Paul Thomas Saunders - Beautiful Desolation (2014)
mijn stem
13 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Folk
Label: Warner Bros.
-
Kawai Celeste
-
Good Women
-
Appointment in Samarra
-
Walking & Evening Prayers for Rosemary-Mai
-
In High Heels Burn It Down
-
Wreckheads & the Female Form
-
A Lunar Veteran's Guide to Re-Entry
-
Starless State of the Moonless Barrow
-
Santa Muerte's Lightning & Flare
-
On Into the Night
1
geplaatst: 23 mei 2014, 15:20 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul Thomas Saunders - Beautiful Desolation - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
De vanuit het Engelse Leeds opererende Paul Thomas Saunders wordt al een aantal jaren getipt als grote belofte voor de toekomst. De EP’s die hij tot dusver in eigen beheer heeft uitgebracht wisten me echter niet te bereiken en ook zijn al weer ruim een maand geleden verschenen debuut was me tot dusver ontgaan.
Wat ben ik blij dat ik deze plaat toch nog bij toeval heb ontdekt, want Beautiful Desolation van Paul Thomas Saunders is als het mij vraagt één van de grote debuten van 2014. Ik begrijp dan ook niet dat er in Nederland tot dusver totaal geen aandacht wordt besteed aan het debuut van de Britse muzikant, maar laat ik mijn energie richten op de muziek op Beautiful Desolation.
Op zijn debuut maakt Paul Thomas Saunders grootse en meeslepende muziek. Waar hij in het verleden naar verluid koos voor intiem gitaargetokkel, valt Beautiful Desolation op door een heerlijk dromerig en vol geluid. Het is een geluid dat onmiskenbaar invloeden bevat uit de jaren 80, maar wat mij betreft domineert de 90s dreampop. De invloeden uit het verleden worden vervolgens aangevuld met atmosferische klanken van bands als Sigur Ros en de toegankelijke grootsheid van een band als Coldplay (maar dan 100 keer zo goed als op de laatste plaat van deze band).
Paul Thomas Saunders maakt grootste muziek die intiem klinkt en zweverige muziek die eigenlijk bijzonder toegankelijk is. Het geluid op de plaat is zoals gezegd groots. Veel instrumenten, zwaar aangezette drums en gitaren en dit vervolgens nog eens overgoten met een opvallend zwaar en kleurrijk elektronisch klankentapijt. Aan de ene kant muziek om onmiddellijk bij weg te dromen, maar aan de andere kant uit vele lagen bestaande muziek die je laag voor laag wilt ontrafelen.
De volle instrumentatie past uitstekend bij de vocalen van Paul Thomas Saunders die het toegankelijke van Coldplay’s Chris Martin combineert met de eigenzinnigheid van Jonsi van Sigur Ros of zelfs Jeff Buckley. Ook de songs van Paul Thomas Saunders bevatten een opvallende mix van aangename toegankelijkheid en flink wat experiment.
De volle instrumentatie slaat zich als een warme deken om je heen, maar prikkelt toch ook iedere keer weer de fantasie met opvallende klanken en verrassende wendingen. De songs op Beautiful Desolation zijn beeldend. Opvallend beeldend. Het is bijna onmogelijk om naar de muziek van Paul Thomas Saunders te luisteren en geen beelden op het netvlies te krijgen van uitgestrekte landschappen vol natuurschoon en hier en daar wat mythische wezens, waardoor de plaat een prachtige filmsoundtrack zou zijn. Die film mag je er vooralsnog echter zelf bij verzinnen.
Paul Thomas Saunders heeft iets van alle hierboven genoemde namen en ik kan er nog heel wat toevoegen. Saunders noemt zelf Vangelis als inspiratiebron, maar wat voor deze naam geldt, geldt ook voor alle andere namen: het is heel even treffend, maar vervolgens al snel nietszeggend.
