King of the World - KOTW (2014)

Een jaar na het debuutalbum ”Can’t Go Home” komt King of the World met hun tweede album ”KOTW”. In hoofdlijnen is er niet veel veranderd. Deze op en top Nederlandse bluesband brengt swingende blues van de bovenste plank. Toch zijn er kleine verschilletjes. ”KOTW” vind ik net even wat gevarieerder dan het debuut. Dat album was swingend en (blues)rockend (met uitzondering van het ingetogen eerbetoon aan Harry Muskee) van begin tot eind. ”KOTW” kent wat meer variatie in uptempo, midtempo en slow. Opener ”Fool No More” en ”If You Want To Leave” zijn van die heerlijke meeslepende midtempo liedjes. Terwijl ”Beating Like a Drum” een prachtige slowblues is. De muzikale virtuositeit van King of the World komt van gitarist Erwin Java en toetsenist Govert van der Kolm. Die laatste ronkt er lustig op los met zijn Hammond B3 orgel, en de gitaarpartijen van Java vind ik vooral erg warm en gloedvol. Bassist en zanger Ruud Weber heeft een mooie warme en soulvolle stem en samen met drummer Fokke de Jong zorgen ze voor een solide ritmesectie. ”KOTW” is een modern geproduceerd bluesalbum dat past in deze tijd. Ik besef me dat je ervan moet houden, maar ik vind het heerlijk om naar te luisteren. Ik ben blij dat de heren op dit moment in hun carrière het risico hebben genomen om in dit avontuur te stappen, want ze behoren ondanks hun korte samenzijn nu al tot de top van de Nederlandse bluesscene, over hun individuele staat van dienst nog maar te zwijgen.

Leuke recensie, Ronald. Dit album heb ik al een tijd liggen, maar nog niet gedraaid. Toch maar eens doen!

Bedankt Lura! Ik vind het zeker de moeite waard. De een zal het te glad en gepolijst vinden, maar wat mij betreft is dat geen bezwaar. Ik hou zowel van rauwe vuige blues als meer cleane blues.

Ik draaide een paar weken geleden sinds lange tijd weer eens wat meer blues. Ik draaide achtereenvolgens Free Form Patterns van Lightnin' Hopkins en Travelin' van John Lee Hooker. Dan moet je niet verwachten dat de eerste de beste moderne bluesact van deze tijd dat kunstje zo maar even nadoet. Maar sinds vorige week ben ik in de ban van de Bluesbelg Tiny Legs Tim. Een nog vrij jonge artiest die tot in zijn kleine teen Blues IS. Gisteren ontdekte ik een Bluesband uit Utrecht met een zanger met een strot die gemaakt is voor de blues: My Blue Van heet de band, pure blues vermengd met soul, rock en zelfs een vleugje grunge. Weer zo'n originele aanpak van het vrij beperkte accoordenschema dat bij de blues hoort.

Ja en als je dan toch bezig bent dan denk je: Wellicht dat King of the World met een batterij aan coryfeeën er ook wel in gaat. Het vorige album had ondanks de ervaring nogal last van ongeinspireerdheid. Elk cliche kwam langs. Dat hoeft zeker in de blues lang niet altijd erg te zijn. Zolang je de Blues maar voelt, maar dat gebeurde nergens, vooral de zang was erg vlak en karakterloos. Dat zou op het vorige jaar uitgebrachte 2e album vast een stuk beter zijn. Nee dus. Precies de zelfde zoutarme prak als de vorige keer. Dan ben ik net zo lief geen bluesliefhebber. Still got the blues van Gary Moore wordt nogal eens bekritiseerd vanwege de commerciele aanpak. Dat kan deels terecht zijn, maar je proefde bij Moore wel liefde voor de blues. Voor King of the World is het gewoon een vehikel om een band aan op te hangen.

Het eerste nummer van dit album is nog alleszins goed te doen, maar dan is het ook direct afgelopen, alleen tijdens Beating like a drum veer ik nog even op. Voor de rest de ene goedkope bluesrocker na de andere en dan keert de gladde productie zich inderdaad tegen je. Een beetje rauwe aanpak had het zwakke album naar een magere voldoende kunnen tillen. Maar nee, neem vooral geen risico. Lijd vooral geen pijn. Maar is dat nou niet net de essentie van Blues?

Tsja, wat een bijzondere observatie hierboven. Hoe kun je dit in de vredesnaam gaan vergelijken met Lightnin' Hopkins en John Lee Hooker. Dat is hetzelfde als de Beatles vergelijken met Coldplay. Dit komt uit een heel ander tijdperk als Hopkins en Hooker. De opnametechnieken zijn (gelukkig) verbeterd en ook de instrumenten zijn beter als toen. Of de oude blues beter is als de nieuwe blues is ook discutabel maar dat mag een kwestie van smaak zijn. Ik vind het persoonlijk vaak wat interessant doenerij. Ik heb groot respect voor deze band en het vakmanschap straalt ervan af. Het zijn volwassen bluesnummers gespeeld door goede muzikanten en ook op de zang valt niets aan te merken. Als je bij King of The World geen liefde voor de blues hoort dan mis je toch wel ergens een afslag. Ik was vooraf ook wat sceptisch maar na het beluisteren van diverse nummers heb ik alle albums gekocht, zowel op CD als vinyl. Kan de band ook weer een biertje kopen.