Ted Nugent - State of Shock (1979)

Een lekker plaatje van Ted Nugent. Authentieke hardrock. Overal waar het maar even kan laat Ted Nugent van zich horen door een sprankelende solo uit zijn gitaar te bliksemen. De vraag waarom stelt zich niet want die wordt meteen opgeheven door de vraag waarom-niet. Zo hoort het in deze muziek, die soms ook doet denken aan Frank Marino & Mahogany Rush.

Ik heb altijd een zwak voor de persoon uncle ted gehad. Zijn flamboyante persoonlijkheid is vaak erg vermakelijk. De man heeft een uitgesproken mening over alles en nog wat en daar kun je het eens mee zijn of niet. Maar ted staat ergens voor. Lees zijn boeken maar eens. Ted heeft volgens eigen zeggen persoonlijk meerdere keren opgetreden tegen bad guys die toevallig zijn pad kruisten. En tuurlijk kwam de altijd bewapende nugent als winnaar uit de bus. Ted is op een positieve manier knetter gek. Vaak moet ik kostelijk om hem lachen.

In europa heeft zijn macho gedrag en muziek weinig zoden aan de dijk gezet. Zal ook wel komen dat hij niet vaak opgetreden heeft aan deze kant van de wereld. Muzikaal gezien liggen zijn heydays vooral bij zijn eerste 3 platen. Plus zijn eerste live plaat natuurlijk. De rest stelt eigenlijk niet heel veel voor moet ik bekennen. Teminste volgens mijn bescheiden en beperkte mening
Bij iedere plaat van ted staan nummers die mij totaal niet aanspreken. Om vervolgens weer op de proppen te komen met ware ted klassiekers. Naar mate ted zijn loopbaan vorderde komen er naar mijn idee meer en meer gaten te zitten in zijn composities. Nugent heeft een zeer herkenbare guitaar stijl en geluid daar zal iedereen het wel over eens zijn denk ik. Zijn ego is verglijkbaar met dat van daimond david lee roth en groter kan bijna niet ha.. En ieder voordeel hebt zijn nadeel. Want ome ted vind het maar niks dat er andere bandleden in the spotlight komen te staan. Daardoor werden er meer dan uitstekende krachten in zijn band weg gepest en uiteindelijk ontslagen. Denk maar eens aan derek st holmes een meer dan uitstekende zanger. Maar ted vond dat hij teveel aandacht kreeg... Als ted begint te zingen dan begint de verveling best wel snel toe te slaan . Nugent heeft een vlakke,saaie en slappe stem maar helaas denkt hij daar anders over ook daar zal bijna iedereen het wel mee eens zijn.

Wat een schrijf moeite over een plaat die ik vervolgens behoorlijk ga afzijken. Maar time on is on my side zal ik maar zeggen ha.Paralyzed opent deze plaat op een manier waarop je het gevoel krijgt dat ted een siamese tweeling is met zijn guitaar. Dat duurt overgens maar kort maar een goede luisteraar weet wat ik bedoel ha. Of lig ik nu uit mijn nak te lullen? Het nummer word behoorlijk gedomineerd door zijn redelijk guitaar spel. Maar naar een tijdje zakt het ook een beetje in. Geen slechte song maar ook geen echte kraker. Take it or leave it het intro laat me zelfs effe aan een nummer van the warriors(film maar dat mag duidelijk zijn) denken toch? Wederom klinkt dit geinig ted rapt/zingt er lustig op los. Laat zijn gibson dat doen wat hij hij er mee denkt te kunnen zonder tot echte overdreven hoogtepunten te komen. Wederom niet slecht. Alone een rustig nummer en tevens een van de betere nummers van deze plaat. Gelukkig niet gezongen door ted. Vervolgens begint de plaat behoorlijk weg te zakken. Ted begint aan zijn cliche gedeelte dat altijd bij zijn platen komt boven drijven. Alleen bij state of shock blijft dit maar doorgaan. Zelfs het titlel nummer blijft zeer zwak. Om maar te zwijgen over i want to tell you. Dit is echt echt niks. Even komen we weer op het goede spoor met satisfied. Leuke guitaar solo maar ach daar is ook alles mee gezegt. Nugent blijkt rond 1978 louter zijn songs nog maar te kunnen ophangen aan redelijk goed guitaar werk dit stelt als nummer toch niet echt veel voor. Klinkt geinig hoor maar echte klassiekers staan er niet meer op. Om maar te zwiegen over de volgende 3 nummers. Brrr niks voor mij cliche naar cliche.

Muzikaal gezien is ted in zijn geheel niet meer gegroeid sinds cat scratch fever. Desondanks blijf ik hem een van de geinigste meest spraakmakende rock&roll figuren vinden die ik ken. Ga maar na. Je kunt een kippenkop afbijten(alice cooper). Een duif/vleermuis opvreten. een berg beklimmen en dat in je clip verwerken(daimond dave) Maar ik heb nog nooit iemand gezien die het live presteerde om op de de rug van een great white buffalo het podium te betreden. Op uncle ted na natuurlijk. Met alle risico's van dien voor de great white buffalo that is ha
Da's wederom een echte die ted

Paralyzed blijft een fantastisch nr. Ted op de wahwah pedaal. Dat hoor je niet vaak. Heerlijk hoe die zo'n rondgaand geluid krijgt. Uniek!