John Scofield - A Go Go (1998)

Een heerlijke plaat dit. Het klinkt allemaal lekker simpel, maar de nummers steken muzikaal toch erg goed in elkaar. Leuk gitaar getokkel, begeleid door een pakkende drum partij, wordt regelmatig afgewisseld met een vrolijke orgel solo, bijvoorbeeld bij 'Jeep on 35' wat overigens een van de beste tracks is van dit album. Zang is niet aanwezig op deze plaat, maar dat is zeker geen gemis.

Al met al een erg lekkere en swingende instrumentale plaat, en prima luisterbaar op een rustig avondje. 4*

Lekkere plaat, maar niet bijzonder. Lekker voor een lange autorit, tijdens het poetsen van het huis of andere dagelijkse bezigheden.
Het is inderdaad een toegankelijke plaat.

Meesterwerk !

Eens in het jaar komt deze uit de kast, blijft een lekker plaatje. Het heeft allemaal de sfeer van een los partijtje jammen op een zondagmiddag, maar zit bij nadere beluistering toch knap in elkaar en het swingt natuurlijk als de neten. Luister maar eens naar Chank.

Als je van knap gitarisme en een vettig orgeltje houdt mag deze zeker geluisterd worden.
Geen must, wel heel lekker.

VWMB is wat mij betreft zeker wél een must.
Scofield heeft een eigen, onmiddellijk herkenbare sound en vocabulaire, die als blauwdruk heeft gediend voor talloze gitaristen die zich willen verdiepen in jazz(-funk) fusion. Zijn karakteristieke combinatie van bluesy fraseringen, hoekige lijnen en subtiele buiten-noten maakt hem uniek. Luister bijvoorbeeld naar hoe hij in A Go Go moeiteloos tussen strakke funk-grooves en open jazz-improvisatie beweegt – dat is precies die signatuurstijl die later zoveel gitaristen heeft beïnvloed.