Yngwie Malmsteen's Rising Force - Unleash the Fury (2005)

Een verbetering ten opzichte van Attack! (en al helemaal in vergelijking met War To End All Wars). De productie is weer lichtjes verbeterd en ook de zang van Doogie White is er op vooruit gegaan. Toch blijven de teksten van een wel erg bedroevend niveau en zijn sommige van Doogie's zanglijnen duidelijk geforceerd. Maar dat krijg je dan ook als je als band-tiran alles onder controle wenst te hebben.

Malmsteen is nog steeds een geweldige gitarist, en weet bij momenten ook nog eens best lekkere nummers rond zijn solo's te schrijven, maar mag eindelijk wel eens al de rest uit handen geven. (teksten, zanglijnen, productie).

Voor fans niet de beroerdste cd, de rest van de wereld zal er allicht weer met een boog omheen lopen.

Opzich een goede cd, maar in vergelijking met andere Yngwie cd's wat minder. Er staat ook veel van hetzelfde op hier.

Yngwie gaat doodleuk verder in de richting waar hij inmiddels al weer vier platen mee kwijt is. We zijn pas tien jaar van meesterwerken als Magnum Opus en Facing the Animal af, maar toch lijkt die periode alweer ver achter ons. De Doogie White-periode van Yngwie Malmsteen kenmerkt zich door een verzameling liedjes met het welbekende geluid dat Yngwie zich in zijn carrière eigen heeft gemaakt. Waar ik Attack!! al een lange plaat zonder kop en staart vond, daar is Unleash the Fury nog een stapje verder gegaan. 75 minuten, 18 nummers... mensenlief, zeg, het lijkt hier alsof er helemaal niet meer over de opmaak van een luisterervaring wordt nagedacht. Zit er dan enorm veel variatie in die lange speelduur? Nee, dat valt tegen. Een aantal stampers, een aantal midtempo nummers, een portie instrumentale neoklassieke thema's, en het inmiddels verplichte nummertje waar Yngwie zelf eens op zingt - overigens niet onaardig. We kennen het inmiddels wel. Unleash the Fury is geen album voor de incidentele Yngwie-fan. Alleen voor mensen die geen genoeg kunnen krijgen van wat Yngwie groot heeft gemaakt, en dan nog niet eens op zijn best. Als hij nou de beste nummers van de Attack!! en Unleash the Fury onder een enkele plaat van 45 minuten had uitgebracht, dan was er oprecht een goed album ontstaan. Beste nummer: 'The Bogeyman'.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Attack!!
9. Odyssey
10. Marching Out
11. Fire & Ice
12. Unleash the Fury
13. War to End All Wars
14. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1