Robert Cray - Midnight Stroll (1990)

Lekker album met de Midnight Horns die een welkome aanvulling geven op de nummers

Forecast calls for pain blijft een heerlijke opener van deze plaat

Inderdaad een lekker album om af en toe eens te draaien als je met iets bezig bent. Eten koken, afwassen, rommelen. De nummers verschillen onderling niet zo veel. Alleen in het tempo. De Midnight Horns blazen lekker mee. Het geeft een soul-achtige sound aan de plaat zonder dat het echte soul wordt. Pop met wat blues en soul-invloeden hooguit.
Maar in zijn soort een degelijk vakkundig gemaakte plaat.

Prima album weer van deze man. Misschien dat vele "echte" bluesadepten zijn muziek te gelikt vinden, maar ik vind het gewoon lekker wegluisteren. En je hoort zijn vroege soulinvloeden (Sam Cooke, Wilson Pickett) goed terug in zijn muziek.

Voor bluesbegrippen inderdaad misschien wat gelickt, maar dat vind ik eigenlijk totaal niet storend. De soulinvloeden zijn duidelijk te horen en de productie is glad, maar verder best goed.
Gewoon fijne achtergrondmuziek.

Lekkere plaat met een goede bijdrage van The Memphis Horns . Ze tillen dit nog net even naar een hoger plan toe. The Forecast vind ik een pracht van een song en ook Midnight Stroll mag er wezen. De rest is ook meer dan degelijk . Wederom 4 sterren .

Voor 1,50 bij de kringwinkel. Robert Cray is net als AC/DC: elke plaat klinkt hetzelfde, maar soms zit er een betere en soms een mindere tussen. Dit is geen hoogvlieger, daarvoor zijn de teksten weer te gewoontjes , de nummers klinken weer overbekend en ook het puntig gitaarspel is ook weer aanwezig. The Memphis Horns worden hierboven geprezen, maar ik denk, daar heb je ze weer. Maar goed, voor 1,50 voel ik me niet bekocht. Vandaag weer eens gedraaid in de auto. Daar is die goed geschikt voor.

Vooral degelijk, inderdaad. Ik heb een heel rijtje Robert Cray-CD's en LP's, en ze lijken allemaal wel een beetje op elkaar, hoewel de latere albums iets minder gelikt zijn. Dit is een overgangsplaatje daarin; de 'salonblues' - zoals puristen dit destijds schamper bestempelden - van met name zijn twee succesalbums Strong Persuader en Don't be afraid of the dark - is hier wat ingetoomd, maar het blijft een kraakhelder geproduceerd plaatje, dat nergens echt uit de bocht vliegt. Wat niet wegneemt dat Robert Cray zich ook hier een uitstekend zanger en gitarist toont. Ik houd wel van 's mans stijl, maar snap dat het niet voor iedereen is weggelegd om dit te waarderen.

Sterkste nummers: The forecast calls for pain (was ook de single van het album), Bouncin' back en Midnight stroll. Verder toch een beetje middelmaat. Voor Robert Cray-begrippen dan. En dan betekent middelmaat nog altijd heel aangenaam luistervoer.

Ik heb deze zelfs nog op LP. Was als ik me goed herinner onderdeel van de laatste platen die ze destijds bij V&D in de aanbieding hadden voordat ze helemaal verdwenen (voor lange tijd althans). Afgeprijsd naar 9,95 gulden. Het prijsstickertje zit er nog op (die V&D-stickertjes kreeg je er ook niet af zonder de hoes te beschadigen... )