How to Dress Well - "What Is This Heart?" (2014)

Naast Words I Don't Remember is nu ook Repeat Pleasure te beluisteren.

Words I Don't Remember staat hier al een maand op de repeat. Die synth beamed echt zo door je heen, en opbouw naar de climax is fenomenaal.

Lijkt wat meer poppy en funky te worden en wat minder esoterisch zoals op Total Loss.
De twee singles zijn wel gruwelijk lekker.

Op tekstueel vlak is dit nogal een intiem en persoonlijk album, nog een stuk meer dan de vorige, maar qua sfeer eigenlijk alles behalve. Ik heb hem inmiddels een paar keer beluisterd, maar ben niet echt onder de indruk. De nummers zijn nogal vlak uitgevoerd en zijn zelfs ietwat saai; fletse en onvolgbare melodieën met af en toe (te) jankerige zang. Het gaat allemaal ook volledig langs me heen. Nu vond ik z’n vorige album ook niet geweldig, maar die had ten minste dan nog bij vlagen een warme sound en een aantal bijzonder fijne singles die nog de moeite waard waren, en die mis ik hier. Kleine teleurstelling.

Dit album kreeg trouwens wel een opvallend hoge score van Pitchfork.

Een tekstboekje, godbetert. Waar je bij het vorige werk mocht gissen naar welke woorden er tussen de soep en de patatten verdraaid werden, staat hier alles mooi lyric per lyric uitgeschreven. Al staat het ook op zijn gezicht te lezen, dat voor zijn derde van een porseleinen profiel in een driekwart zoomfoto is veranderd. Een full frontal zal het wel nooit worden. Tom Krell zou How To Dress Well niet zijn, mocht er niets uit te kleden zijn.

Vocaal heeft hij niet meer dan een paar kousen aan zijn voeten. Dat hij daarbij zijn diepste worstelingen toont, is zowel beangstigend als bewonderenswaardig. “Waar heeft hij het nu over?” blijft echter een veelgestelde vraag op “What Is This Heart?”. Niet meer door de dekkende ruis, wel door zijn soms moeilijk te volgen, doch overtuigd gezongen gedachtenkronkels. Of uit ongeloof van zoveel meligheid. Ach, How To Dress Well die in Repeat Pleasure langs zijn neus weg een acapella “My heart will go on” uitslaakt, het zou niemand meer mogen verbazen. Vaak nefast voor de geloofwaardigheid van een muzikant, maar net die omarming ervan bezorgt How To Dress Well zijn geloofwaardigheid. Ironie, al bedoelt hij het misschien niet zo. Toch kan enkel hij, met Precious Love, een geslaagde indieversie van zo’n typische (stiekem goeie) foute ballad met volle overtuiging brengen.

Een makkelijke melodie daargelaten, zeker geen gemakkelijke plaat. Teksten open en bloot, met alle voor- en nadelen, overtuigingen en twijfels, terwijl muziek eerder als een verstopt naakt de luisteraar verleidt. Een tempowisseling is op het hele album amper op te merken. Het zijn de subtiliteiten die de flow bewaren en de ware schoonheid prijsgeven. De nummers leunen daarbij vooral op melodie en uitwerking, die als uit de losse pols klinken, zonder voor gemakzucht te kiezen, en tegelijk heel secuur worden opgebouwd, maar nergens zijn doodgewerkt. Een onnodige opzwelling is niet geheel afwezig en de twijfel of de opener, in al zijn geringheid, niet net te veel is, blijft door het hoofd spoken, maar “What Is This Heart?” is teveel een verhaal om te blijven hangen in voetnoten.

Een verhaal zonder plot, “What Is This Heart?” heeft geen antwoord, het is een verzameling van reflecties, speculaties en observaties, en meer vragen. Niet dat ik plezier schep in andermans misère en onzekerheden, maar laat ‘m nog maar even zoeken naar het antwoord!

