Luther Dickinson - Rock 'N Roll Blues (2014)

Jammer, dat er totaal geen belangstelling voor dit voortreffelijke album is. Misschien toch maar eens een recensie over schrijven. Dit album verdient het om gehoord te worden! Zeker op zijn minst door de liefhebbers van North Mississippi Allstars!

Misschien omdat album pas over paar dagen uitkomt?..

De release is van 18 maart?

De Nederlandse release is inderdaad pas volgende week, zie ik nu.

Dan heb je nog even de tijd

Wanneer schrijf jij eens een mooie recensie, Kistenkuif?
Ten eerste heb je een uitstekende smaak en bovendien kennis van zaken!

Te luie kat voor woorden, houdt wél van brokjes.

Je heb je weerwoord weer klaar, hè, Kistenkuif Nu je recensie nog
Ik heb trouwens aan Joshua gevraagd of hij eventueel een recensie over dit album wil schrijven.

Hele fijne plaat die net wat anders klinkt dan alle andere platen in het genre

Wauw, een tweede stem uitgebracht op het album!

Ik heb hem zelfs fysiek in mijn bezit!

Ja, hier is Hendrik ook hoor. Heeft even geduurd. Blijft een moeilijk te plaatsen album. Het heeft zowel een zekere frisheid als ook een zekere dufheid. Frisheid qua composities. Dufheid qua stem. De naam Jack Johnson komt veelvuldig in mij op en dat is in dit geval zeker geen compliment. Ik wilde voor 3 sterren gaan, maar aangezien jij graag meer stemmen wilt begin ik met het voordeel van de twijfel. Het is een keer wat anders, maar als dit blues is mag het van mij wil iets dieper gaan de volgende keer.

Jack Johnson????

Gelukkig niet... Misschien vind ik zijn teksten soms wat kinderachtig.. maar dat is wel door de vingers te zien. Ik vind de art-work van dit album trouwens erg mooi.

Kan me voorstellen dat jij hem niet kent. Hier een album van Johnson. Als je deze beluistert dan snap je misschien wat ik bedoel:

Jack Johnson - In Between Dreams (2005)

Dan vind je Jack Johnson toch meer voor schoolmeisjes, Hendrik. Dit is meer het softere broertje van Hank III en Biram.

Ach ja, met wie ik of jij het ook vergelijkt maakt ook niet uit. Ik heb hem gisteren en vandaag nog eens goed beluisterd en blijf bij mijn mening. In het begin is de scherpte er zeker nog wel, maar vanaf het uiterst irritante Mojo, mojo begint hij op de veilige modus te spelen en dat is muzikaal nog prima, maar vocaal vind ik het zeer mager. Daarom trek ik het voordeel van de twijfel in en ga ik terug naar 3 sterren. En ik laat Luther verder voor wat het is.

Natuurlijk ken ik Jack Johnson. Ik zie alleen het verband niet met de muziek van Dickinson!

Mojo, mojo vind ik juist een heerlijk nummer. Over magere zang gesproken, de zang van de door jouw zeer gewaardeerde Matt Woods, vind ik erg irritant. Hij overschreeuwt zich regelmatig, waardoor hij bepaald niet geloofwaardig overkomt.

Beetje voorspelbaar. Ik wist toen ik dit schreef dat dit je reactie zou zijn. Het wordt tijd dat je een nieuw stokpaardje bij de Blokker koopt. En omdat ik een favoriet van jouw niet de waardering geef die jij wenst moet een favoriet van mij er maar aan geloven. Ik zou zeggen ga ze allemaal bij langs en geef ze allemaal een halve ster. Ik vind het prima. Ik zal Matt Woods er niet minder om waarderen en Dickinson niet meer of minder. Wel vraag ik me af wat voor nut het nog heeft tips na te trekken als elke waardering onder de 4 sterren dit soort flauwe halfbakken reacties oplevert. Ik heb laatst nog iemand getipt over een van mijn favorieten en de reactie was niet dat waar ik op hoopte. Maar dat krijg je als je iemand ergens op attendeert, dan kan de waardering tegenvallen, dat hoort erbij. 9 van de 10 keer valt het ook tegen, het gaat om die ene keer dat het kwartje wel valt. Voor Layla Zoe ben ik je eeuwig dankbaar, laten we dat zo houden.

Beste Henk, je bent zelf altijd heel uitgesproken in je mening. Nu doe ik het één keer en dan krijg ik er direct van langs. Op Matt Woods ga ik niet stemmen, omdat zijn manier van zingen mij gewoon niet aanstaat.

In instrumentaal opzicht vind ik dit wel een lekker album, maar wat betreft de vocalen van Dickinson ben ik het in grote lijnen eens met Hendrik. De zang is een beetje saai, en de liedjes kunnen mij ook niet erg boeien. Een paar draaibeurten op Spotify hebben me helaas niet erg kunnen overtuigen.

Hmm ik wil dit wel goed vinden, vooral omdat het tot Mojo allemaal erg scherp klinkt, maar vanaf dat nummer klinkt het album enkel zomers en duf, lijkt de rauwheid verdwenen. Tot Mojo kan ik Ducoz goed volgen met zijn Biram vergelijking, maar vanaf dan moet ik toch Hendrik gelijk geven met zn Jack Johnson. Niet heel slecht, maar ook niet bijzonder. Ach, ik heb mn best gedaan.

Edit: Zal de plaat nog wel eens in shuffle zetten, maar eigenlijk moet dat niet de bedoeling zijn.

Dit album doet me een beetje aan Beck , G. Love and Special Sauce & 20 Miles denken. Er staat helaas geen vette track op, zoals bij de North Mississippi Allstars. Gemoedelijk plaatje.

Zojuist binnen op LP. Ik ben benieuwd. Uitgebreide reactie/review komt t.z.t. wel.

De titel van dit album, ”Rock ’N Roll Blues” vind ik een beetje misleidend, want dit album vind ik best ingetogen. Af en toe swingt het behoorlijk en heeft het de eigentijdse trekjes van North Mississippi Allstars, zoals op opener ”Vandalize”, maar het grootste deel van ”Rock ’N Roll Blues” vind ik best ingetogen met invloeden uit roots, country en americana. Het album is in zijn geheel akoestisch en dat draagt bij aan de authentieke sfeer. Na een paar luisterbeurten groeien de liedjes en vind ik het vooral een lekker luisteralbum. Het is in mijn beleving niet zo goed als het laatste werk van North Mississippi Allstars, maar ”Rock ’N Roll Blues” is een lekker tussendoortje.

Prachtig album, en als het me al aan iets doet denken is het aan het latere solowerk van Peter Wolf. Maar waarom dat eeuwige vergelijken, dit is een mooie aanvulling op het werk van de NMA, de composities zijn origineel, de zang is technisch niet Bocelli, het kabbelt heerlijk voort. Ik voel warmte en spontaniteit.