Watchtower - Control and Resistance (1989)

Een van de betrekkelijke pioniersalbums uit de progressieve metal. Dat gezegd hebbend, kan dit tegenwoordig amper (nog) beluisterbaar genoemd worden. 2*

Prachtmuziek voor gevorderden. De riedels vliegen je om de oren, de zanger gilt er op los, helaas is de productie wat dunnetjes, maar ach.
Nu ik er trouwens weer wat via YOUtube van terug hoor, is het eigenlijk net Sieges Even. Hoewel ik die band toch prefereer, hun debuutplaat in ieder geval.

Vraag: wat ben je met complexe zanglijnen en ingewikkelde muziekstructuren als er geen songs in zitten? Keer op keer ontdek ik een lekkere riff of goed samenspel dat dan onmiddellijk weer wordt onderbroken voor - in mijn oren - gefreak. Je mag zo progressief zijn als je maar wilt, maar als het nauwelijks beluisterbaar is ben je er vet mee. Zwakke zanger die denkt dat hij kan zingen omdat hij de hoge noten opzoekt en een uitermate zwak drumgeluid op de toms (electronische drumkit?). Zoals gezegd, ik kan geen enkele song opnoemen die mijn voorkeur wegdraagt, enkel hier en daar korte fragmenten. Not My Cup of Tea, maar weer een ervaring rijker.

Euh, antwoord: Dit zijn toch wel degelijk strakke songs hoor, dat je het 'gefreak' dan niets vindt, doet dáár toch niets aan af? Ik vind het dan ook uitermate beluisterbaar. Verder kan de zanger prima zingen, je moet wel van het schreeuwerige soort houden, hij doet mij wel wat denken aan Mike Howe(Metal Church), maar dan een tandje extremer. Het drumgeluid/de drummer is lekker druk aanwezig, ook al had het totaalgeluid inderdaad nog wel een stukje vetter gekund...

Zanger Alan Tecchio zong ook bij Hades, dat toch wel enkele bijzondere albums op zijn naam heeft staan.

Watchtower zou ik nog eens moeten opzoeken. De cd ooit gehad en toen vond ik die erg goed.

Door het onverwoestbare Metal album van de week-topic komt mijn oude vlam Watchtower ineens weer in mijn vizier. En wat een fijne hereniging was het weer.

Hoewel Watchtower een redelijke invloed had op alles wat technische metal debiteerde, vond ik dit collectief toch altijd een 'one of a kind'band. Nooit klonken bands zoals Watchtower. Het Amerikaanse doomcollectief Confessor kwam nog het dichtst in de buurt, maar ook die hadden een eigen benadering. Gelukkig maar.

Binnen Watchtower heerste een bijzondere chemie waardoor de band ondanks de verschillen tussen het onstuimigere Energetic Disassembly en het gestroomlijnde Control And Resistance uit duizenden herkenbaar was. Vier knapen wringen zich in onmogelijke muzikale bochten en slagen er toch in om een aantal episch aandoende songs op de mat te leggen. Geen toetsen, geen andere tierlantijnen. Bas, drums, gitaar en zang. Dat zijn de ingrediënten.

Zoals ik al zei is Control And Resistance wat minder onstuimig dan het debuut. Dat komt vooral door Alan Tecchio die toch meer capaciteit in zijn stembanden heeft zitten dan Jason McMaster. Ook de meer uitgewerkte en uitgesponnen songideeën spelen een rol. Daarbij mag natuurlijk niet vergeten worden dat er een gat van vier jaar tussen de twee albums zit waarbij het debuut nog eens gevuld is met stokoud materiaal uit het hele prille begin. De muzikanten waren in 1989 gegroeid en dat kwam ook het collectief ten goede. Dat vertaalt zich in prachtige technoknallers als Mayday In Kiev en Fall Of Reason. Je moet wel een beetje van hoge gilzang houden. Dat wel. In die zin is Watchtower ernstig geworteld in de Amerikaanse speedtraditie.

Een jaar of tien geleden trad de originele bezetting nog eens op in ik weet niet eens meer waar. Van een echte wederopstanding kwam het helaas niet. Misschien is dat voor dit prachtige legaat maar beter ook.

Niet meer beluisterbaar, schrijft er één... Tfoe.

Ik ben het ongeveer volledig eens met Sir Spamalot, niet vies zijnde van technische metal met ritmewisselingen en breaks. De dertien-in-een-dozijn-gilzang maakt ook niet veel goed. Toch vind ik The Fall of Reason en Control and Resistance er compositorisch bovenuit stijgen met wat aardige momenten.

Het was even wennen, maar eigenlijk smaakt dit me best wel. Nog lang niet alles is op zn plek gevallen, maar dat krijg je met die onvoorspelbare ritmewisselingen. Wat me in ieder geval al wél positief stemt is de flinke berg energie die hier vanaf springt en de enthousiaste zanger. Sommigen vinden hem dan dertien-in-een-dozijn, maar laat het dan wel een dozijn van het prettigste soort zijn

Voorlopig zijn The Fall of Reason en Instruments of Random Murder favoriet.

Ik vind hem niet echt dertien in een dozijn.

Ik houd ook niet zo van de zang bij Sanctuary en Crimson Glory.

Ik kan me goed voorstellen dat mensen de zang van Alan Tecchio maar niets vinden. Het eerste album dat ik weer oppikte met hem is de tweede van Hades en ik vond het eigenlijk niet om aan te horen. Maar als je iets ooit erg goed hebt gevonden is het vaak gewoon een kwestie van opnieuw wennen.

Vandaag de nieuwe MOV-persing opgehaald. Had dit album ooit op cassette bijkans kapotgedraaid. Na het album zeker al een tiental jaren niet meer gehoord te hebben nu eindelijk op vinyl. Het album heeft de tand des tijds prima doorstaan. Genieten dit!

Ik blijf dit een te gek album vinden. Zo eentje dat nooit verveelt. Als je hem afzet tegen het al niet misselijke debuut, hoor je dat er net wat meer stemmigheid en melodie is toegevoegd aan de drukke strapatsen van alle bandleden.

Uiteindelijk was dit toch de bakermat voor wat bands als Death, Cynic, Sadus en Atheist gingen doen. In die zin heeft Watchtower haar plek in de metalgeschiedenis wel verdiend denk ik.

Tot op de dag van vandaag vraag ik mij af of het afsluitende Dangerous Toy geschreven is naar aanleiding van het vertrek van Jason McMaster naar het hairvehikel Dangerous Toys.