Ambrose Slade - Beginnings (1969)

Dit album is heruitgebracht onder hun latere naam : SLADE, samen met hun echt officieel debuut dan; Play it Loud.
Maar op dat tweeluik heet dit album dan BEGINNINGS.

Het laat al goed de schrijverscapaciteiten horen van Noddy Holder en Jim Lea. Roach Daddy is hiervan een goed voorbeeld.
Martha My Dear is een goede Beatles-cover en Born To Be Wild moet niet veel onderdoen voor de overbekende originele versie van Steppenwolf.
Slade-fans van het eerste uur zijn mèt mij een uitstervend ras, maar wie moeite doet om deze band te ontdekken verrijkt enkel zijn muziekcollectie;
Slade was niet enkel voetenstampen en handenklappen op lekker wilde meestampers, neen, Holder & Lea konden ook prachtige clevere songs schrijven, zoals ze dat later ook bewezen.
Ze maakten leuke albums, maar nà Nobody's Fools was het echt zo'n beetje op.

Slade is een band die ik praktisch alleen van naam ken. Wat ik zo op wikipedia lees, is dat dit de voorganger van Slade is en dat ze ska spelen. De enige ska die ik ken, is Doe Maar en daar lijkt dit totaal niet op. Wat (Ambrose) Slade hier doet is een allegaartje aan stijlen. Ik hoor blues, rock, rock-n-roll en een beetje psychedelica. De samenhang is ver te zoeken op dit album, maar toch staan er veel songs op die best leuk klinken. Niks briljants verder en ik voel weinig behoefte om dit album vaker op te zetten, maar het ontstijgt de middelmaat wel. Vreemd trouwens om anno 1969 al Born To Be Wild te coveren.

Leuk dit! Mijn keuze voor Slade was op basis van het feit dat ik vorige zomer op een Duitse radiozender Far Far Away voorbij hoorde komen en later begreep dat Slade vooral onder hardrock/glamrockbands nog best wel wat credits heeft opgebouwd. Het debuut is in dat opzicht met alle covers op zijn minst interessant te noemen. Leuk uitgevoerd, maar als ik eigen track als Pity The Mother hoor, dan hoor ik toch liever meer van dit. Lekker psychedelisch en rauw nog. Vooral de zang van Holder is een flink verschil met de wat lievere sound van andere bands uit dezelfde tijd.

Goed, Mad Dog Cole is me dan weer teveel rock 'n roll en If This World Were Mine is dan wel weer baltergend vals gezongen. Bijna ook weer leuk op zichzelf, maar niet heel plezierig om aan te horen. En het zal wel heiligschennis zijn, maar Born To Be Wild vind ik in deze variant eigenlijk veel leuker. Compleet goed is dit zeker niet, maar leuk is het absoluut wel.