The Wake - Harmony (1982)

An Immaculate Conception, echt een ultiem new wave nummer! Die mag je dus niet missen!

En niet te vergeten Patrol, ook al zo'n krachtig new wave nummer.
Persoonlijk vind ik die 2 nummers wel met kop en schouders boven de rest uitsteken, hoewel er nog wel wat aardige nummers opstaan, maar voornamelijk dankzij deze nummers krijgt het album toch 3,5 sterren van mij.
En nogmaals: hou je van new wave, mag je dit gewoon niet missen!

geweldige plaat, alleen jammer dat ze daarna teveel concessies hebben gedaan aan de commercie, maar dit is met kop en schouders het beste album van The Wake en eigenlijk ook een new wave klassieker vind ik krijgt van mij een 4,5 met stip!

alweer een van die bands die toebehoorde aan het legendarische Factory label!! en als je dit plaatje beluistert snap je waarom! prachtige desolate wave, lekker rustig en relaxed! een heerlijk album en ook een heel mooi geluid echt heel goed geproduceerd, een klassieker? nou ja voor de echte kenners dan! luister maar eens naar nummer 3 "I don't want to be touched by you, I don't know what to say or do"

Zijn die bonustrack iets?
Ik had er minder van verwacht, gezien het stemgemiddelde. De reguliere nummers vind ik erg goed, een waardige factory release.

Chance vind ik weinig aan.
Something Outside, wel aardig, komt van Here Comes Everybody (1985).
Host zou zo op het album Here Comes Everybody (1985) passen, zelfde sound, maar biedt niets extra's dan wat daar al opstaat.
The Drill ook niet erg shocking.
Uniform, niet bijzonder.
Here Comes Everybody komt uiteraard ook van het gelijknamige album, wel aardig.
On Our Honeymoon, ook weinig aan.
Give up klinkt op zich wel lekker, maar niet zo zeer dat ik het niet had willen missen.

Over het algemeen gezien geen bijzondere reden om die extra nummers aan te schaffen of te downloaden wat mij betreft. Je mist er weinig aan. Je kan het beter bij het origineel houden. Dat album staat tenminste stevig zoals het is.

Hallo hallo hallo.....
Voor degenen die deze nog niet gevonden hadden: dit is dus echt een extreem vette new wave klassieker (extra tracks buiten beschouwing gelaten) die je gewoon niet mag missen in je verzameling! Persoonlijk vind ik An Immaculate Conception qua klasse vergelijkbaar met bijv. een new wave kraker als A Forest van The Cure.

Zeer goede wave plaat inderdaad. Met ook de nodige afwisseling qua arrangementen. Een van laatste 'vette' ontdekkingen.

Zeker afwisseling inderdaad en Patrol ook al zo'n zaligheid: keihard aanzetten en dansen maar!

Kwam bij deze plaat terecht n.a.v. de reviews van Section 25's "Key of Dream". Factory is een van mijn favoriete labels, wist dat ik deze ook had en heb 'em vanochtend nog eens beluisterd.

Broke the 'house rules': zo-ochtend is meestal slow (vocal) jazz of klassiek (piano) - vond het dan ook niet gek dat het weer mee deed in mood, zodat het nu is gaan regenen.

De plaat zelf: geproduceerd door Chris Nagle (net als eerste Section 25), en dat hoor je. Ik vind het boeiende plaat, een beetje gedateerd, maar met name het gebruikvan keyboards maakt de plaat spannender dan Section 25 (zie aldaar voor mijn bevindingen). Het is een aanrader voor als je op 'doom' wave (zo zeiden de critici toen ook wel) wil oriënteren. Ook mijn favo is "Immaculate Conception". Vind het vanuit JD meer richting Sound en Magazine gaan, beetje Cure misschien, maar minder statisch en kaal dan Section 25; maar goed dat plemp ik daar.

Enig idee waar ik deze kan verkrijgen, Mjuman ?

Wat is gedateerd Mjuman?

Ik vind dat je bij films makkelijker kan spreken van gedateerdheid dan bij muziek.
Films kunnen er oud uit zien, muziek daarentegen kan toch moeilijk oud klinken.

