The Brian Jonestown Massacre - Revelation (2014)

De demo van het complete album staat as usual alweer een tijdje op youtube. Het is nog steeds vage shit, maar met enig gepoets in das studio zou dit best wel eens het beste album sinds Keane kunnen worden.

De composities van de demo bekoren mij wel. Nu nog wat betere opnames en een hoge geluidskwaliteit. Ben wel benieuwd. De vorige plaat was een tegenvaller.

Heerlijk album moet ik zeggen! zakt wel iets in naar het einde en had misschien iets korter gekund.
Maar er staat zoveel goeds op dat dit wel weer het jaren negentig niveau van de band is.

Wat is 'Keane'?

Ken je toch wel? Een soort Coldplay maar dan zonder gitaar en vingerverf. Tevens een oud-voetballer van Manchester United en/of Tottenham.

Slotnummer 'Goodbye (Butterfly)' stond op de split met Magic Castles die op RSD verscheen en deed smaken naar meer. Het nieuwe album klinkt inderdaad een stuk meer als jaren negentig BJM dan de albums hiervoor. Hoewel het productioneel net iets anders klinkt. Zo had de akoestische slaggitaar van mij wel iets prominenter te horen mogen zijn. Maar dat doet nauwelijks afbreuk aan de geweldige sfeer van de composities. Wel staat er net als op voorganger Aufheben (Face Down on the Moon) een vervelend fluitnummer op in de vorm van Second Sighting. Het prijsnummer van Revelation is vooralsnog 'Food for Clouds'.

Die band ken ik wel, maar wat heeft dat nou met dit album te maken? Kan muzikaal niet verder van elkaar afstaan toch?

Niks. Ik heb gewoon een slecht gevoel voor humor.

Slecht? Ik zou het eerder onbegrijpelijk noemen. Maar wel weer uniek in z'n soort.

Hoe dan ook, verrassend sterk album dit! Zo'n beetje alles wat deze band uitbracht in de periode 1993 - 2003 is niet minder dan geniaal, maar de laatste drie albums klonken - een enkel cool nummertje daargelaten - als het gemasturbeer van een verveelde ex-junk. Verwachtte hier meer van hetzelfde, maar goddank blijkt er iets terug te zijn van het dwingende, smerige en hypnotiserende van vroeger. En het is bovendien een plaat die per draaibeurt meer lijkt te kloppen, de wat vagere stukken vallen dan steeds meer op hun plaats. Heb nu nog meer zin dan ik al had om ze volgende maand, voor het eerst in jaren, weer eens live te zien.

Verrassend album van bjm. Doet weer een beetje denken aan de bjm jaren negentig ipv het geknutsel op de afgelopen albums. De nummers doen wat dromerig psychedelisch aan en lijken op elkaar zonder dat het vervelend wordt. Newcombe s leadgitaar jengelt ook lekker door de nummers heen. Mijn favorieten zijn that you isnt, goodbye butterfly en days weeks moths

Toch ook maar op CD in huis gehaald. Echt een heel sterk album wat mij betreft. Ik vindt het de beste uit de collectie van Newcombe