Neige Morte - Bicephaale (2014)

Krankzinnige plaat. Haast angst aanjagend.

Check Abruptum eens. Die waren twee decennia geleden ook in dit soort sferen bezig.

Je loopt op een kerkhof. Het is bijna pikkedonker, af en toe schuiven mistflarden voorbij en het enige wat je hoort is je ademhaling. Hoe kom je hier? Je weet het niet. Steeds zakken je schoenen weg in de zompige klei van het pad dat je langs rijen donkergrijze kruizen voert. Die staan links en rechts van je opgesteld. Langzaam loop je door. Tot je links ineens een leeg graf ziet, de steen lijkt opzij geschoven en je kijkt in een gapend zwart gat. Je hart bonkt en je staat stil, maar ineens begin je te schreeuwen omdat je een ijskoude hand voelt, een hand die op je rechterschouder rust, niet meer loslaat en naar je nek kruipt. Daarom spring je op en je draait je om, maar ziet... niets. Leegte. Je bent alleen. Seconden sta je stil. Als je weer verder loopt, hoor je plotseling een ijselijk gegrom. Vlak achter je. Weer draai je je om. En dan...

Welkom in de inktzwarte wereld van Neige Morte. De naam is goed gekozen. De muziek is sinister, ijskoud en angstaanjagend. Eenmaal op dat verschrikkelijke kerkhof kom je er niet snel meer vandaan. Maar waarom zou je dat willen? Stiekem vind ik het na een tijdje zelfs best aangenaam. Ja, de zanger klinkt als een grommende duivel die met het verkeerde been uit bed is gestapt. Maar hij bijt niet. Deze schreeuwende demon kan ik best hebben! Hij overtuigt. Krankzinnig zou ik het niet noemen, de waanzin blijft op afstand. Ik bespeur gaandeweg juist enorm veel structuur en diepgang. Deze heren pielen niet zomaar wat, ze weten exact wat ze doen en waarom. Muzikaal is het niet alleen erg duister, maar ook bloedstollend spannend. Met een versnelling hier en daar, of een gepaste stilte die zich slechts vult met lome drums. Dit is doom die de laatste restjes levensvreugde uit je lichaam perst. Gortdroog, slepend en stuurs, met dwarse gitaren, vervormde bassen en nogmaals zang waarvoor een échte duivel zich niet schaamt. En ik schrijf doom, maar evengoed vind je kenmerken terug van black metal.

Natuurlijk kunnen massa's mensen hier helemaal niets mee, maar wie zich wil onderdompelen in verdoemenis moet hier toch eens naar luisteren. De 39 minuten die deze EP duurt, zijn voorbij voor je er erg in hebt. Het is overigens niet alleen maar traag, want tijdens ...& Vacuitè du Combat gooien de heren de beuk erin. En ook afsluiter Eater of Soul - de meest typische black metal-track - schiet uit de startblokken als een stel op hol geslagen duivels. Moet je er hard voor wegrennen of blijven stilstaan?

Ik kies voor het laatste. Vier sterren.

Klinkt inderdaad weinig vrolijk.

Zit het nu ff te checken.