Paul Thomas Saunders heeft met Beautiful Desolation een ontstellend mooie plaat gemaakt. In alle opzichten een vat vol tegenstrijdigheden (en dat begint al bij de titel van de plaat), maar het eindresultaat is altijd hetzelfde: complete betovering, 52 minuten en 59 seconden lang. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Paul Thomas Saunders - Beautiful Desolation - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
De vanuit het Engelse Leeds opererende Paul Thomas Saunders wordt al een aantal jaren getipt als grote belofte voor de toekomst. De EP’s die hij tot dusver in eigen beheer heeft uitgebracht wisten me echter niet te bereiken en ook zijn al weer ruim een maand geleden verschenen debuut was me tot dusver ontgaan.
Wat ben ik blij dat ik deze plaat toch nog bij toeval heb ontdekt, want Beautiful Desolation van Paul Thomas Saunders is als het mij vraagt één van de grote debuten van 2014. Ik begrijp dan ook niet dat er in Nederland tot dusver totaal geen aandacht wordt besteed aan het debuut van de Britse muzikant, maar laat ik mijn energie richten op de muziek op Beautiful Desolation.
Op zijn debuut maakt Paul Thomas Saunders grootse en meeslepende muziek. Waar hij in het verleden naar verluid koos voor intiem gitaargetokkel, valt Beautiful Desolation op door een heerlijk dromerig en vol geluid. Het is een geluid dat onmiskenbaar invloeden bevat uit de jaren 80, maar wat mij betreft domineert de 90s dreampop. De invloeden uit het verleden worden vervolgens aangevuld met atmosferische klanken van bands als Sigur Ros en de toegankelijke grootsheid van een band als Coldplay (maar dan 100 keer zo goed als op de laatste plaat van deze band).
Paul Thomas Saunders maakt grootste muziek die intiem klinkt en zweverige muziek die eigenlijk bijzonder toegankelijk is. Het geluid op de plaat is zoals gezegd groots. Veel instrumenten, zwaar aangezette drums en gitaren en dit vervolgens nog eens overgoten met een opvallend zwaar en kleurrijk elektronisch klankentapijt. Aan de ene kant muziek om onmiddellijk bij weg te dromen, maar aan de andere kant uit vele lagen bestaande muziek die je laag voor laag wilt ontrafelen.
De volle instrumentatie past uitstekend bij de vocalen van Paul Thomas Saunders die het toegankelijke van Coldplay’s Chris Martin combineert met de eigenzinnigheid van Jonsi van Sigur Ros of zelfs Jeff Buckley. Ook de songs van Paul Thomas Saunders bevatten een opvallende mix van aangename toegankelijkheid en flink wat experiment.
De volle instrumentatie slaat zich als een warme deken om je heen, maar prikkelt toch ook iedere keer weer de fantasie met opvallende klanken en verrassende wendingen. De songs op Beautiful Desolation zijn beeldend. Opvallend beeldend. Het is bijna onmogelijk om naar de muziek van Paul Thomas Saunders te luisteren en geen beelden op het netvlies te krijgen van uitgestrekte landschappen vol natuurschoon en hier en daar wat mythische wezens, waardoor de plaat een prachtige filmsoundtrack zou zijn. Die film mag je er vooralsnog echter zelf bij verzinnen.
Paul Thomas Saunders heeft iets van alle hierboven genoemde namen en ik kan er nog heel wat toevoegen. Saunders noemt zelf Vangelis als inspiratiebron, maar wat voor deze naam geldt, geldt ook voor alle andere namen: het is heel even treffend, maar vervolgens al snel nietszeggend.
Paul Thomas Saunders heeft met Beautiful Desolation een ontstellend mooie plaat gemaakt. In alle opzichten een vat vol tegenstrijdigheden (en dat begint al bij de titel van de plaat), maar het eindresultaat is altijd hetzelfde: complete betovering, 52 minuten en 59 seconden lang. Erwin Zijleman
0
geplaatst: 3 juli 2014, 12:01 uur
Meneer Saunders, u gaat een hele grote worden. Inmiddels twee keer naar een concert geweest in Paradiso (1 keer voorprogramma Julia Stone en 1 keer zelf in de kleine zaal) en wat een energie gaat erin zitten. Wat een magnifieke stem met zoveel power als het om een live performance aankomt!
