Ted Nugent - Nugent (1982)

Zwak album van Nugent dat erg soft voor zijn doen is. Het flauwe No,No,No is de eerste wegwerpcompositie en blijft niet de enige.De volgende 4 songs stellen eveneens weinig voor. Het slappe Ebony en r 'n' r deuntje Can't stop me now zijn bar en boos. Enig pit zit er gelukkig nog in Don't push me en We're gonna rock tonight. De solo's zijn hier weer om van te smullen en de zang komt gelukkig van Derek St. Holmes. Afsluiter Tailgunner is maar saai. Ome Ted heeft wel betere platen gemaakt.

Toen ik het in mijn tienerjaren kocht viel het me ook wel tegen.

Maar ik vind het nu toch vooral een lekker fris hardrockplaatje.

Klinkt niks gedateerd, prima productie en aanstekelijke nummers.


(Mooie hoes ook. Ik hou van fotografie met aandacht voor compositie en belichting.)

Hardrockplaatje? sorry hoor dit valt toch eerder onder soft rock.

Om die bewering kan ik alleen maar eens heel erg hard lachen.

Aardige plaat, maar in vergelijk met cat scratch fever en weekend warriors blijft het een matig ding. Begin van de downfall van TN.

Slappe hap, uit nostalgische overwegingen geef ik nog drie sterren. Als nog niet zo kritische puber leende ik deze lp van de plaatselijke bieb en kopieerde het grootste deel ervan op de helft van een C60 cassettebandje. Enige tijd later kocht ik hem nog eens tweedehands op vinyl. Als liefhebber van het debuut Ted Nugent - Ted Nugent (1975) dacht ik dat deze plaat ook wel zou groeien. Helaas.

Een wel iets tamme plaat van the Nuge. Het gitaarwerk spettert niet meer als de platen daarvoor. Dit is een wat poppiër benadering van zijn hardrock stijl. Evengoed wel genietbaar. Met als uitschieter in mijn oortjes het nummer 'Tailgunner'.
In dat nummer hoor je waar Nugent goed in is. Een lekkere lange gitaarsolo in een goede compositie. Gebeurt op dit album te weinig helaas .