The Boo Radleys - C'mon Kids (1996)

Schreef ik dat de vorige plaat van dit schandalig onderschatte gezelschap een perfecte psychedelische popplaat was, gemaakt door LSD-slikkers. Ik ben inmiddels, 12 jaar na dato, bij de opvolger aangekomen. LSD is niet goed voor mensen, ook niet voor Sice en consorten. Daarom klinkt dit album grimmiger, harder en nóg veel grilliger dan zijn voorganger. Of ligt dat er nou aan dat ze een minder commercieel album willen maken?

Jazeker, dat was de hype in de jaren 90; niet om kunnen gaan met commercieel succes. Begon "Wake Up!" met een heerlijk opgeruimd en ronduit perfect popliedje, is het openingsnummer hier een noisy uitbarsting, drijvend op de riff die 'geleend' is van My Bloody Valentine's "You Made Me Realise". Het titelnummer is de start van een trip die bij vlagen niet te volgen is, maar die zeker erg speciaal is.

Want in de volgende 48 minuten wordt je als luisteraar namelijk allerlei genres, geluidjes en invloeden ingetrokken en je wordt daar net zo gemakkelijk weer uitgegooid. We horen shoegazing-gitaren, IDM-beats, akoestische en behoorlijk folky passages, een kerkorgel met meerstemmige zang daarboven, een soort kinderversjeachtige passages en een industrieel hiphopnummer. Dat loopt in meer of mindere mate door elkaar heen en het valt soms gewoon niet meer te volgen of er al een nieuw nummer is begonnen. Deze helden hebben zich buiten logische regels of afgebakende hokjes geplaatst, in een wereld waarin My Bloody Valentine, Autechre, Public Enemy en oudgediende Syd Barrett trots toekijken.

De voorganger van dit album ken ik dan weer niet, diegene daarvoor Giant Steps ('93) dan weer des te beter. Dat is een redelijk positief album met psychedelische trekjes. Deze heeft dat dan weer niet. C'mon Kids heeft eerder psycho trekjes. Een stuk harder, rauwer, feller misschien wel bozer maar zeker niet minder slecht. Qua zang lijkt het soms een beetje of er wat Gallagher is ingeslopen (zeker het titelnummer).

Ik heb overigens een dubbel cd versie met op de bonus cd nog eens 18 liedjes. dit zijn over het algemeen fraaie b kantjes (Roadie ), liedjes uit die periode en een paar vette remixes.

Zier hieronder de tracklist van de 2de disc.

1.Bloke In A Dress The Boo Radleys 02:40
2.Flakes The Boo Radleys 01:52
3.What's In The Box? (See Whatcha Got) [Kris' Erupting Cricket Box Mix] The Boo Radleys 07:37
4.Atlantic The Boo Radleys 03:09
5.The Absent Boy The Boo Radleys 02:00
6.Anni & Marnie The Boo Radleys 03:25
7.Spion Kop The Boo Radleys 02:01
8.To Beautiful The Boo Radleys 01:42
9.Bullfrog Green [Ultra Living Remix] The Boo Radleys , Ultra Living 04:56
10.Nothing To Do But Scare Myself The Boo Radleys 03:06
11.From the Bench At Belvidere [Ultramarine Remix] The Boo Radleys , Ultramarine 06:37
12.Fortunate Sons [Greg Hunter Remix] The Boo Radleys , Greg Hunter 04:01
13.Vote You The Boo Radleys 02:34
14.A Part I Know So Well The Boo Radleys 02:23
15.Everything is Sorrow [Grantby Remix] The Boo Radleys 06:49
16.Roadie The Boo Radleys 03:04
17.Safe At Home The Boo Radleys 02:16
18.C'mon Kids [Mekon Remix]

Heb het album ooit gekocht om Ride The Tiger, heel erg goed, en de rest vind ik eigenlijk helemaal niks.

Af en toe denk ik inderdaad naar de latere (hardere) Oasis te luisteren, zang, melodie, overstuurde gitaren... Beetje theatraal allemaal. De eerdere 'slome' shoegaze-elementen zijn ingewisseld voor levendige musical-elementen, versierd met gekke geluiden.
Helaas veel matige melodieen, maar ook een paar goeie.