Amorphis - Am Universum (2001)

Komt me na een eerste luisterbeurt over als een wel heel brave versie van amorphis, meer richting hardrock en AOR, minder metal. Klinkt wel niet verkeerd, maar als je eerst Skyforger oplegt en dan dit kan je wel eens denken dat je met een andere band te maken hebt.

De transitie naar een meer mainstream geluid wordt op Am Universum doorgezet. De vergelijking met Paradise Lost heb ik al vaker gebruikt bij albums van deze band, maar de band lijkt een beetje hetzelfde pad te volgen dat de Britse band bewandelde in het midden van de jaren negentig.

Opener Alone is een erg sterke track, maar daarmee heeft de band meteen wel het meeste kruit verschoten op dit album. Goddes (Of The Sad Man), dat daarop volgt, is een matig nummer dat maar flets afsteekt bij de openingstrack. Gelukkig wordt het daarna wel weer beter met The Night Is Over, na het openingsnummer het beste dat dit album te bieden heeft. Crimson Wave valt op omdat de band hier als een soort grungeversie van The Doors klinkt.

Verder is het degelijkheid troef op Am Universum. Nergens vliegt de band uit de bocht, maar op de openingstrack na wordt het ook nergens echt spannend.

Score: 72/100

Had je me een tijd geleden gezegd dat Amorphis ooit poppy muziek gemaakt heeft, dan had ik je waarschijnlijk niet geloofd. Toch ben ik nu niet verbaasd nu we de albums van deze band in chronologische volgorde luisteren. Weliswaar begonnen als death metal zijn we hier nu echt aanbeland. De death verdween al en nu ook de metalsound. Amorphis klinkt hier voor mij vrij nostalgisch, want de sound die Am Universum laat horen, was heel populair toen ik op school zat. Misschien speelt dat wel mee dat ik dit album alsnog best goed trek, maar daarvoor val ik toch vooral terug op de prima schrijfkunsten van de band. Het geluid is heel gelikt en het materiaal is vrij zwierig. Dat hoor ik vooral terug in het gitaarspel. De solo's doen heel erg denken aan die van Queen in hun laatste jaren (met Freddie).

Dit mag dan de "slechte" fase zijn van Amorphis, maar ik zou het eerder de minst interessante noemen. Desondanks is dit album heel consistent en nog best plezierig.


Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Tuonela
4. Tales From The Thousand Lakes
5. Privilege Of Evil
6. Am Universum
7. The Karelian Isthmus

Een van de twee albums die door de fans wat minder gewaardeerd wordt, maar ik geniet toch echt heel erg van Am Universum. Sterker nog, ik vind Alone echt een ultieme soort radiohit. Het type dat je vroeger op TMF bij Rockzone of Wet & Wild voorbij had kunnen komen. Terecht dat het de bovenste notering in de Finse hitlijst had. Deze radiovriendelijke versie van Amorphis bevalt me sowieso prima, al ontbreekt er toch wel iets van de kenmerkende Finse folkloristische mystiek. Maar de emoties zijn oprecht en het materiaal is erg mooi. Als je de cijfers mag geloven een van de albums uit een mindere periode, maar ik voel dat toch anders.

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Tuonela
4. Tales From The Thousand Lakes
5. Am Universum
6. Privilege Of Evil
7. The Karelian Isthmus

Een band met veel gezichten. Altijd uitmuntende liveshows, maar het studiowerk kan me niet altijd bekoren. Geen bijzondere uitschieters, maar als geheel wel een leuk plaatje deze Am Universum.