Er zit zoveel mysterie in de nummers die Paul schrijft. Fantastisch kryptisch, lange en vaak religieuze titels kunnen mij diep in de avond aan het denken zetten. Er is ontzettend veel meer ritme ingekomen in vergelijking met de EP's: veel meer brille van de andere bandleden en daarmee veel meer rock&roll. Maar wat de boventoon blijft voeren is de emotie die in soms ronduit trieste nummers gaat zitten. Mijn favoriete nummer, the Trail Remains Unseen, staat niet eens op deze plaat, maar kan mij zo weer in gedachte terugbrengen naar enkele van mijn meest emotionele herinneringen.
In vergelijking met de EP zijn er hier wat meer echte knallers bijgekomen, die buitengewoon verslavend zijn. Good Women is daar het meest prominente voorbeeld van, zeker gezien Paul's uithalen over Good Women zelf gaat. Een ander, in mijn ogen nog beter, voorbeeld hiervan is In High Heels Burn It Down; ronduit verslavend!
Live was de absolute afsluiter natuurlijk A Lunar Veteran's Guide to Re-entry. Ik stond daar tussen 20 man, maar ik zag in mijn verbeelding al een volle Alpha-tent op Lowlands enthousiast meeklappen. Het zal er uiteindelijk misschien niet van komen, maar voor mij is Paul Thomas Saunders het grootste muzikale talent dat ik ken.
PS: de toetseniste (ik weet helaas haar naam niet) is werkelijk wonderschoon. In alle opzichten dus de moeite waard om naar een optreden te gaan.
Er zit zoveel mysterie in de nummers die Paul schrijft. Fantastisch kryptisch, lange en vaak religieuze titels kunnen mij diep in de avond aan het denken zetten. Er is ontzettend veel meer ritme ingekomen in vergelijking met de EP's: veel meer brille van de andere bandleden en daarmee veel meer rock&roll. Maar wat de boventoon blijft voeren is de emotie die in soms ronduit trieste nummers gaat zitten. Mijn favoriete nummer, the Trail Remains Unseen, staat niet eens op deze plaat, maar kan mij zo weer in gedachte terugbrengen naar enkele van mijn meest emotionele herinneringen.
In vergelijking met de EP zijn er hier wat meer echte knallers bijgekomen, die buitengewoon verslavend zijn. Good Women is daar het meest prominente voorbeeld van, zeker gezien Paul's uithalen over Good Women zelf gaat. Een ander, in mijn ogen nog beter, voorbeeld hiervan is In High Heels Burn It Down; ronduit verslavend!
Live was de absolute afsluiter natuurlijk A Lunar Veteran's Guide to Re-entry. Ik stond daar tussen 20 man, maar ik zag in mijn verbeelding al een volle Alpha-tent op Lowlands enthousiast meeklappen. Het zal er uiteindelijk misschien niet van komen, maar voor mij is Paul Thomas Saunders het grootste muzikale talent dat ik ken.
PS: de toetseniste (ik weet helaas haar naam niet) is werkelijk wonderschoon. In alle opzichten dus de moeite waard om naar een optreden te gaan.
0
geplaatst: 19 juli 2014, 02:13 uur
Klinkt erg goed inderdaad. Ik weet niet precies wie, maar zijn stem doet me sprekend aan iemand denken. Kan het alleen niet precies plaatsen. Verder lijkt de muziek erg op Peter Adams of Owen Pallett.
Het geheel bevalt me wel, alleen een beetje wisselvallig. Aantal echte uitschieters als In High Heels Burn It Down, Wreckheads & the Female Form en Santa Muerte's Lightning & Flare, maar ook meerdere niemendalletjes helaas.
Het geheel bevalt me wel, alleen een beetje wisselvallig. Aantal echte uitschieters als In High Heels Burn It Down, Wreckheads & the Female Form en Santa Muerte's Lightning & Flare, maar ook meerdere niemendalletjes helaas.
