Wicked Jazz Connection - Wicked Jazz Connection (2014)

Er was al eens de Wicked Jazz Sound cd’s, toen kwam de the Wicked Jazz Sounds Band en nu is er de Wicked Jazz Connection. Die tweede was een platform waar deze laatste uit ontstaan is. Eigenlijk zijn het een aantal artiesten die in deze sound en omgeving zitten die samen een project aan gaan. Het in 2009 verschenen album van the Wicked Jazz Sounds Band beviel me erg goed. Fijne luchtige jazz/soul die goed weg luistert zonder ergens echt te verbazen of te schokken. Prima voor z’n tijd. En met die verwachtingen ging ik ook deze plaat in.

Opener the City valt me met die verwachtingen enigszins mee. Wat we hier horen is een soort van gezapige, lome funk gemengd met jazz en wat soul. Patience bevalt me dan meteen een stuk meer. De rapper voegt wel wat leuks toe aan het nummer, de man schijnt van The Pharcyde te zijn, en brengt wat leven in het prima nummer. Tussendoor wat interludes, maar laten we het vooral bij de echte songs houden. Light as a Feather heeft bijvoorbeeld hitpotentie in mijn oren. De sound is wat voller en het nummer heeft iets wat het heel catchy maakt. Goede song. Wat minder te spreken ben ik dan over My Sugar My Salt. Dit ligt eigenlijk vooral door de opbouw. Begint het gezapig, knalt het er opeens vocaal keihard in om daarna weer gezapig verder te gaan. De tegenstelling uit de titel wilden ze duidelijk in de muziek terug laten horen. Dat gezapige nemen ze helaas wel mee naar Iriminage en Hurricane. Twee tracks die mij dus niet al te veel kunnen boeien.
Nog opvallender wordt dat op the Middle Way, want dit nummer is volgens mij gewoon vals gezongen. Dat moet toch anders kunnen zou je zeggen. Gelukkig kan ik bij Somehow weer van een prima song spreken, net als bij het energieke All of It. Dit is misschien wel mijn favoriet op deze plaat. Daartussen zit dan het niet al te boeiende Smile.
Na All of It swingen ze door naar het sterke Hypothesis II. Wederom een sterk nummer waarbij ze zeker wat bewijzen. Hier laten ze zich zien. En dat geldt ook voor afsluiter Twenty One. Een goed energiek nummer die volstaat al volwaardige afsluiter.

Eigenlijk een vrij wisselvallig album dus. Ik merk dat de energieke songs vaak voor zich spreken, waar de rustigere liedjes al snel verzanden in gezapigheid.

Zeer treffend omschreven door Reijersen, ik sluit me geheel aan bij zijn slotbeschouwing. De opener vind ik nog wel sterk, maar pas tegen het einde aan veer ik weer op als ze losgaan op Hypothesis II en Twenty One. Tussendoor valt er helaas niet bijster veel te genieten, daarvoor is het door de bank genomen te loom en futloos.