Borbetomagus - Barbed Wire Maggots (1983)

In de categorie klereherrie zijn dit de ongekroonde koningen. Met twee saxofoons en een gitaar worden kosten noch moeiten gespaard om u zo onaangenaam mogelijk in uw zetel te laten zitten.

Haha, wat ongelofelijk irritant dit, briljant!

Het heeft nog het meest weg van een tondeuse die door je oor je hoofd wordt binnengewerkt en daar eens flink gaat huishouden. Nee, van de pijngrens hebben deze heren nooit gehoord, waarschijnlijk omdat ze er van hun leven niet in de buurt zijn geweest.
Verder een heel aardig album

Halfje erbij van mij, ik kan het gewoon niet laten om hier naar te luisteren.
Laatst was een straatmuzikant uit station Leiden gegooid en z'n saxofoon in beslag genomen, omdat hij zo vals en verschrikkelijk stond te spelen dat de hele stationshal leegliep. Daar stel ik me dus zoiets als dit plaatje bij voor.

3,5/5-en genoeg hier. Wie durft er een 4/5 te geven?

Nee, daar zou ik voorlopig nog niet achter staan, maar wie weet.

Wat hier van te vinden. Aan de ene kant is het wel lekker origineel en is het ook goed om even te lachen. Aan de andere kant is het maar wat willekeurig getoet en geblaas dat best vermoeiend is. Ik hou het nog maar op een veilige 3, want het is op zn minst interessant. Misschien dat ik deze plaat wel steeds blijf opzetten.

Het is niet willekeurig, alles wordt gedaan met 1 collectief doel: lelijkheid!

Ik onderga nu die plaat

Mooi verwoord.

Na de omschrijving was ik erg benieuwd wat dit zou worden.

Toen ik het eenmaal luisterde vond ik het in het begin nog wel meevallen, pas na een paar minuten komt de plaat echt los en wordt het een mooie bak herrie. Dit heb ik zelf liever dan het ruis-type herrie, hier wisselt de structuur van de herrie lekker en hoor je ook waar de herrie vandaan komt zeg maar.

4-sterren-herrie tot nu toe

blijft 4 sterren, wat een gruwelijk einde

Heel mooi verwoord. Zelden zo'n bak onaangenaam gedreun gehoord. Vind het walgelijk eigenlijk en ga geen moeite doen om dit uit te horen.

Ik heb deze plaat zojuist mogen ontvangen (met dank aan wilde_frans en het noisetopic). 't Is werkelijk een fascinerende luisterervaring maar niet half zo erg als hier beweerd staat. Voor liefhebbers van de jazz van Peter Brötzmann, John Zorn en Albert Ayler lijkt me het zelfs een logische stap om dit te gaan luisteren. Als ik tijd heb ga ik hier een uitgebreidere recensie bij schrijven met ook beschrijvingen van de nummers. Tot nu toe houd ik het op 4,5* maar ik denk ook wel ik hiermee op het juiste cijfer zit.

Voor een noiseliefhebber is dit inderdaad, nog lang niet erg en heftig genoeg. Maar als je binnen de free-jazz kijkt is dit toch een zeer uitzonderlijk werk (helemaal als je bedenkt dat dit in 1983 gemaakt is)

Uiteraard is het uitzonderlijk, daarom geef ik ook 4,5* en geen 3*. Maar gezien de reacties hier (tondeuse door je hoofd) verwachtte ik nogal wat.

De laatste keer dat ik dit album beluisterde was voor het Noise album van de week. Nu door een toevallige CSL op Slsk, dit weer eens opgezet.
En moet zeggen dat het stukken subtieler en dynamischer is dan ik mij herinnerde. Vooral de samenspel tussen de drie heren zorgt voor een prachtig dynamisch bijna erotisch geheel. Zonder drums, alleen 2 keer een sax die een gecontroleerde interpretatie geven van Brotzman zijn manier van spelen. Dit spookachtig geheel wordt nog extra versterkt door de gitaar distortion Toch klinkt dit geheel harder en vrijer dan wat Brotzman zelf ooit heeft gemaakt.

ps Brotzman speelt zelf niet op deze plaat

Vergeet natuurlijk niet het ''orgasme'' te vermelden rond de 14e/15e minuut. Het geheel begint opeens een vast ritme aan te nemen dat om de 10 seconden terugkomt, omdan steeds sneller en harder te gaan tot haast een orgasme nadert. Behoorlijke teringherrie dat je trommelvliezen zowat doet laten ontploffen via je headphones, maar in principe behoorlijk sensueel is.

Dit is geweldig. Heerlijk chaotisch lawaai dat nog vrij vaak melodieus aanvoelt.