Tyrannosaurus Rex - Unicorn (1969)

Dit blijft voor mij nog steeds een superalbum om naar te luisteren,lekker simpel. Draai dit nog vaak.

Eén van de mooiste platen uit het prachtige muziekjaar 1969. Vooral 'She Was Born To Be My Unicorn' is waanzinnig mooi, maar eigenlijk is het hele album van een constant hoog niveau. Doet niet onder voor het beste werk van Bolan met het latere T. Rex.

Ik moet nog altijd een beetje wennen aan het jaren zestig spul van Marc. Vooral omdat het apart was en Marc's stem niet altijd even goed te verteren was, maar ik kom er steeds meer in!

Unicorn is geen makkelijke plaat. Het was het eerste wat ik ooit van Marc Bolan hoorde en het heeft moeite gekost om het te gaan waarderen. Het zal ook nooit een album voor iedereen zijn. Marc's vocalen, de instrumentatie en de teksten zijn daar veel te vreemd voor. Samen met Peregrin Took (nee zo heet hij niet echt) zingt Bolan over zijn rijke fantasiewereld gevuld met mythische wezens en "the textures of earth's distant future". Het went, maar dit album zou helemaal niets voor mij hebben gedaan was het niet voor het feit dat ongeveer elk nummer zo verdomd melodieus is.

Het album begint met "Chariots of Silk": "The toad road licked my wheels like a sabre" is het eerste wat Bolan zingt en een normalere zin zal je op dit album niet tegenkomen. Maar de melodie, oh de melodie. Alle choo-choo's en hmmmmm-hmmmmm's wekken een gevoel bij mij op alsof Bolan echt in zijn fantasiewereld is geweest en daar vanuit ervaring over zingt. Ik weet niet wat hij toendertijd allemaal gebruikte (het is wel 1969 hè mensen) maar hij zal vast wel eens een wandeling hebben gemaakt door deze wereld.

Goed, even wat hoogtepunten: de vreemde geluidjes (vogels ofzo?) voor "Pon a Hill" hadden van mij niet gehoeven maar de 50 seconden die het nummer duurt zijn de moeite wel waard. Dan komt "Seal of Seasons", een van mijn favorieten. 4 akkoorden, wazige tekst, heerlijke melodie. Al zijn nummers bestaan trouwens uit 3 of 4 akkoorden en zijn in essentie gewoon folknummers. Fantasy-Folk als het ware. "Throat of Winter" dan, als dit nummer niet het melancholische gevoel op een eenzame herfstdag overbrengt zou ik niet weten wat wel. De "winter, winter, winter" in het refrein zorgen altijd voor kippenvel bij mij.

"She Was Born to be My Unicorn" is op een vage manier schattig. Het mooie aan Bolan is dat ongeacht of hij over eenhoorns zingt je hem nog steeds gelooft. Het wordt nooit écht pretentieus. Dan nog twee van mijn favorieten na elkaar: "The Pilgrim's Tale" en "The Misty Coast of Albany". "The Pilgrim's Tale" is super catchy ook al heb ik geen flauw idee waar hij over zingt. Op "The Misty Coast of Albany" laat Took zijn waarde zien met een heerlijke tweede stem. Hij speelt overigens ook percussie op het album. Jammer is dan wel de afsluiter "Romany Soup", wat ook het langste nummer van het album is.

Luister het eens, je denkt waarschijnlijk: "waar heeft deze gast het over" maar het is het waard.

Heb onlangs de RSD-versie aangeschaft, de muziek is een soort van psych-folk die mij enorm bevalt.