Het was één van de grote verrassingen van muziekjaar 2012. Ik heb het over het album Total Loss van How to Dress Well. Wij schreven over die plaat: “Total Loss prikkelt. Het sterk uitgewerkte concept en de doorheen de hele plaat aanwezige thema’s schetsen een fascinerend beeld van How To Dress Well. Sereen, maar niet terughoudend de scheve schaats te rijden. Romantisch, hoewel voorzien van het macabere randje. Slim, doch worstelend in onzekerheid. Het confronterende menselijke aspect is wat Total Loss zo intens maakt. De imperfectie van het door emoties geleide wezen, het schemert door in elke noot van deze plaat. Muziek, niet met elk woord, maar wel altijd op gevoel, verstaanbaar!”
Nu is er nieuw werk. Zal onze aandacht jullie echt zo verrassen?

Om het over dit album te hebben wil ik graag starten met het tekstuele vlak. How to Dress Well, in de persoon van Tom Krell, heeft er tekstueel een bijzonder intiem en persoonlijke plaat van gemaakt. De cover zegt eigenlijk ook al genoeg. Kijkend naar de foto heb je wellicht snel door welke toon deze nieuwe plaat heeft. Met een blik alsof hij door je heen kijkt, zijn zonden en verdriet wegdenkend presenteert hij zich hier voor ons. Maar sluit de muziek daar bij aan?
Dat is zeker te beantwoorden met een ja. Opener 2 Years On (Shame Dream) heeft die mooie, verstilde sfeer die je verwacht bij de cover. Daarnaast wordt het niet vol in het gezicht, maar juist bijzonder subtiel gebracht. What You Wanted geeft dan al wat meer details weg, vooral op muzikaal vlak. Daar waar Face Again weer teruggaat naar de innerlijke verwerking.
Bang om potentieel hitmateriaal te maken is How to Dress Well ook niet. Dat horen we terug in het als popnummer aandoende See You Fall en het aanstekelijke Repeat Pleasure. Al ligt daar niet per se de kracht van Tom Krell. Nee, die ligt toch duidelijk bij het verstilde werk zoals Words I Don’t Remember is. Of wat te denker van het moderne Precious Love. Hier kan hij zijn emotie kwijt, zijn kunde.
Ik moet wel eerlijk zeggen dat naar het einde van het album toe de kwaliteit wel wat minder wordt. Zo verzand Childhood Faith in Love bijna in een meezinger en is A Power niet meer dan aardig te noemen. Ook de afsluitende songsVery Best Friend en House Inside behoren niet tot de top van deze plaat. Al zijn het prima songs. Die eerste kan je zelfs hitpotentie toedichten, ware het niet dat How to Dress Well te weinig bekend is bij het grote publiek.

Toegegeven, het erg hoge niveau van voorganger Totall Loss wordt op deze nieuwe telg niet altijd gehaald. Vooral als geheel en tegen het einde aan komt What is the Heart? een stuk minder bij mij binnen. Desalniettemin kunnen we zeggen dat het een album is geworden van een goed en vaak ook hoog niveau. Een album die zeker nog vaak uit de speakers zal komen.

(bron: Opus de Soul)

Ben er nog niet volledig uit wat ik hiermee aan moet vangen, maar wel verrassend...dat velvet undrground-sampletje (Heroin) in See You fall.

Dwingt me alvast dit wat aandachtiger te gaan beluisteren.

In Poor Cyril wordt een stukje uit de 2e beweging van Beethovens 5e pianoconcerto gebruikt, al lees ik nergens op de plaat daar een verwijzing naar.
Mogen klassieke composities zomaar gebruikt worden zonder bronvermelding?

Dat nummer klinkt trouwens wel prachtig...

Als het muziekstuk meer dan 50 jaar oud is, mag je het onbeperkt samplen en/of kopiëren dacht ik.

Ik kan me inderdaad voorstellen dat de nazaten van Beethoven geen recht meer hebben op een vergoeding
Toch zou het van enig respect getuigen als dit ergens vermeld wordt, nu lees ik in alle reviews hoe prachtig het orkestarrangement van Tom Krell in dat nummer is ...

Genieten , blijft alleen maar groeien. Normaal niet in mijn straatje, maar heeft me zeker opengesteld voor meer uit dit genre.