Uriah Heep - Outsider (2014)

Dit wordt 'em. De nieuwe Uriah Heep.

Mooi verjaardagskado. Op dezelfde dag komt ook de nieuwe Saga-plaat uit, dus het is dubbelfeest.

Nu is het afwachten, op de hatelijke berichten, van mensen die niet zitten te wachten op nieuw Heep-werk.

BTW: gave hoes!

One Minute is de single. Idd mooie hoes

Is de single al vergezeld van videoclip op youtube?

Geen idee

Gelet op het label, zal het wel zover komen denk ik. De promotie van Frontiers is altijd behoorlijk.

Prachtige hoes inderdaad. Dat wordt verplicht op vinyl aanschaffen voor de fans ........

Ik zit nu naar de single One Minute te luisteren. Ouderwetse jaren 70 stamprocker, doet wel erg vertrouwd aan. Ben wel benieuwd of er ook wat meer progressieve songs op staan.

Overigens heeft de singleversie geen piano-intro en de albumversie wel. Ik vind de albumversie wel lekkerder.

Nou daar gaan we hoor.

Wat een lekkere retro-plaat, klinkt superouderwets, en ook al speelt Bolder niet mee (RIP) en Lee Kerslake al een tijdje niet meer, deze plaat klinkt als een team-plaat.

Mick is zijn vaste ritmesectie kwijt, maar weet nog prima alles lekker op te vullen met de lekkerste riffs en solo's.

Bij Heep gaat het niet alleen om de gitaar maar ook om de zang en orgel. En dat krijg je in volle teugen. Weer een plaat vol harmoniën en vele "ahahahaha" en "oehoehoehoe". Het orgelgeluid van Lanzon klinkt ook heerlijk retro.
Productie is warm en wollig en niet zo hard als bijna alle moderne platen. Deze plaat zal alleen fans plezieren en geen nieuwe fans maken, maar de fans kunnen blij zijn.

Shaw klinkt hier als het zieke broertje van R. J. Dio. Helaas zijn ook de nummers niet geweldig. Ze grijpen wel terug naar de late jaren zeventig. Ook de instrumentatie neigt naar die richting. Maar dit album haalt nergens dat niveau.

Pfff... Ik heb nooit echt gesnapt waarom Dio nou per sé de beste zanger moet zijn, want ik heb er niet zo veel mee.
Dat gezegd hebbende, Bernie heeft toch een heel andere stem dan Dio?

Ik moet zeggen dat ik de songs afzonderlijk niet zo heel sterk vind, als bijvoorbeeld op Sea of Light of Sonic Origami. Daarom zet ik ook zo ontzettend laag in. Echter ligt het niet aan de zang. Want ik blijf Shaw één van de beste zangers vinden in deze vorm van rockmuziek

Dat mag, maar ik heb eerder een zwak voor de kleine man met de grote stem. Ik hoop wel dat als Box ermee stopt, Heep opgedoekt zal worden. Zonder oorspronkelijk lid lijkt het me een farce worden.

Tja. Box heeft Byron echt wel teruggevraagd ooit. En over oorspronkelijk lid gesproken: Shaw en Lanzon zitten al bijna 30 bij de band. Dat doet (op Box en Bolder na) geen enkel Heep-lid ze na.

Verder waren de eerste platen nogal gekenmerkt door bezettingswisselingen (Hensley kwam pas tijdens de opnamen van de eerste plaat bij de band, en speelt ook niet op alle songs van het debuut), het komen en gaan van bassisten en drummers, en later ook zangers, geeft nou niet echt weer dat Heep een steady line-up had.

Als je dan voor een klassieke line-up wil gaan dan heb je Byron/Box/Hensley/Thain/Kerslake. In de bezetting zijn slechts 4!!!!!!!!!!! studioplaten opgenomen en heeft maar 2 a 3 jaar stand gehouden.
Dat zet je wel aan het denken.

Maar ik denk niet dat als Box stopt, Uriah Heep zal voort bestaan. Het is geen Lynyrd Skynyrd of Molly Hatchet. Ik vind Heep (en Wishbone Ash) nog het meest trouw aan de oorspronkelijke sound.

Ze zijn op dit album zeker trouw aan een jaren 70 geluid. Dat is ook weleens anders geweest, bv. op het verschrikkelijke Equator. Nee, dan is dit beter.

Equator is ook niet een favoriet van mij. Maar daar zat heel veel label-druk achter.
Ze zaten toen bij een major, na het instorten van Bronze.
Een moeilijke periode brak toen aan, die ze pas met Sea of Light echt een beetje te boven kwamen.

Ken je die plaat, spinout?

Ik heb hem nog niet beoordeeld op MuMe, maar al wel beluisterd op Spotify volgens mij. Zal dat nog enige malen doen, om tot een rechtvaardig oordeel te komen.

