Ben Frost - A U R O R A (2014)

Indrukwekkende track!

Venter is echt een fantastische track. De manier waarop de repeterende drumpartijen van Thor Harris (Swans) en Greg Fox (was drummer bij Liturgy) en de onheilspellende soundscapes van Frost bij elkaar komen is echt prachtig en gestaag wordt het steeds intenser. Zeer benieuwd naar de volledige plaat, en ik moet By The Throat nu echt eens gaan beluisteren, daar ken ik namelijk maar drie tracks van.

By The Throat is langzamerhand een van mn favoriete platen aan het worden. Dus het lijkt me logisch dat ik niet kan wachten totdat zijn opvolger verschijnt.

Inspirerend krachtig electronica album alweer. Met sjamaanse drums en krachtige verkruimelende noise breekt een poort naar een andere diepere wereld meer open. Deze artiest zoekt met zijn muziek op dat de luisteraar zich overgeeft. Muziek die standaard gedachten voor even kan verbranden en mensen kan confronteren. Cathartische shit.

Wat is Venter een heerlijke track. De rest heb ik nog niet gehoord, maar deze komt zeker in de collectie.

By The Throat was zijn 'grote' doorbraak. Een krachtig enigmatisch album wat meerdere genres als ambient, electronic en klassiek met elkaar wist te mengen.
Dat album was behoorlijk ontoegankelijk, maar zodra je het een kans gaf zou je het uiteindelijk geweldig gaan vinden.
Een opvolger voor zo'n album maken is dan ook een flinke opgave. Ben Frost gooit het hier over een andere boeg. Weg zijn de klassieke invloeden en de drum en bass invloeden maken hun optreden.
Zelden is het etiket onheilspellend beter toepasbaar dan hier. Heftige drums, belgeluiden en veel distorted noise, dat is waar dit album op gebouwd is. En het werkt, wow, het werkt echt.

A U R O R A laat zich moeilijk plaatsen qua genre, misschien zou post-electronic een toepasbare naam zijn, als je van dat soort subgenre namen houdt.
Ik heb noise nog niet op zo'n manier gehoord, rust is er weinig te vinden, maar climaxen des te meer.
De mix, dankzij Lawrence English en Tim Hecker, is dan ook niets minder dan fenomenaal te noemen. Absoluut een album voor je koptelefoon, want over iedere toon is nagedacht.
Normaal ben ik geen fan van eloquente, quasi intellectuele omschrijvingen maar deze van Ben Frost hemzelf slaat toch eigenlijk de nagel op de kop:

Mijn eerste hoogtepunt in het muzikale jaar 2014.

Ik merk bij elke draaibeurt dat ik liever BTT luister. Dat album vind ik spannender, dieper, duisterder. De 'sound' was voor mij ook nieuw, ik ontdek niet al teveel ontwikkeling of variatie tov BTT, wat ik jammer vind. Het blijft een heerlijke zware ervaring, maar Ben Frost heeft mij met BTT al genoeg overtuigd. Misschien is het unieke en mysterieuze er door dit album wat vanaf.

Episch.

Wat ongelofelijk vet. Misschien wel de eerste kanshebber voor plaat van het jaar.

Ik heb de gele vinyl ook maar besteld, machtige plaat. Echt eentje waar je voor moet gaan zitten je helemaal opslurpt.

Wat een geweldig vette plaat. De eerste Ben Frost die ik luister, maar ik ben direct verkocht. Voorlopige favorieten: Venter en Sola Fide (wat een intensiteit!).

Wat een plaat!

Voorlopig 4* maar dit album heeft absoluut de potentie om door te groeien naar meer.

Ben ergens heel benieuwd naar het album, maar afgaande op het optreden in Trouw en de berichten die ik uit mijn directe omgeving hoor twijfel ik toch wel zeer of ik hem wil kopen.

Wat een geweldige plaat! Machtig, intens!

Doet me denken aan een combinatie van Tim Hecker en Fuck Buttons.

Wel een plaat waar je even voor moet zitten, en ook met goed apparatuur om alle frequenties goed te horen. Maar dan krijg je ook wat! Ik begin voorzichtig met 4,0*

Venter en Sola Fide springen er uit voor mij.

Machtig album dit. Greep me na één luisterbeurt direct bij de keel. Wat KampF zegt, Tim Hecker fans lusten dit waarschijnlijk ook wel. Overigens ook voor mensen die The Haxan Cloak (vooral zijn laatste album Excavation) kunnen waarderen. Hier dampt de agressie vanaf. Het is alsof je ergens ingezogen wordt, en er vervolgens niet meer uit kan. Alles om je heen wordt aan flarden gescheurd door de krachtige en meeslepende noise, welke overigens heel nauwkeurig wordt afgewisseld met een aantal (als je daar al van mag spreken) 'rust'momenten. Meerdere lagen aan 'herrie' maken tot mijn verbazing van A U R O R A een intens en af en toe kei en keisnoeihard geheel, zonder dat het ook maar ergens vervelend of té hard wordt... 4,5*

TodaysArt - Global platform for art, creativity and technology.
Ben Frost eind september live in Scheveningen, o.a. met Nils Frahm, The Gaslamp Killer, Tim Hecker, SOHN, Rafael Anton Irisarri. Live moet dit album nog beter zijn dan over de installatie, ben benieuwd!

