Robert Cray - Shame + a Sin (1993)

Geweldige plaat met een geweldig nummer in de vorm van
Leave well enough alone

Ik vind deze toch minder gelikt of glad klinken dan eerder werk Strong Persuader, en wàt méér is; het is een soort mengvorm van blues en soul, absoluut niet slecht, dit plaatje.

***1/2

Die solo in I shiver heerlijk

Geweldig direct en energiek album!

Ik heb best wel een zwak voor de beste man en dit is een erg lekker album. Is inderdaad wat feller dan zijn overige (ook goede) albums.

Dit album behoort inderdaad tot de beste uit de discografie van Robert Cray. Lekkere pittige songs, gloedvol vertolkt door Cray, die hier opvallend goed zingt. Ook de begeleidende musici zijn top.
Opvallend is You're Gonna Need Me van Albert King, waarop Albert Collins (gitaar) de honneurs waarneemt. Leave Well Enough Alone is ook een prijsnummer.
Als je van dit soort muziek houdt kun je het ongehoord meenemen als je er een keer tegen aan loopt.

Da's ook mijn indruk. Ik heb inmiddels zo'n 8 albums van Robert Cray en deze smaakt toch wel bijzonder lekker. De man heeft in de loop der jaren wel eens wat kritiek moeten incasseren dat zijn blues zo veilig en zo netjes klinkt. Salonblues, werd er dan spottend gezegd. Er zit wel een kern van waarheid in, want het is perfect geproduceerd en de band speelt betrekkelijk ingetogen, in dienst van de liedjes.

Juist op zijn bekendste albums (die met de top40-singles erop uit de jaren tachtig) hield hij zich hoorbaar in en droeg de digitale productie ook niet echt bij aan een gruizig totaalgeluid. Maar dit klinkt aangenaam analoog. Een Buddy Guy of een Rory Gallagher zal Cray nooit worden, maar dat puntige gitaarspel van 'm, dat mag ik graag horen. Bovendien valt me op deze plaat op wat een geweldig zanger hij eigenlijk is.

Dit album lijkt naar het einde toe alleen maar beter te worden, met een paar dreigende slowblues-tracks die tot zijn beste werk behoren. Voor een deel lijken zijn albums allemaal op elkaar, maar ik heb toch het idee dat Robert Cray bijna per album beter wordt.

Dat idee heb ik ook. Want zijn laatste twee albums zijn werkelijk om van te smullen.
Deze plaat heb ik al in geen tijden meer geluisterd, terwijl Robert Cray toch vaak in mijn cd-speler belandt. Ik ga hem snel maar weer eens opzetten.

Inderdaad wel een hele fijne van Cray. De blazers zijn een meerwaarde en vocaal lijkt hij met de jaren beter te worden. Lekker venijnig gitaarspel en een mooie solide band achter hem. Leave Well Enough Alone is een absolute parel hier. 4 en halve ster.