Heir Apparent - One Small Voice (1989)

Ondanks dat het album destijds door de diverse media slecht ontvangen werd blijf ik het een briljante plaat vinden. Met een geweldige uitvoering van Simon & Garfunkels "the sound of silence".

Tsja, ik ken deze helaas niet zo goed, maar wat ik gehoord heb indertijd verbleekte nogal bij hun debuutplaat ''Graceful Inheritance'', een ware underground klassieker, mijns inziens...

Grootste verschil met het debuut vind ik de zang, want andere zanger, Steve Benito, op dit album en hij kan een verdomd aardig potje zingen.

fijn plaatje hoor!

wat commerciëler dan de klassieke voorganger maar desondanks zeker de moeite waard.

volgens mij op een groter label uitgebracht dan Graceful Inherritance; doel een breder publiek aan te spreken etc etc etc. En zie, daarna nooit meer iets van vernomen. Jammer.

Ik heb even een beter hoesje ingestuurd als correctie. Bandnaam stond origineel in een ander lettertype.

Inderdaad goed album. Queensrÿche lijkt toch wel het grote voorbeeld geweest te zijn.

Door het nieuwe album heb ik deze ook eens opgezet. Nooit geluisterd, best raar omdat het debuut mij erg goed bevalt. Ik had destijds blijkbaar andere dingen te doen. Ik weet niet goed wat ik er van moet vinden, er staan echt goede songs op maar ik kan het niet los zien van het debuut. Nog een paar keer luisteren.

Ben ik de enige die Michael Kiske associaties heeft?

Het geweldige debuut wordt opgevolgd door deze prima plaat. Het debuut had iets magisch en dat heeft deze plaat niet. Is dit dan een slechte plaat, nee beslist niet. Goede productie, iets teveel keybord, iets te weinig gitaar en als zanger Steve Benito wat meer in toom gehouden was, dan was dit een wereldplaat geweest.

De Simon en Garfunkel cover is een van de beste covers die ik gehoord heb. Er staat een live versie op You Tube die nog iets beter is.

Op You Tube staat ook een 1990 demo met 4 nummers waar Steve Benito veel beter op zijn plaats is. Vooral track 3 en 4 zijn geweldig.

Deze plaat krijgt 4 sterren en het debuut 4,5 sterren

Instrumentaal hoor je op One Small Voice nog wel iets van de magie van het debuut, maar deze opvolger slaat verder de plank mis. De zanger lijkt in een bubbel zijn ding te doen en zich te willen meten met Geoff Tate. De nummers missen vervolgens memorabele passages en goede ideeën. Jammer dat destijds dit talent zicht niet heeft kunnen ontwikkelen, want het debuut was toch een mooi startpunt.