Live viel het album heel erg tegen in Trouw...

Ieder detail en iedere nuance viel totaal weg in het spierballen volume.

Jammer, we zullen zien!

Ik sprak na het concert wel redelijk wat mensen die het heel tof vonden hoor, maar dat waren wel allemaal mensen die qua dit soort muziek niet veel verder kwamen dan Ben Frost en Tim Hecker (en wellicht nog wat Fennesz).
De gemiddelde die-hard bezoeker van (experimentele) electronische muziek concerten die ik sprak hield er ongeveer dezelfde mening op na als ik..."best leuk, maar niet heel bijzonder" en "enige manier om te imponeren is heel hard spelen".

Ondanks veel lovende berichten hier en ook elders op het internet heb ik dan ook nog helemaal niet de behoefte gehad om het album helemaal te gaan checken (waar sommige vrienden het me zelfs afraden).

Ik denk dat deze plaat je ook een stuk minder zal aanspreken dan de vorige. De rave invloeden zullen een platte associatie bij je oproepen lijkt me. Vind 'm zelf tot nu toe ook niet beter dan de vorige twee solo albums, maar nog steeds erg goed. Het kan een mooie (cathartische meditatieve) ervaring zijn om je aan over te geven, al is er zat muziek die daar ook voor gaat.

Live vond ik Ben Frost een beetje tegenvallen vorige keer dat ik 'm meemaakte in het muziekgebouw, al heb ik wel wat met zijn wens om het geluid gevaarlijk hard te laten klinken. Alleen gedachten die er nog enigzins toe doen krijgen de kans te overleven in zoeen sonische orkaan. Lekker in het moment brengende bekrachtigende muziek, niet dat het iets vernieuwends is, maar het pakt je tenminste bij de lurven en dat gebeurt bij electronica mij relatief te weinig.

Bij Trouw valt het geluid me in de hoofdzaal tot nog toe eigenlijk altijd tegen. Of dat aan de ruimte en/of het systeem ligt, de combinatie klinkt in ieder geval saai, mede daarom ben ik naar het vorige optreden ook niet gegaan. De Verdieping (eronder) bevalt me véél beter qua muziekervaring. Oa. doordat het dak lager is, klinkt het minder galmerig, meer controle. Galm kan erg mooi zijn, maar in de hoofdzaal vind ik dat helaas niet.

Terugkomend op de muziek van het album. Ik vind het vooral mooi welke richting deze plaat op wijst. De visie is vooral inspirerend, de uitvoering kan geregeld nog een graadje indrukwekkender voor mijn gevoel. Uiteindelijk gaat het er toch om zelf als luisteraar/persoon iets ergens in te zien, of je er iets mee kan en ik kan hier zeker iets mee. De twee afsluitende tracks van dit album vind ik vooral erg goed werken samen.

Ik kan hier vrij weinig mee. Doet me denken aan zo'n kind dat een synthesizer als kado krijgt en een geluidje opzet, daar weer een geluidje bij gooit - verrast is dat door elkaar heen nog steeds leuk klinkt -, er nog een geluidje bij gooit en zo doorgaat totdat je een soort diarree aan muziek hebt. Nu wil ik niet claimen dat deze muziek die kwalificatie verdient, maar mooi is anders.

Haha, dat is wel heel weinig eer voor deze plaat. Mij bevalt deze 'diaree aan muziek' wel goed eigenlijk. Het is mijn eerste kennismaking met Ben Frost, maar het is gelijk raak. Door de ambient en noise komen inderdaad wat rave-invloeden heen zoals John Doe zegt. Ik houd daar ook wel van. Ik denk dat dat op een of andere manier nostalgisch klinkt voor mij, omdat mijn electronica-reis daar jaren geleden mee begon.

Beste tracks vind ik "Nolan", "Secant" en "Venter". De nummers (1-3-5) daarvoor lijken een beetje aanlopen naar deze nummers, om ze er extra hard in te laten knallen. De review van Anthony Fantano was overigens niet erg lovend (5/10), maar wel vermakelijk als altijd. Hij wees me eigenlijk ook op die 'aanloop'nummers.

Ik zet wat positiever in voor deze plaat, voorlopig 8/10 : 4* dus.
Mooie ontdekking dit (en gelijk door naar "By the Throat") !

Geniaal, niet voor de zwakzinnigen.

Na de dag ervoor "Theory of Machines" (4.5*) hebben opgelegd vind ik deze toch een stuk minder.
Tis helemaal niet slecht, maar het was me een beetje te soundtrackig en ik bleef zitten met het gevoel van ontbrekende beelden.
Zal hem nog eens opleggen als ik nog eens een collage maak