Novack - Arrivals (2014)
mijn stem
8 stemmen
0
geplaatst: 18 april 2014, 12:24 uur
De dromerige indie-pop band Novack, uit de Nederlandse indie-hoofdstad Utrecht, was in 2011 al tamelijk succesvol met hun debuut Sequences & Stills. Na 3 jaar wachten is opvolger Arrival gearriveerd, en is het de vraag of dit dan hun definitieve doorbraak zal zijn. Ze stonden op Into the Great Wide Open, werden door 3VOOR12 verkozen tot Hollands Nieuwe en ze mochten al openen voor Noah & The Whale en Tame Impala. Deze nieuwe is duidelijk in lijn met de vorige, maar wellicht ietsje minder dromerig, maar wel gekenmerkt door een heel wat prominentere rol voor blaasinstrumenten en heerlijk opzwepend. En wel daarom is Arrivals voor mij persoonlijk al geslaagd.
En Novack laat je niet lang wachten op die enigszins vernieuwde sound. Op het eerste nummer Confidence springt de trompet van de nieuwe trompetter Coen Hamelink er al meteen in, en die trompet (en we horen ook nog trombone van Kobi Arditi) blijft het hele album duidelijk op de voorgrond treden. Alhoewel het tempo eigenlijk het hele album lang hetzelfde is, weet de band naast het altijd fijne geblaas met speels en veelzijdig gitaarspel de afwisseling te bewaren. Al meteen zijn de parallellen met Elbow overduidelijk. Niet alleen lijkt het stemgeluid van leadzanger Sander van der Linden best wel op dat van Guy Garvey, ook de invulling van de afzonderlijke nummers met de rake repeterende baslijntjes, en ook de tamelijk uitgesponnen composities met schitterende climaxen leiden tot deze vergelijking. Gelukkig krijgt toetsenist Andreas Willemse ook af en toe de kans om wat van de zang-partijen in te vullen en domineert nergens het gevoel dat Arrivals een kopie is. Wat uiteindelijk als een paal boven boven water staat is een pakkende, veelal poppy maar ook overal rauw klinkende plaat.
Heel bijzonder, baanbrekend of revolutionair is Arrivals niet. Wel is het een pakkende indie-pop plaat, en Novack is een band die we veel op de festivals kunnen gaan zien dit jaar (of in ieder geval zouden moeten gaan zien). Een heerlijke zomers geluid en tsja...die trompet he. Dan kan een band eigenlijk niet fout gaan.
Pat-sounds: Album Novack - Arrivals (2014) - pat-sounds.blogspot.nl
En Novack laat je niet lang wachten op die enigszins vernieuwde sound. Op het eerste nummer Confidence springt de trompet van de nieuwe trompetter Coen Hamelink er al meteen in, en die trompet (en we horen ook nog trombone van Kobi Arditi) blijft het hele album duidelijk op de voorgrond treden. Alhoewel het tempo eigenlijk het hele album lang hetzelfde is, weet de band naast het altijd fijne geblaas met speels en veelzijdig gitaarspel de afwisseling te bewaren. Al meteen zijn de parallellen met Elbow overduidelijk. Niet alleen lijkt het stemgeluid van leadzanger Sander van der Linden best wel op dat van Guy Garvey, ook de invulling van de afzonderlijke nummers met de rake repeterende baslijntjes, en ook de tamelijk uitgesponnen composities met schitterende climaxen leiden tot deze vergelijking. Gelukkig krijgt toetsenist Andreas Willemse ook af en toe de kans om wat van de zang-partijen in te vullen en domineert nergens het gevoel dat Arrivals een kopie is. Wat uiteindelijk als een paal boven boven water staat is een pakkende, veelal poppy maar ook overal rauw klinkende plaat.
Heel bijzonder, baanbrekend of revolutionair is Arrivals niet. Wel is het een pakkende indie-pop plaat, en Novack is een band die we veel op de festivals kunnen gaan zien dit jaar (of in ieder geval zouden moeten gaan zien). Een heerlijke zomers geluid en tsja...die trompet he. Dan kan een band eigenlijk niet fout gaan.
Pat-sounds: Album Novack - Arrivals (2014) - pat-sounds.blogspot.nl
* denotes required fields.
* denotes required fields.