Horslips - The Man Who Built America (1978)

Het afsluitende album van de trilogie. Op dit album zijn de folkinvloeden verder teruggebracht, maar komen daarvoor in de plaats ijzersterke rocksongs, zoals Loneliness, The man who built America en Letters from home. Aanradertje van een band, die zoveel betekend heeft voor de ierse folkrock scene destijds.

Mijn kennismaking met Horlips, jaren 70 hoorde ik dit op de radio bij Henk Mouwe ( voor de oudjes onder ons die kennen hem wel). Hij draaide dit voor het eerst en vertelde over de band,
ik was meteen verkocht.

Direct naar Plato Apeldoorn gegaan en alles besteld van deze band wat te krijgen was

Ik las over Horslips in de biografie van Mark Putterford over Philip Lynott, ergens eind jaren '90, en viste later single Loneliness tweedehands uit een bak.
Die ben ik alweer lang kwijt, maar nadat ik in maart dit The Man Who Built America tegenkwam, weet ik weer hóé móói dat liedje is. Het trapt dit album af en alhoewel gelabeld als folkrock is dit in mijn oren vooral een heerlijk rocknummer met melancholie, melodie en energie als speerpunten.

Andere favorieten van kant 1 zijn It Takes All Night dat eveneens een vleugje invloed van new wave bevat én de warme folkpop van Green Star Liner met als troef spinetgeluiden in het refrein.

Kant 2 begint sterk met het uptempo titellied, met daarin de dwarsfluit van Jim Lockhart, net als in Homesick. Op Letters from Home klinkt het thema van deze plaat, de emigratie van miljoenen Ieren naar de VS, verpakt in meerstemmige zang in fraaie jaren '70-sfeer. John Fean zet er bovendien lekker en stevig gitaarspel neer en Barry Devlin een stuwende baspartij.
In Long Time Ago weent uit een synthesizer een ulllean pipe; swingend-melancholisch eindigt de plaat.

Hier en daar klinken fluiten of dankzij Charles O'Connor viool, een enkele keer ontstaat de associatie met Jethro Tull, zoals in Homesick met heerlijk drumspel van Eamon Carr.
Maar deze Ieren kwamen uit de folk en aan progrock deden ze niet.
Neemt niet weg dat hier meer rock dan folk klinkt: elektrisch is dominant ten opzichte van akoestisch. Zo fijn dat ik 'm op vinyl tegenkwam!