Ode to the Quiet - Ode to the Quiet (2014)
mijn stem
5 stemmen
0
geplaatst: 19 april 2014, 17:35 uur
Deze band afgelopen februari gezien op Grasnapolsky en ik was aangenaam verrast. Mooie instrumentatie en dito zang. Genre laat zich moeilijk omschrijven maar daarvoor hebben ze zelf een term gevonden: cinematic stargaze.
Of in iets meer woorden:
Of in iets meer woorden:
Ode to the Quiet blijkt te grossieren in uitgemeten, doordachte popcomposities met filmische kwaliteiten en academische arrangementen, inclusief inventief, dynamisch drumwerk en klassiek pianospel. (bron)
0
geplaatst: 5 mei 2014, 09:13 uur
Laten we de frase on-Nederlands goed uit ons vocabulaire gooien. Massaal. Goed? Dat er op eigen bodem gewoon goede, spannende en grensverleggende muziek wordt gemaakt bewijst het Utrechtse Ode to the Quiet maar weer. Een bandje rondom zangeres en liedjesschrijfster Marianne Oldenburg, gitarist Tobias Kerkhoven en drummer Otto de Jong die voorheen gezamenlijk deel uitmaakten van Mary Had A Little Band. Een dik jaar werd er zorgvuldig gewerkt aan het titelloze debuutalbum dat onlangs in eigen beheer verscheen. En ja hoor, Ode to the Quiet is een spraakmakend, gedurfd en onderscheidend visitekaartje voor Ode to the Quiet.
Ode to the Quiet is een groep die lastig in hokjes te plaatsen valt. Openlijk flirt dit trio met zowel neo-klassieke- als popmuziek en horen we ook theatrale elektronische muziek, zonder dat direct aan een andere muzikale act gedacht wordt. Soms klinken er flardes die doen denken aan artiesten als Joanna Newsom, Efterklang, Elbow of Nils Frahm, maar het geluid laat zich vooral typeren als "eigen". Op de plaat staan elf liedjes voor fijnproevers waarin vaste songstructuren ontbreken. Wel zit de muziek bomvol onderhuidse spanningen, en dynamische elementen. Niet zelden verandert een Ode to the Quiet-nummer ergens halverwege geheel van sfeer en vorm. Zo gaat het fenomenale 'Ghosts' van een lief en dromerig piano-liedje na twee minuten op verbluffende wijze over in een swingend en stuiterend popnummer. Deze terugkerende onvoorspelbaarheid maakt deze plaat tot een eigenzinnige en spannende luistertrip.
Als centraal middelpunt functioneert de loepzuivere en sprookjesachtige falset van Oldenburg die soms wat doet denken aan de stem van Shara Worden (My Brightest Diamond) en Lou Rhodes (Lamb). Een aangenaam stemgeluid dat speels alle kanten op gaat zonder ergens too much te worden. Het is de leidraad door nummers als het experimentele 'I Was Told' en het opvallend snel gespeelde 'Bat'. Het staat haaks op een filmisch nummer als 'Ivy-Grown' of 'We Built A Fire' waarin de kunst van het weglaten uitstekend wordt uitgevoerd. Dat terwijl 'Love And Anger' en 'Flight' voorzien worden van een dekentje van elektronica. Dit knappe debuut mag gelden als een bijzondere entree binnen het Nederlandse muzieklandschap. De jaarlijstjes hebben er een geduchte kandidaat bij.
Van: Daans Muziek Blog
Ode to the Quiet is een groep die lastig in hokjes te plaatsen valt. Openlijk flirt dit trio met zowel neo-klassieke- als popmuziek en horen we ook theatrale elektronische muziek, zonder dat direct aan een andere muzikale act gedacht wordt. Soms klinken er flardes die doen denken aan artiesten als Joanna Newsom, Efterklang, Elbow of Nils Frahm, maar het geluid laat zich vooral typeren als "eigen". Op de plaat staan elf liedjes voor fijnproevers waarin vaste songstructuren ontbreken. Wel zit de muziek bomvol onderhuidse spanningen, en dynamische elementen. Niet zelden verandert een Ode to the Quiet-nummer ergens halverwege geheel van sfeer en vorm. Zo gaat het fenomenale 'Ghosts' van een lief en dromerig piano-liedje na twee minuten op verbluffende wijze over in een swingend en stuiterend popnummer. Deze terugkerende onvoorspelbaarheid maakt deze plaat tot een eigenzinnige en spannende luistertrip.
Als centraal middelpunt functioneert de loepzuivere en sprookjesachtige falset van Oldenburg die soms wat doet denken aan de stem van Shara Worden (My Brightest Diamond) en Lou Rhodes (Lamb). Een aangenaam stemgeluid dat speels alle kanten op gaat zonder ergens too much te worden. Het is de leidraad door nummers als het experimentele 'I Was Told' en het opvallend snel gespeelde 'Bat'. Het staat haaks op een filmisch nummer als 'Ivy-Grown' of 'We Built A Fire' waarin de kunst van het weglaten uitstekend wordt uitgevoerd. Dat terwijl 'Love And Anger' en 'Flight' voorzien worden van een dekentje van elektronica. Dit knappe debuut mag gelden als een bijzondere entree binnen het Nederlandse muzieklandschap. De jaarlijstjes hebben er een geduchte kandidaat bij.
Van: Daans Muziek Blog
0
geplaatst: 9 januari 2016, 09:32 uur
Dit kunnen ze ook! Mooie cover van Pioneer to the Falls van Interpol.
* denotes required fields.
* denotes required fields.