Nu om maar te zeggen dat ik deze muziek pas oppeuzel in de late jaren 2000 en het klinkt toch een stuk frisser en beter dan al die ongein van tegenwoordig?

en oja Patrol is hier voorlopig het favorietje...supernummer

Tja, gedateerd: je zou kunnen zeggen: "duidelijk herkenbaar als muziek uit het begin van de jaren '80" - als je soort boortje had waarmee je als bij een boom door de muziek heen zou kunnen gaan om zo het aantal 'jaarringen' te bepalen. Je zou er bij kunnen denken "muziek zoals die nu niet meer gemaakt wordt" - iemand met een kwade geest zou er dan bij denken "gelukkig" - ik niet.

Ik vind het leuke muziek niveau 7 - 7,5 (op een schaal van 10) - maar niet van het niveau van albums bijv. The Sound, The Cure, Joy Divison, Magazine uit dezelfde periode. Voor mij klinkt The Wake te springering, licht, poppy en ook teveel alsof ze 65 seconden in een minuut willen stoppen. In Patrol, Immaculate Conception en The Old Men, de betere nummers, zit veel - maar waarom is het zo 'lite' gehouden allemaal? IMO was het wellicht anders geweest als ze een ietsje langzamer hadden gespeeld, meer prominente bas en drum .

Producer Chris Nagle heeft (als engineer) veel met Martin Hannett samengewerkt. Het 'poppy' geluid is ook terug te vinden bij het volgende album "Here Comes Everybody". Mede door dat geluid is "The Wake" te beschouwen als een schakel tussen Joy Division, The Invisble Girls (met o.a. Martin Hannett en Pauline Murray) en New Order.
Alleen zoals het hier uitpakt is mij af en toe te licht - en misschien is dat tegenwoordig anders?

In mijn oren klinkt dit toch niet echt lite hoor...maar jij zal ontegensprekelijk wat meer gewoon zijn dan mij...ik ben nog maar op het topje van de ijsberg der postpunk/new wave beland....ik laat me graag langzaam mee smelten om hier en daar schoonheid te ontdekken en daar hoort deze plaat toch wel bij...

Ik vind deze plaat van The Wake ook niet springerig en poppy klinken en ook niet 'lite'. Ook niet gitzwart, maar gewoon een mooie tussenweg.

Heren, we hebben het over (op het oog) een verschil van 0,5 * (@jellorum: nog wel ff je waardering geven) en in feite maar 0,25 *. Ik geef een duidelijke (misschien wat aangezette) typering van mijn geluidsbeleving.

De stap van Wake naar New Order (Low Life en PCL) is niet zo groot; en als je dan toch bezig bent draai dan ook Pauline Murray and the Invisible Girls. Maar bij die laatste plaat heb ik ook na zo'n 5 -6 nummers dat ik even iets anders wil horen.

Bovendien is de hoes van "Here Comes Everybody" (werk van El Lissitzky) de moeite waard.

Vind je Pauline Murray and the Invisible Girls vergelijkbaar met dit? Ik heb die op LP, maar vind dat eignlijk compleet andere muziek.

Nee, ik doelde op de klankleur/het geluidsbeeld - dat ijle, vluchtige van de productie; dat vind ik wel bij haar stem passen. Tegelijkertijd heb ik dat na 5 - 6 nummers ook weer gehoord - misschien ligt dat aan de composities?

Je merkt dat Hannett en zijn rechterhand Chris Nagle een hele duidelijke signatuur hadden en dat herken je. Bij deze plaat is het net alsof ik soms wat 'ballen" mis, stevigheid/weerstand - maar goed da's persoonlijk. Heb je trouwens dat llinkje (bij post-punk/gothic) al gevolgd naar Gabrielle's Wish - een band uit Manchester waar Chris Nagle zich over ontfermd heeft in 1994/95?

Misschien hoor jij wel dat dit album nog goed te pruimen is door de inbreng van de producer (en dus eigenlijk wat de band zelf tekort komt). Het album van The wake dat hier na kwam gaat nog wel, maar wat daarna komt kunnen we beter maar vergeten. Hoe dan ook, An Immaculate Conception vind ik persoonlijk een van de beste new wave nummers allertijden, ik vind het echt een pure new wave sound, heerlijke opbouw naar een prachtige climax.
Ik ga nog even naar Gabrielle's Wish luisteren. Had je link gezien, maar was toen op werk en heb daar geen geluid.

very new wave

Toch geen lichte kost hoor deze plaat. Werkelijk 3 briljante nummers met op kop Patrol dan An Immaculate Conception en Judas.
Allen topnummers in hun genre of gewoon tout court. De synths in Patrol en Judas zijn heerlijk donker en dreigend (jawel Mju).
An Immaculate Conception begint rustig om dan langzaam naar een splendid finale te gaan...
Testament vliegt er meteen in en blijkt gewoon een goed nummer te zijn maar eigenlijk meer een opmaat voor dat heerlijk pompende Patrol.
Favour heeft dat pompende ook maar is toch wat minder briljant.
Eigenlijk vooral muziek die een bepaalde sfeer oproept en zich buiten die uitstekende 3 leent tot het luisteren in één ruk, liefst tijdens de donkere uurtjes...

