Thorbjørn Risager & The Black Tornado - Too Many Roads (2014)

Mijn eerste kennismaking met Thorbjorn Risager was met het album Here I am uit 2007. Daarbij viel direct op dat Risager een fantastische stem heeft. Zijn grote voorbeelden zijn BB King en Ray Charles, zijn manier van zingen heeft daar soms ook wel wat trekjes van. Omdat Here I am behalve zijn stem niet zo heel bijzonder was heb ik hem verder eerst links laten liggen. Deze week besloot ik dit jaar eens naar het Blues in Grolloo festival te gaan. Vlak bij huis en perfect passend in mijn overvolle kalender. Ik heb de line-up eens even bekeken en zag daar tot mijn grote vreugde Ben Prestage op staan. Een man die heerlijke southern blues maakt. Als zo'n man het festival aftrapt kan het al haast niet meer stuk. Maar om hem gaat het hier even niet. Wie ook optreedt is deze Thorbjorn Risager met zijn Black Tornado. Ik besloot direct weer eens een album van deze man op te zoeken. Dat werd de laatste release, deze Too many roads. Direct vallen zijn zangkwaliteiten weer op. Zijn stem en de blazers binnen de band zorgen voor heel veel soul in zijn muziek en dat geeft zijn uitvoering van de blues een extra interessant tintje. Gaandeweg is ook duidelijk dat hij t.o.v. Here I am als liedjesschrijver enorm geschreven is. Behalve China Gate schreef hij alles zelf. Alle songs zitten zowel tekstueel als instrumentaal prima in elkaar. Risager en band vullen elkaar uitstekend aan, met sommige bandleden speelt hij dan ook al jaren samen. Ik heb ook een aantal live filmpjes bekeken en daaruit kan ik wel opmaken dat Risager en zijn band een enorme aanwinst zijn voor elk festival. En elke blues/soul liefhebber kan dit album blind aanschaffen.