John Lee Hooker - John Lee Hooker Plays and Sings the Blues (1961)

Van die uitleg hieronder - ik plaats nieuwste berichten bovenenaan, moet je ook eens proberen, is stukken handiger - snap ik de ballen "kut kwaliteit", dat is pure taalarmoede, pure Hollandse taalarmoede.... vreselijk! En wat bedoelt ie ermee, no fuckin' idea, en dat is Engels!

Prima bluesalbum, van de king van de blues boogie!

Hij bedoelde het positief. Vandaar ook de smiley.

Dacht ik wel, ik erger me nu eenmaal aan die jeugd-turbotaal, die ik dus een pure devaluatie van onze taal vindt. En de Verengelsing is ook haast niet te stuiten, ik zal me daar blijven tegen verzetten, ik ben lekker ouderwets, en dat blijf ik.

De 'beat' zijn de stampende voeten van John Lee Hooker. Het gitaargeluid is kraakhelder, de stem van John Lee Hooker is fraai en je hoort de emotie die in de nummers zit in die stem door. Soms lijkt het op huilen, soms op praten. De titel van dit album van John Lee Hooker is treffend: John Lee Hooker Plays and Sings the Blues. En zo is het. En hoe!

De songs zijn opgenomen tussen 1950 en 1952 in Chicago en Detroit. Hij was toen 33 en 34 jaar oud. Alle songs zijn de moeite (meer dan) waard, maar ik pik er een paar uit: The Journey, I Don't Want Your Money, Mad Man Blues, Worried Life Blues, Baby Please Don't Go & Hey Boogie. Je hebt een pracht van een akoestisch bluesalbum als John Lee Hooker Plays and Sings the Blues.