Dub Thompson - 9 Songs (2014)

De core van deze band zijn 2 19-jarige jongens. Muzikaal ligt lo-fi garagerock en een scheut postpunk aan de basis. Dit is alleen de vertrekbasis, want invloeden van krautrock, psychedelische folk, dub, country en vrolijke popdeuntjes worden met groot gemak er doorheen gemixt. Het resultaat is chaotisch , maar nergens rommelig. Elk nummer kent zo zijn eigen gekke, verrassende wendingen. Het album is op die manier nooit saai en altijd in beweging.

Je album ‘9 Songs’ noemen terwijl er maar 8 nummers opstaan is al leuk gevonden (vind ik toch) maar ook die acht nummers zelf zijn verrassend en creatief. Deze half uur durende trip gemaakt door twee 19-jarige jongens is uiterst genietbaar en gaat geen seconde vervelen.

Al van in het eerste nummer wordt de toon gezet. Hayward! begint wat grimmig en twijfelachtig qua tempo, dan ineens gooien ze het roer om en barst het nummer open. Nog steeds donker en ruw, maar ook veel energieker. Verderop in het album worden er nog veel meer switches gemaakt. De strofes van Dograces klinken erg kaal en droog maar tussenin gooien ze er compleet andere klanken tussen die ook in een circus zouden passen. Favoriet is het groovy No Time.

Lo-fi post-punk voert de bovenhand, maar er klinkt ook nog meer door. Dub (ze hebben hun naam niet gestolen) en psychedelica komen ook naar de oppervlakte. Referenties zijn lastig, er komt niks direct in me op waar dit veel van weg heeft. Een donkere vorm van Mac DeMarco of King Krule dekt enigszins de lading.

Slechte nummers zijn in geen velden of wegen te bekennen. Topnummers daarentegen ook niet, en echt beklijven is er ook nog niet bij. Maar ik heb me hoe dan ook kostelijk geamuseerd met deze plaat. Een bandje om in de gaten te houden.