The Wolfe Tones - Belt of the Celts (1978)
mijn stem
1 stem
Ierland
Wereld / Folk
Label: Triskel
-
Misty Foggy Dew (4:09)
-
Quare Thins in Dublin (2:35)
-
The Fairy Hills (3:26)
-
Connaught Rangers (3:53)
-
Bold Robert Emmet (3:12)
-
The Hare in the Heather (2:44)
-
Ta' Na La' (3:47)
-
Some Say the Divil Is Dead (3:15)
-
General Munroe (2:32)
-
Hurlers March (3:23)
-
The West's Asleep (4:36)
-
The Boys of Barr Na Sraide (3:14)
-
The Rose of Mooncoin (3:33)
-
Rory O'Moore (3:23)
0
geplaatst: 10 oktober 2021, 11:07 uur
Een heel speciale hoes heeft deze plaat, de voorkant opent als een deur. Het is geloof ik het 9e album van dit Ierse gezelschap. Ze noemen zichzelf een rebelse groep, de naam Wolfe Tones gaat terug naar de vrijheidsstrijder en patriot Theobald Wolfe Tone, één van de leiders van van een belangrijke opstand in 1798. De groep is opgericht door de broers Brian en Derek Warfield, aangevuld met de vrienden Tommy Byrne en Brian Warfield.
Door hun politieke stelling (een verenigd Ierland) zijn ze lange tijd geboycot in Ierland en Engeland. Ook hun steun voor de IRA werd niet altijd gewaardeerd.
De muziek is diepgeworteld in de Ierse cultuur, er worden veel traditionals gespeeld soms wat aangepast, maar ook eigen nummers met hun politieke voorkeur duidelijk aanwezig. Het rebelse zit dus echt in de teksten, minder in de muziek, die gewoon keurige Ierse folk is. Een echt politiek strijdlied is 'Some say the divil is dead'. Van 1964 tot nu wordt er regelmatig een album afgeleverd. waarbij een bepaalde kwaliteit standaard is. Volgens mij is het laatste album in 2011 opgenomen. Men treedt nog wel op, vroeger wat meer in kleine zaaltjes, maar nu ook in wat grotere. Vooral in Ierland, Schotland en soms Amerika, maar Engeland blijft moeilijk.
Principiële band en of je het nu wel of niet eens bent men hun stellingname, de muziek is goed. Niet al te spannend, maar degelijke kwaliteit.
Door hun politieke stelling (een verenigd Ierland) zijn ze lange tijd geboycot in Ierland en Engeland. Ook hun steun voor de IRA werd niet altijd gewaardeerd.
De muziek is diepgeworteld in de Ierse cultuur, er worden veel traditionals gespeeld soms wat aangepast, maar ook eigen nummers met hun politieke voorkeur duidelijk aanwezig. Het rebelse zit dus echt in de teksten, minder in de muziek, die gewoon keurige Ierse folk is. Een echt politiek strijdlied is 'Some say the divil is dead'. Van 1964 tot nu wordt er regelmatig een album afgeleverd. waarbij een bepaalde kwaliteit standaard is. Volgens mij is het laatste album in 2011 opgenomen. Men treedt nog wel op, vroeger wat meer in kleine zaaltjes, maar nu ook in wat grotere. Vooral in Ierland, Schotland en soms Amerika, maar Engeland blijft moeilijk.
Principiële band en of je het nu wel of niet eens bent men hun stellingname, de muziek is goed. Niet al te spannend, maar degelijke kwaliteit.
* denotes required fields.
* denotes required fields.