Hier is sprake van een klein misverstand: ik heb nergens gezegd dat de muziek "licht" was; het ging mij puur om het geluid en de klankkleur, vandaar ook mijn verwijzing naar Pauline Murray and the Invisible Girls; dat album heeft ook dat ijle, transparante (zie mijn eerdere opmerking).

Het is echte new wave, maar er zit een 'poppy' (niet negatief bedoeld) element in - zeg maar het eerste of tweede deel - van de hink-stap-sprong naar New Order (bijv. Power Corruption and Lies of Low Life). Goed ik zal 'em nog eens meenemen in de draai.

Je moet ook alleen de eerste 7 nummers luisteren, de rest is toegevoegde 'rommel'. Beoordelen op het origineel lijkt me het best. Eigenlijk is het een mini-album.

Ik heb het strak en fraai uitgevoerde vinyl - waarop zeer verwarrend een aanduiding staat "Scan 45 - 1982" (sublabel?) - dacht dus eerst dat het 45 toeren was(dus niet) - het is gewoon Fact. 60

Hij wordt weer gedraaid!

Hij is dus uit 1982 blijkt ook. Heb even een wijziging doorgegeven.

Mjuman, met welk nummer begint het album (de LP) nou eigenlijk echt? Wat is kant A? Op discogs begint het album met Judas en eindigt met AIC. Hier staat de tracklist van de cd.

Gekeken: precies andersom - waarom hebben ze dat gedaan - die bonusnummers kan je inderdaad niet of apart draaien, maar die volgorde?

Op lp - A: 4, 5, 6, 7; B: 1, 2, 3. Geeft gewoon heel ander effect - sterk eindigend.

Krijg zin om 'em te draaien (alleen in mijn werkkamer geen draaitafel) - straks.

Ok, dus LP eindigt met AIC. Zeer sterke afsluiter natuurlijk. Heb hem net gedraaid (van mp3, sorry ) en snap ook wel wat je bedoelt met dat lichte. Productie is op een of andere manier nogal licht, terwijl de composities zelf dat niet zijn.

Ik heb nog eens gedraaid en het is een goed plaat; de genoemde prijsnummers zijn: Judas, Patrol en An Immaculate Conceptiion.
Het is niet de top van de eredivisie van de new wave (de vergelijking is al elders gemaakt) - misschien haalt ie net de eredivisie.
@jellorum: dreigend, het meest in An Immaculate Conception (het laatste nummer op vinyl) dat een beetje naar Magazine neigt (Devoto: een echt onheilspellende stem; als je Secondhand Daylight in donker zou draaien, verwacht je ieder moment een beet in je nek).

Voor de vergelijking heb ik Comsat Angels - Waiting for a Miracle gedraaid - da's compleet andere koek. Dat begint vol dreiging: Missing in Action. CSA is veel dreigender, stuwender (bas met name) - en het geluid heeft ook een veel breder spectrum.

Daarna nog een stukje CSA - Fiction; een plaat die op het dorpsplein alhier ook wel eens 'poppy' wordt genoemd; en die klonk ook breder, soms dreigender en ook frisser dan Harmony. Langzamerhand krijgt mijn eigen woord gedateerd ook voor mij meer inhoud en blijf ik toch op 3,5 * staan. Wellicht moet ik wel bij CSA e.e.a. herwaarderen.

De prijsnummers halen bij mij de eredivisie, de rest inderdaad niet. Mijn 4**** is ook maar magertjes hoor en kan zo weer een 3,5 worden. Ik had hem verhoogd op een moment dat ik weer eens vet uit mijn dak ging op An Immaculate Conception, wat ik een van de betere wave nummers allertijden blijf vinden, met name door die geweldige climax, echt een uit je bol stukje.

