menu

Robert Cray - Shame + a Sin (1993)

mijn stem
3,58 (19)
19 stemmen

Verenigde Staten
Blues
Label: Mercury

  1. 1040 Blues (5:04)
  2. Some Pain, Some Shame (4:29)
  3. I Shiver (5:09)
  4. You're Gonna Need Me (3:37)
  5. Don't Break This Ring (4:50)
  6. Stay Go (3:37)
  7. Leave Well Enough Alone (5:19)
  8. Passing By (5:10)
  9. I'm Just Lucky That Way (3:58)
  10. Well I Lied (2:52)
  11. Up and Down (6:35)
totale tijdsduur: 50:40
zoeken in:
avatar van Lamontagne
4,5
Geweldige plaat met een geweldig nummer in de vorm van
Leave well enough alone

EVANSHEWSON
Ik vind deze toch minder gelikt of glad klinken dan eerder werk Strong Persuader, en wàt méér is; het is een soort mengvorm van blues en soul, absoluut niet slecht, dit plaatje.

***1/2

avatar van Lamontagne
4,5
Die solo in I shiver heerlijk

avatar van lingoer
4,5
Geweldig direct en energiek album!

avatar van Rinus
4,0
Ik heb best wel een zwak voor de beste man en dit is een erg lekker album. Is inderdaad wat feller dan zijn overige (ook goede) albums.

avatar van heartofsoul
4,0
Dit album behoort inderdaad tot de beste uit de discografie van Robert Cray. Lekkere pittige songs, gloedvol vertolkt door Cray, die hier opvallend goed zingt. Ook de begeleidende musici zijn top.
Opvallend is You're Gonna Need Me van Albert King, waarop Albert Collins (gitaar) de honneurs waarneemt. Leave Well Enough Alone is ook een prijsnummer.
Als je van dit soort muziek houdt kun je het ongehoord meenemen als je er een keer tegen aan loopt.

avatar van gaucho
4,0
heartofsoul schreef:
Dit album behoort inderdaad tot de beste uit de discografie van Robert Cray. Lekkere pittige songs, gloedvol vertolkt door Cray, die hier opvallend goed zingt. Ook de begeleidende musici zijn top.

Da's ook mijn indruk. Ik heb inmiddels zo'n 8 albums van Robert Cray en deze smaakt toch wel bijzonder lekker. De man heeft in de loop der jaren wel eens wat kritiek moeten incasseren dat zijn blues zo veilig en zo netjes klinkt. Salonblues, werd er dan spottend gezegd. Er zit wel een kern van waarheid in, want het is perfect geproduceerd en de band speelt betrekkelijk ingetogen, in dienst van de liedjes.

Juist op zijn bekendste albums (die met de top40-singles erop uit de jaren tachtig) hield hij zich hoorbaar in en droeg de digitale productie ook niet echt bij aan een gruizig totaalgeluid. Maar dit klinkt aangenaam analoog. Een Buddy Guy of een Rory Gallagher zal Cray nooit worden, maar dat puntige gitaarspel van 'm, dat mag ik graag horen. Bovendien valt me op deze plaat op wat een geweldig zanger hij eigenlijk is.

Dit album lijkt naar het einde toe alleen maar beter te worden, met een paar dreigende slowblues-tracks die tot zijn beste werk behoren. Voor een deel lijken zijn albums allemaal op elkaar, maar ik heb toch het idee dat Robert Cray bijna per album beter wordt.

avatar van Rogyros
3,5
Dat idee heb ik ook. Want zijn laatste twee albums zijn werkelijk om van te smullen.
Deze plaat heb ik al in geen tijden meer geluisterd, terwijl Robert Cray toch vaak in mijn cd-speler belandt. Ik ga hem snel maar weer eens opzetten.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:43 uur

geplaatst: vandaag om 19:43 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.