar op eenzame hoogte naast stadsgenoten Golden Earring.
Live waren ze een goed samenspelend en er lustig op los improviserend gezelschap.
In die tijd heb ik ze vele vele malen live gezien; en iedere keer was het genieten.
Het was de tijd dat het publiek gehurkt op de grond naar een concert luisterde; wiegend en een soort van “soft-headbangende”bewegingen makend: je laten wegvoeren, wel of niet ondersteund door geestverruimende middelen, op de tonen van de progressieve rock tonen van bands als Pink Floyd, Sotf Machine en Supersister.
Hoewel Supersister voor de meeste MuMers volledig onbekend zal zijn, is de bandleider en belangrijkste man; Robert Jan Stips dat niet; hoewel velen hem amper zullen herkennen als de langharige keyboardspeler.
Maar als je Freek de Jonge’s ‘Leven na de Dood’ kent, dan ken je ook Robert Jan Stips: hij is de man die al vele jaren met enige regelmaat Freek op keyboard begeleid.
Maar Stips heeft meer betekend voor de nederlandse popgeschiedenis, zowel als muzikant, als componist en ook als producer.
Een greep uit zijn jarenlage carriere:
Hij speelde in: de Golden Earring ( vrij kort na het uit elkaar gaan van Supersister), in Sweet D’Buster, en natuurlijk eerst een paar jaar als vaste gastmuzikant, en daarna als vast lid van de Nits.
Als producer is hij ondermeer bekend voor zijn werk met Gruppo Sportivo.
Verder heeft hij talloze andere projecten gedaan; soms onder eigen naam, maar ook heeft hij muziek gespeeld en geschreven voor het theater, kunstprojecten ( zoals voor een alternatieve rembrandt voorstelling).
De muziek van Supersister zou je nu vermoed ik nu progrock noemen; het feit dat één van de leden van Soft Machine voor een korte tijd met Supersister meespeelde geeft al een beetje aan in welke hoek we het moeten zoeken.
De line-up was voor die tijd niet zo uniek als nu:
Robert jan Stips: keyboards en zang
Marco Vrolijk : drums
Sacha van de Geest: dwarsfluit
Ron van Eck: bass
Het succes voor de band begon toen in 1970 de singel ‘She was Naked / Spiral Staircase zowaar een hitje werd. Daarna werd de eerste lp uitgebracht, dat was
1970 – Present from Nancy
Hier zijn duidelijk hoorbaar wat hun voorbeelden waren: Zappa en zijn Mothers of Invention en Soft Machine (als trio)
1971 – To the Highest Bidder
Ik denk één van de beste platen ooit in Nederland gemaakt, beetje gedateerd klinkend, maar nog steeds zeer fraai.
De laatste plaat die ik persoonlijk nu nog goed te pruimen vind, was ook de laatste in de originele bezetting: uit
1972 – Pudding en Gisteren
waarbij het titelstuk een stuk is wat werd geschreven voor ( en ook uitgevoerd werd samen met) het Nederlands Danstheater.
De band heeft daarna nog een aantal jaren in verschillende samenstellingen platen gemaakt en veel opgetreden; maar toen was ik al afgehaakt; dus ik laat het graag aan iemand anders over dat verhaal te vertellen.
http://www.stips.net/
Op de website van Robert jan Stips kun je cd’s bestellen waarop steeds twee lp’s van Supersister op één cd zijn samengevoegd; ik denk een mooie gelegenheid deze band te leren kennen.