Zo tussen kerst en oud & nieuw is het prima om eens in de platenkast te duiken (en niet naar de top 2000 te hoeven luisteren, ha). Ik kwam tijdens het uurtje Factory klassiekers dit album ook tegen. Helemaal vergeten, maar wel leuk om weer eens te horen. Ik denk dat de laatste keer dat ik deze plaat uit de hoes haalde zo rond 1983 is geweest. Opmerkelijk hoe snel ik de teksten al weer herinnerde: jeugdsentiment. Of het nou zo'n briljant album is weet ik niet. Klinkt allemaal wel erg gedateerd daar waar Joy Division en zelfs New Order de originaliteit hebben weten te behouden.

Testament! Lachen! Prettige donkere liedjes, erg mooie productie (sfeer, arrangement).

Review afkomstig van mijn nieuwe site: New Wave & Post-Punk Reviews – Reviews van new wave en post-punk releases uit mijn persoonlijke collectie - newwavepostpunkreviews.wordpress.com

The Wake is een Engelse band die ik leerde kennen nadat ik Joy Division had leren kennen. Het is tenslotte ook een band op Factory Records. In de credits van Harmony staat ook een belangrijke naam. Chris Nagle is namelijk zowel engineer als producer op deze plaat en eerstgenoemde was hij onder andere ook op Unknown Pleasures. Deze man heeft veel samengewerkt met Martin Hannett, de man achter de inmiddels beroemde Joy Division-sound. Factory en Chris Nagle zijn dus namen die enigszins verwachtingen scheppen.

Harmony bevat slechts 7 nummers, duurt ongeveer een half uur en is daarmee eigenlijk een mini-album. De plaat start met ‘Judas’ met een nummer dat direct de toon zet. Het statische bas- en drumgeluid, een ernstig klinkende synth en vrij eentonige donkere zang, het is wat past bij Factory. Je hoort natuurlijk de invloeden van Martin Hannett en Joy Division in deze muziek. En ook New Order klinkt erin door. Een jaar eerder was Chris Nagle ook engineer op hun album Movement.

Voor wie van deze sound houdt is het al snel smullen geblazen, maar het gevaar is aanwezig dat een band daardoor wordt weggezet als een slap aftreksel van voornoemde bands. In het geval van deze plaat zouden we The Wake daarmee ernstig tekort doen. De hypnotiserende klanken van een nummer als ‘Patrol’ maken het wat mij betreft een klassieker in het genre. Je kunt je met gemak een dansvloer vol vaag uitziende en dansende mensen voorstellen, die hierop helemaal los gaan. Ik zou daar maar al te graag tussen staan, net als op die gouden avonden van weleer in de Baroeg (Rotterdam).

Dit is wat dit album te bieden heeft: een lekker Factory-geluid, donkere sferen en een hoog dansbaarheidsgehalte. Soms misschien wat eentonig, mede door de vrij vlakke zang, maar vervelend vind ik het nergens. Daar komt bij dat deze plaat naar een gigantisch hoogtepunt toewerkt. Het laatste nummer ‘An Immaculate Conception’ is namelijk een van mijn all-time favorite new wave-nummers. De prachtige opbouw in spanning om vervolgens los te gaan in een geweldige climax, waarin synth, gitaar, drums en bas het nummer de lucht in tillen en je als luisteraar daarin volledig meenemen, maakt dat ik dit nummer gerust zou kunnen noemen als je me zou vragen om een prototype new wave-nummer. Dit is wat je noemt een finale, een terechte albumafsluiter, die je zo verloren achterlaat dat je nog maar twee dingen kunt doen: verbijsterd in stilte je ervaring verwerken of het nummer direct opnieuw opzetten.

Klinkt inderdaad vrij gedateerd, en idd zoals hoerboven staat vrij eentonig. meer diversiteit had dit album in hogere sferen kunnen brengen. nu rond ik af op 3,5

Dat gedateerde stipte ik 10 jaar geleden al eens aan en dat maakte het commentaar "gedateerd" ook letterlijk en figuurlijk gedateerd. Toch draai ik dit nog regelmatig (1* per 2mnd) en dat word ik weer verblijd door de ijzigheid van het geluid. Soms moet je iets ook durven waarderen binnen het kader van de contextuele hoedanigheid.

Er zijn wave-platen die nu bijna niet meer te verteren zijn (bijv de eerste van Raincoats of Delta 5 rommelig etc), maar die op lp als collector's item hun geld dubbel en dwars opbrengen en daarom toch lekker in de kast hierachter blijven staan.