Ryley Walker - All Kinds of You (2014)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Riley Walker - All Kinds Of You - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het Nederlandse muziektijdschrift Heaven heeft misschien niet de allure en diepgang van Britse concurrenten als Mojo en Uncut, maar het zet me wel met enige regelmaat op het spoor van prachtplaten die elders (inclusief Mojo en Uncut) geen enkele aandacht krijgen.

In de meest recente editie van het tijdschrift wordt het debuut van de volslagen onbekende Amerikaanse singer-songwriter Ryley Walker bejubeld en dit blijkt een voltreffer.

Ryley Walker is pas 24, maar grijpt met zijn bijzondere muziek nadrukkelijk terug op de psychedelische folkmuziek uit de jaren 60 en 70. Daarin staat hij niet alleen, maar de invulling die Ryley Walker er aan geeft is uniek.

In de muziek van Ryley Walker vallen een aantal dingen op. Allereerst is er zijn complexe akoestische gitaarspel, dat meer dan eens doet denken aan dat van John Fahey en Bert Jansch. Dit bijzondere gitaarspel wordt gecombineerd met vocalen die herinneringen oproepen aan groten als Tim Buckley en Tim Hardin.

Het zou op zich genoeg kunnen of zelfs moeten zijn voor een mooi folky geluid, maar All Kinds Of You van Ryley Walker laat nog veel meer horen. De jonge singer-songwriter uit Chicago laat zich immers bijstaan door een band waarin vooral de violist en de pianist nadrukkelijk de aandacht opeisen.

Het combineert fraai met het akoestische gitaarspel en de mooie stem van Ryley Walker, maar het levert ook een heel bijzonder geluid op. Zeker wanneer piano en viool eindeloos mogen experimenteren doet het geluid van Ryley Walker op All Kinds Of You zwaar psychedelisch aan, maar Ryley Walker slaat ook continu bruggen richting de Britse en Amerikaanse folk uit vervlogen tijden.

Het debuut van Ryley Walker klinkt eigenlijk geen moment als een plaat uit 2014. Als iemand me zou vertellen dat het een vergeten meesterwerk uit de jaren 60 of 70 betreft zou ik het waarschijnlijk eerder hebben geloofd, maar All Kinds Of You stamt echt uit het heden.

Omdat de plaat zover is verwijderd van de hedendaagse folk, is het debuut van Ryley Walker zeker geen makkelijke plaat. Zeker in het begin moest ik erg wennen aan het gitaarspel, aan de vocalen en vooral aan het bijzondere bandgeluid vol viooluithalen, maar wanneer de puzzelstukjes langzaam maar zeker op hun plaats vallen blijkt All Kinds Of You een intrigerende maar ook wonderschone plaat.

Het is een plaat die geen moment lijkt op de leeftijd- en soortgenoten van Ryley Walker, waarmee de jonge singer-songwriter uit Chicago zich met speels gemak weet te onderscheiden en wat mij betreft aandacht en lof afdwingt

Iedere keer als ik naar het debuut van Ryley Walker luister hoor ik weer nieuwe dingen en iedere keer word ik nog wat dieper meegesleept in het unieke en bijzonder mysterieuze muzikale universum van Ryley Walker, dat zo langzamerhand een bezwerende werking heeft gekregen.

All Kinds Of You van Ryley Walker is een plaat die waarschijnlijk makkelijk vergeten wordt, maar echt niet vergeten mag worden. Dankzij Heaven heb ik hem in ieder geval te pakken en daar ben ik echt heel erg blij mee. Erwin Zijleman

En live is Ryley Walker ook zeer indrukwekkend - dat hebben we tijdens Le Guess Who Mayday kunnen aanschouwen. Voor wie het toen gemist heeft: Ryley is in september weer in Nederland. Op 16 september speelt hij in Tilburg op Incubate, op 18 september in het Bimhuis in Amsterdam, en op 19 september in Vechtclub XL in Utrecht.

Ik hoor hier een beetje Bert Jansch en Buckley (en misschien een flardje Drake). Niet mis!

Door Ducoz weer onder mijn aandacht gebracht en direct maar even gestemd. Van hem heb ik ook The Bootleg – Live at Galerie Rademann, Schwarzenberg / GER, 15​-​Oct​-​2013 .

Ik heb hem ook dank zij Ducoz voor het eerst gehoord. Inderdaad, de invloeden van Buckley zijn duidelijk. Redelijk gelijkwaardige stem en stemgebruik. Toch is de muziek van Ryley wel heel anders. Daarin heeft hij een eigen stijl ontwikkeld. Ontzettend jammer is dat Ryley veel te weinig met zijn stem doet. De muzikale intermezzo's, met een aantal compleet muzikale nummers werken lichtelijk op de zenuwen. Zoals zo vaak voegen muzikale intermezzo's weinig toe en dat is hier niet anders. Daarom is deze plaat kansloos voor een hoge notering. Maar dat het iemand is om in de gaten te houden is zeker.

Muzikale intermezzo's, muzikale nummers? Het is toch geen cabaretier? Of bedoel je instrumentale intermezzo's, instrumentale nummers, Hendrik68? Die storen mij allerminst! En hem deze instrumentaaltjes live te zien uitvoeren is fascinerend.

Instrumentaal, die zocht ik. Ja ik vind het iets te veel van het goede. Een enkel instrumentaal (zie je dat ik het wel kan ) nummer kan nog, maar zoveel vind ik overdreven. Ik hoop dat zijn volgende album wat meer vocaal en dus wat boeiender gaat worden, want dat hij wat in zijn mars heeft is wel duidelijk.

Misschien moet je hem toch maar eerst eens live gaan zien... Zeker geen fan van Mogwai?

Nooit van gehoord.

Binnenkort verschijnt een nieuw album!

Is mooi

Op Dead Oceans, wat helemaal mooi is

Heb je hem al gehoord, Erwin?!

Ja, gisteren voor het eerst

Net of ik The Pentangle ten tijde van Bert Jansch en John Renbourn hoor met in de verte af en toe een riedeltje van wijlen Ray Manzarek. Overtuigend in onze tijd losser stijlvast gedaan.

Twin Oaks, Pt 2: wonderschoon.

Ryley Walker pas ontdekt door het grandioze 'Primrose Green'. Deze kende ik dus nog niet, maar toch maar eens opgesnord in de wetenschap dat dit jaar z'n nieuwe album gaat verschijnen. Iets minder jazzy, iets meer Bert Jansch-achtige folk, maar ook heel mooi. Een subtiel strijkje, stemmige percussie, mooi gitaarspel en een krachtige stem die het geheel afmaakt.

Wauw, dit is goed! Mooie muziek voor een herfstige, ietwat kille dag. Niets wat Bert Jansch niet eerder heeft gedaan, maar desondanks een indrukwekkende prestatie van zo'n jonge singer-songwriter. Zijn gitaarspel is verbluffend, zeker in combinatie met de begeleiding van stemmige violen, die soms bijna aandoen alsof John Cale staat te spelen.

Deze vind ik eigenlijk puurder dan zijn gelauwerde Golden Sings That Have Been Sung. Prachtige hoes ook. Fijn gegeven dat er de laatste jaren een nieuwe generatie singer-songwriters is opgestaan die het in zich heeft om de statuur van bijv. John Martyn en Townes Van Zandt te benaderen. Walker is daarvan zeker een van de meest veelbelovende.