0
geplaatst: 19 december 2014, 14:11 uur
Altijd afwachten wat ik dan voorgeschoteld krijg natuurlijk... muziek met grootste gebaren zonder dat je de aanstekers al aan ziet gaan in de satdions.
Galmend, zwevend en af en toe lekker uithalend (alhoewel ik de zang wat klagerig vind overkomen).
Toch weet het me vooralsnog niet helemaal in vervoering te brengen. Prima album maar meer ook niet tenzij de tijd anders zal gaan uitwijzen.
0
geplaatst: 28 november 2018, 20:56 uur
erwinz schreef:
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul Thomas Saunders - Beautiful Desolation - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
De vanuit het Engelse Leeds opererende Paul Thomas Saunders wordt al een aantal jaren getipt als grote belofte voor de toekomst. De EP’s die hij tot dusver in eigen beheer heeft uitgebracht wisten me echter niet te bereiken en ook zijn al weer ruim een maand geleden verschenen debuut was me tot dusver ontgaan.
Wat ben ik blij dat ik deze plaat toch nog bij toeval heb ontdekt, want Beautiful Desolation van Paul Thomas Saunders is als het mij vraagt één van de grote debuten van 2014. Ik begrijp dan ook niet dat er in Nederland tot dusver totaal geen aandacht wordt besteed aan het debuut van de Britse muzikant, maar laat ik mijn energie richten op de muziek op Beautiful Desolation.
Op zijn debuut maakt Paul Thomas Saunders grootse en meeslepende muziek. Waar hij in het verleden naar verluid koos voor intiem gitaargetokkel, valt Beautiful Desolation op door een heerlijk dromerig en vol geluid. Het is een geluid dat onmiskenbaar invloeden bevat uit de jaren 80, maar wat mij betreft domineert de 90s dreampop. De invloeden uit het verleden worden vervolgens aangevuld met atmosferische klanken van bands als Sigur Ros en de toegankelijke grootsheid van een band als Coldplay (maar dan 100 keer zo goed als op de laatste plaat van deze band).
Paul Thomas Saunders maakt grootste muziek die intiem klinkt en zweverige muziek die eigenlijk bijzonder toegankelijk is. Het geluid op de plaat is zoals gezegd groots. Veel instrumenten, zwaar aangezette drums en gitaren en dit vervolgens nog eens overgoten met een opvallend zwaar en kleurrijk elektronisch klankentapijt. Aan de ene kant muziek om onmiddellijk bij weg te dromen, maar aan de andere kant uit vele lagen bestaande muziek die je laag voor laag wilt ontrafelen.
De volle instrumentatie past uitstekend bij de vocalen van Paul Thomas Saunders die het toegankelijke van Coldplay’s Chris Martin combineert met de eigenzinnigheid van Jonsi van Sigur Ros of zelfs Jeff Buckley. Ook de songs van Paul Thomas Saunders bevatten een opvallende mix van aangename toegankelijkheid en flink wat experiment.
De volle instrumentatie slaat zich als een warme deken om je heen, maar prikkelt toch ook iedere keer weer de fantasie met opvallende klanken en verrassende wendingen. De songs op Beautiful Desolation zijn beeldend. Opvallend beeldend. Het is bijna onmogelijk om naar de muziek van Paul Thomas Saunders te luisteren en geen beelden op het netvlies te krijgen van uitgestrekte landschappen vol natuurschoon en hier en daar wat mythische wezens, waardoor de plaat een prachtige filmsoundtrack zou zijn. Die film mag je er vooralsnog echter zelf bij verzinnen.
Paul Thomas Saunders heeft iets van alle hierboven genoemde namen en ik kan er nog heel wat toevoegen. Saunders noemt zelf Vangelis als inspiratiebron, maar wat voor deze naam geldt, geldt ook voor alle andere namen: het is heel even treffend, maar vervolgens al snel nietszeggend.
