Utopia - Oblivion (1984)

zwakke plaat van todd en zijn mannekes ,

Jeetje van een zwak album zeg van de heren die ik veel hoger aanslaf, maar het nu niet laten horen helaas

Ja en nee. Om te beginnen: het album kwam in VS en Canada uit in 1983. Utopia was halverwege 1977 afgestapt van de prog om meer compacte rocknummers te maken, onder invloed van de new wave. In 1983 was het echter met die new wave ook al gedaan. En wat nu? Terug naar de prog? Dat was geen optie. Daarom de sprong naar wat je kunt noemen: Arenarock. Powerballads. Stevige drums, synths en electronica, agressieve gitaren en erg strak gezongen. Het zijn de hamerende melodieën die je ook al op Adventures in Utopia aantreft, maar dan nog consequenter doorgetrokken. De teksten zijn hierbij erg belangrijk. Utopia heeft wat te zeggen.

Mooi is het niet allemaal. Dat ben ik wel met Neal/Nico eens. Geen 'Hello, it's Me' s. Maar ik wordt toch wel geraakt door de sterke combinatie van tekst en drammerige melodielijn. Dat werkt wel soms, zoals in Crybaby. Ik krijg daar kippenvel van als ik het goed hard draai.

Maybe I Could Change is een positieve uitzondering op dit album. Een echte Rundgren-ballad in de traditie van zijn beste soloplaten. ook al zingt hij het hier niet zelf. Echt een thema voor Rundgren: change the world. Daar worstelde hij mee. Later zou hij zingen in Change Myself op 2nd Wind:

I want to change the world
I want to make it well
How can I change the world
When I can't change myself
Try again tomorrow

Vergelijk dat eens met de tekst van Maybe I Could Change van Oblivion:

Maybe I could change
Maybe I could change the world
Maybe I could change myself
Maybe I could change the world
Maybe I could have your love
I've been holding my hopes so high
But can't you help me now, my arms are so tired

Twijfelgeval dus dit album. Klinkt bijna wanhopig. De titel zegt al genoeg. Oblivion: vergetelheid. Het vertrouwen in een goede afloop leefde bij de band al niet meer. Eerste plaat op het nieuwe label na het afscheid van Bearsville, dat een jaar later failliet ging. Toch wel de moeite om het een kans te geven ondanks de negatieve kritieken. Bijvoorbeeld de goed klinkende Esoteric release met DVD als bonus. Wie weet krijgt dit album ooit nog een cultstatus.

Het volgende album, POV, deed het licht uit voor Utopia.

exact

Weer eens gestemd op dit album. Geduld is hier het thema.
I will Wait . Mooi.

In principe heeft dit album alles was ik kan waarderen aan het werk van Todd Rundgren / Utopia en toch had ik in eerste instantie de nodige moeite met dit album. Met de prog rock op de 70s albums van Utopia heb ik minder, de nummers zijn vaak te lang voor mijn Pop Rock oor.

Zoals Fedde zegt zit dit album dan dichter bij Adventures in Utopia al vind ik dat album dus meer Arena Rock dan Oblivion. De teksten op AinU zitten dan nog wel in het verlengde van de Prog rock. Hier vind ik de teksten juist een paar keer tegen absurdistisch aan, wat Todd op zijn solo albums ook nog wel eens een handje van heeft en voor mij iets te artsy-fartsy zijn.

Maar met de jaren groeit de waardering, ook als een soort nauwelijks verkend werk.

Wat me verder opviel aan dit album is de (af)mix / mastering: met name het geluid van een deel van de drumkit staat er heel kill in op diverse nummers. Het is een soort mix / mastering die ik associeer met releases van punk, post-punk en industrial acts. Die daarmee een soort urgentie mee proberen te accentueren, vermoed ik. Dat vind ik minder mooi voor het werk van Todd die meer dan genoeg 'warme' nummers heeft gemaakt die op veel meer waardering kunnen rekenen.

Dus met een nieuwe (re)mix / mastering zou dit werk een nieuw leven kunnen leiden, maar volgens mij doet Todd niet aan het remixen van oud werk. Alhoewel ik Todd's naam zag op een nieuwe versie van een oud nummer van The Call en volgens mij zingt hij op de b-kant zelf de lead van datzelfde nummer: The Walls Came Down. Dus wie weet...

Geef mij maar Ra, Adventures en oops.....