De productie is weer eens geweldig (zoals tot nu toe bij zo'n beetje alle Frontiers records albums die ik ken). De mannen grijpen leuk terug op de jaren '70 en het is een mooi en melodieus plaatje geworden. Ook vocaal komt het allemaal best goed uit de verf. Hier en daar zit er een iets mindere compositie tussen (zo doet opener "Speed of Sound" het op de één of andere reden niet goed bij mij), maar verder valt er weinig op deze plaat aan te merken. Ik denk dat de liefhebbers hier weer van kunnen genieten.

volgens mij toch een prima cd met sterke nummers, vooral als je hem een paar keer heb beluisterd. Sterkste nummers outsider, the law, can't take that away zijn toch echte uriah heep nummers zoals alleen heep ze kan spelen, maar ook Jessie en Say goodbye zijn sterke nummers, maar eigenlijk staat er geen slecht nummer op.

Hé Ozric ik heb je vaak bekritiseerd. Heb het album al een tijdje binnen maar nog niet gedraaid.
Zodra dat is gebeurd dan hoor je mij!

Ik verwacht een recensie met de volgende zinsnedes: "live-album is beter", "na Byron hadden ze moeten stoppen", "oude mannen mogen geen rock meer maken".

Zolang die oude mannen albums als deze blijven maken mogen ze van mij doorgaan.

Right on....
Heb je Diesel al een luisterbeurt gegeven?

Ozric ik ga luisteren - zonder vooroordeel -

Doe net alsof het een andere band is. Dan bevalt ie beter.

Heb m nu 3 x gehoord, redelijk album, voor nu

Ik heb deze nu een keer of 5 geluisterd. Topalbum! Ik heb geen idee waar ze het na al die jaren nog vandaan halen maar het knalt en swingt aan alle kanten. De vorige, Into the wild, vond ik heel ietsje minder in vergelijking met het fantastische Wake the sleeper. Deze zit zonder pardon weer op dat 'Sleeper niveau'. Man wat is One minute toch een heerlijk nummer! Die rustige intro en dan dat lekker groovende ritme. Genieten gewoon!! En Shaw zingt weer de sterren van de hemel. Geweldige prestatie opnieuw!

Knap inderdaad! De laatste jaren weer flink productief en gewoon goed. De energie die in deze plaat zit is aanstekelijk. Wordt nu toch maar eens tijd dat ze live ga zien, want het eeuwige leven is niemand gegeven.

Dit album zit vol energie, dat wel. Toch klinken de songs stuk voor stuk onaf, slordig, er had nog wel even gefinetuned kunnen worden. Het titelnr doet me aan Judas Priest denken. Lekker heavy. Rock the foundation en Jessie zijn de zwakke broeders, b-kantjes materiaal, jaren 80-stijl. De band zal nooit weer zo slap klinken als op Different World, Conquest of Equator, The Outsider is in ieder geval een geïnspireerde plaat, maar op de opvolger Living the dream komen de (nieuwe) ritmesectie en de composities beter uit de verf.

Bij mij komt deze ergens op nummer 12, dus dat is zelfs nog hoger dan Fallen Angel en Return to Fantasy.
Misschien mijn lijst eens herzien: Uriah Heep - Studio albums ranked best tot worst by Monsieur_Renard | Discogs Lists

Ik zal je lijst eens rustig doornemen, heel interessant! Wat me meteen opvalt is dat je Different World grungy en heavy noemt ... welke versie heb je? Ik heb hem op (originele) cd, maar dat heavy was me (wellicht door de productie) nooit opgevallen. Op Blood on stone na, was er voor mij als jonge hardrocker niet veel te beleven op DW. Mijn voorkeurslijst (zo even vlug):

1. Salisbury
2. Look at yourself
3. Demons and wizards
4. Abominog
5. Sweet freedom
6. Firefly
7. The magician’s birthday
8. Living the dream
9. Wake the sleeper
10. Sea of light
11. Return to fantasy
12. Very ‘eavy, very ‘umble
13. Sonic origami
14. Raging silence
15. Into the wild
16. Head first
17. Innocent victim
18. High & mighty
19. Fallen angel
20. The outsider
21. Wonderworld
22. Conquest
23. Equator
24. Different world

Ja, dat zou ik maar eens doen, dat herzien. Ik merk dat je twee van de aardigste UH-albums van de recente jaren, namelijk Wake the sleeper en het meer AOR-georiënteerde Sonic origami nog niet in je lijst verwerkt hebt. Verder overigens interessante keuzes met goede motiveringen en beschrijvingen.

Tot een top-25 kom ik zo gauw niet, maar mijn top-5 van beste UH-platen zou er ongeveer als volgt uitzien:

1. Demons and wizards
2. Living the dream
3. The magician's birthday
4. Wake the sleeper
5. Salisbury

En dat terwijl Sonic Origami één van mijn allerliefste platen is, en ik deze zelfs op dubbel-lp heb.

Ja, die plaat is zeker top-10 materiaal en Wake the Sleeper stond geloof ik niet op een niet nader te noemen streamingsdienst die ik vaak gebruikte, en heb ik ook nog eens niet op lp. Dan zou ik hem uit mijn hoofd ergens tussen moeten zetten. Gelukkig is er geen tijdsdruk.

Nee hoor, doe vooral rustig aan. Ik vind dat een mens sowieso even de tijd moet nemen om een plaat op je te laten inwerken voordat je met een redelijhke beoordeling kunt komen.