Paul Thomas Saunders heeft met Beautiful Desolation een ontstellend mooie plaat gemaakt. In alle opzichten een vat vol tegenstrijdigheden (en dat begint al bij de titel van de plaat), maar het eindresultaat is altijd hetzelfde: complete betovering, 52 minuten en 59 seconden lang. Erwin Zijleman
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul Thomas Saunders - Beautiful Desolation - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
De vanuit het Engelse Leeds opererende Paul Thomas Saunders wordt al een aantal jaren getipt als grote belofte voor de toekomst. De EP’s die hij tot dusver in eigen beheer heeft uitgebracht wisten me echter niet te bereiken en ook zijn al weer ruim een maand geleden verschenen debuut was me tot dusver ontgaan.
Wat ben ik blij dat ik deze plaat toch nog bij toeval heb ontdekt, want Beautiful Desolation van Paul Thomas Saunders is als het mij vraagt één van de grote debuten van 2014. Ik begrijp dan ook niet dat er in Nederland tot dusver totaal geen aandacht wordt besteed aan het debuut van de Britse muzikant, maar laat ik mijn energie richten op de muziek op Beautiful Desolation.
Op zijn debuut maakt Paul Thomas Saunders grootse en meeslepende muziek. Waar hij in het verleden naar verluid koos voor intiem gitaargetokkel, valt Beautiful Desolation op door een heerlijk dromerig en vol geluid. Het is een geluid dat onmiskenbaar invloeden bevat uit de jaren 80, maar wat mij betreft domineert de 90s dreampop. De invloeden uit het verleden worden vervolgens aangevuld met atmosferische klanken van bands als Sigur Ros en de toegankelijke grootsheid van een band als Coldplay (maar dan 100 keer zo goed als op de laatste plaat van deze band).
Paul Thomas Saunders maakt grootste muziek die intiem klinkt en zweverige muziek die eigenlijk bijzonder toegankelijk is. Het geluid op de plaat is zoals gezegd groots. Veel instrumenten, zwaar aangezette drums en gitaren en dit vervolgens nog eens overgoten met een opvallend zwaar en kleurrijk elektronisch klankentapijt. Aan de ene kant muziek om onmiddellijk bij weg te dromen, maar aan de andere kant uit vele lagen bestaande muziek die je laag voor laag wilt ontrafelen.
De volle instrumentatie past uitstekend bij de vocalen van Paul Thomas Saunders die het toegankelijke van Coldplay’s Chris Martin combineert met de eigenzinnigheid van Jonsi van Sigur Ros of zelfs Jeff Buckley. Ook de songs van Paul Thomas Saunders bevatten een opvallende mix van aangename toegankelijkheid en flink wat experiment.
De volle instrumentatie slaat zich als een warme deken om je heen, maar prikkelt toch ook iedere keer weer de fantasie met opvallende klanken en verrassende wendingen. De songs op Beautiful Desolation zijn beeldend. Opvallend beeldend. Het is bijna onmogelijk om naar de muziek van Paul Thomas Saunders te luisteren en geen beelden op het netvlies te krijgen van uitgestrekte landschappen vol natuurschoon en hier en daar wat mythische wezens, waardoor de plaat een prachtige filmsoundtrack zou zijn. Die film mag je er vooralsnog echter zelf bij verzinnen.
Paul Thomas Saunders heeft iets van alle hierboven genoemde namen en ik kan er nog heel wat toevoegen. Saunders noemt zelf Vangelis als inspiratiebron, maar wat voor deze naam geldt, geldt ook voor alle andere namen: het is heel even treffend, maar vervolgens al snel nietszeggend.
Paul Thomas Saunders heeft met Beautiful Desolation een ontstellend mooie plaat gemaakt. In alle opzichten een vat vol tegenstrijdigheden (en dat begint al bij de titel van de plaat), maar het eindresultaat is altijd hetzelfde: complete betovering, 52 minuten en 59 seconden lang. Erwin Zijleman
Gaat deze man nog een nieuw album maken? Zit er al lang op te wachten. Wat een prachtig album was dit. ??
* denotes required fields.
* denotes required fields.