The Blue Nile - Peace at Last (1996)

Enige misser in het zeer bescheiden maar ondanks dat toch imposante oeuvre van the blue nile. Veel te gladjes allemaal. Nipt 3*.

Nou ja, gladjes vind ik nog wel meevallen. Hij is wat uitbundiger, minder melancholisch en ook het feit dat de akoestische gitaar nadrukkelijker aanwezig is geeft dit album een andere sound dan hun eerdere albums. Ik vind het eigenlijk wel prettig dat ze weer eens wat anders klinken op dit album.

Van de 4 Blue Nile albums vind ik dit de iets mindere, maar Family Life is de absolute goedmaker.

Okee, het word allemaal nog wat rustiger, maar dat is waarschijnlijk niks minder dan een goede weerspiegeling van de gemoedstoestand van Paul Buchannan op dat moment, denk ik. Wat moet die man een tevreden leven lijden als je een nummer als Family life zo vol overtuiging over de bühne kunt brengen. Niks dan respect voor het wederom akelig hoge niveau van deze zeer rustgevende Blue Nile.

Wederom een sterk album van The Blue Nile, zit voor mij qua beoordeling tussen hun debuut en Hats in.
Family Life vind ik dan weer het minste nummer, Sentimental Man & God Bless You Kid zijn voor mij de hoogtepunten van de plaat.
God Bless You Kid heeft wel enkele raakvlakken betreft instrumentatie met Headlights On The Parade van hun voorganger Hats.
Verder valt op dat de synthersizers wat minder prominent aanwezig zijn.
Op naar High!!

De akoestische gitaar op dit Peace at Last vind ik best wel een sterke troef. Een mooi helder geluid. Paul Buchanan heeft een prachtige klank en is heel bepalend voor de sfeer van The Blue Nile. Minder melancholisch en donkerder, maar nog steeds aangenaam om naar te luisteren.

Wat hou ik van de stem van Paul Buchanan. Prachtig hoe hij met wanhoop, schoonheid en bezieling zingt.
De productie had inderdaad iets minder gestroomlijnd gemogen, dan zou het me nog meer raken.
Blanke soul.

Deze ligt volledig in de lijn van het debuut en Hats, al haalt die het niveau van de voorganger net niet. Toch begrijp ik niet waarom deze zo weinig aandacht krijgt (ocharme 35 stemmen). Nummers zoals Family Life en Tomorrow Morning behoren tot het beste wat the Blue Nile gemaakt heeft.

De special edition 2 CD ligt in de winkels.

In mijn herinnering een stuk minder dan zijn twee voorgangers, maar nu ik de luxe editie hoor denk ik daar toch anders over. Lichtvoetiger dan de eerdere platen en soms bijna funky, maar toch ook de kwaliteit die we van The Blue Nile gewend zijn.

Lees mijn recensie op:
De krenten uit de pop: The Blue Nile - Peace At Last, Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Voor mij de kennismaking met dit album. Toen het uitkwam waren nogal wat mensen toch wat teleurgesteld en dat was voor mij destijds reden het album 'af te schrijven' van mij wantlist.

Van opener Happiness word ik ook niet echt blij. Het koortje is echt over het randje. Tomorrow Morning is een goede poging de Blue Nile sound hoog te houden, maar slaagt daar toch niet helemaal in. De begeleiding treedt wat meer op de voorgrond en is soms wat te overdadig. De stem past zich daar weer bij aan en de muziek geeft me daardoor minder ontspanning dan de voorgangers. Het klinkt daardoor minder dromerig. De hand van een andere producer?

Sentimental Man doet me daarom ook niet wat de titel belooft. En het komt ook niet meer goed lijkt het. Body and Soul is een dieptepunt. Normaal houd ik wel van een strijkje, maar niet op deze wijze bij The Blue Nile! Holy Love is gelukkig maar kort.

Family Life biedt een sprankje hoop, dat met met War is Love weer teniet wordt gedaan. Zeer matig gezongen omdat het lijkt alsof Paul Buchanan gevraagd wordt zijn stem buiten zijn comfortzone te gebruiken.
God Bless You Kid haalt weer een voldoende. Soon ook, maar daar had meer in gezeten.
3*, maar wel een krappe