Popstrangers - Fortuna (2014)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Popstrangers - Fortuna - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Popstrangers is een oorspronkelijk uit Nieuw Zeeland afkomstige band, die inmiddels vanuit Londen opereert. De band heeft in Londen zo te horen de archieven van de Britse popmuziek omarmd, want de nieuwe plaat van de band, Fortuna, citeert rijkelijk uit alles dat de Britse popmuziek de afgelopen decennia zo leuk heeft gemaakt.

Popstrangers heeft hierbij een voorkeur voor de jaren 60 en 70 en maakt psychedelisch aandoende gitaarpop. Het is gitaarpop die mij in eerste instantie vooral aan The La’s deed denken, al vermengt Popstrangers de Britse invloeden uiteindelijk ook met volop invloeden van de eigen muzikale helden, van wie met name de Pixies, Nirvana en Sonic Youth nadrukkelijk aanwezig zijn, en hoor ik toch ook wel wat van de eigenzinnigere gitaarbands uit Nieuw Zeeland.

Fortuna is nou typisch zo’n plaat waarover de Britse muziekpers heel erg druk zou moeten doen, maar vreemd genoeg wordt de tweede plaat van Popstrangers tot dusver vooral in de Verenigde Staten opgepikt. Dat moet snel gaan veranderen, want Fortuna is een plaat die zomaar uit kan groeien tot de soundtrack van een mooie zomer.

Popstrangers maakt gitaarpop waarvan de zon gaat schijnen, maar de band weet ook te verrassen. De zon gaat schijnen door onweerstaanbare gitaarloopjes en een vleugje 60s psychedelica, maar steeds als je denkt te weten wat voor vlees je in de kuip hebt, schiet Fortuna een weer net wat andere kant op.

In een aantal gevallen wordt het vleugje psychedelica vervangen door een flinke scheut, de volgende keer worden de 60s subtiel verruild voor invloeden uit de 90s grunge of klinkt Popstrangers opeens als Oasis in haar betere en meer experimentele dagen.

Het maakt van Fortuna uiteindelijk een gitaarplaat met vele gezichten, maar het zijn stuk voor stuk gezichten waar je als muziekliefhebber heel blij van wordt. Fortuna blinkt uit door veelzijdig en zonder uitzondering onweerstaanbaar lekker gitaarwerk, maar Popstrangers slaagt er ook nog eens in om dat gitaarwerk te verpakken in songs die na één keer horen memorabel zijn.

Popstrangers overtuigt door de zonnige gitaarlijnen en de aanstekelijke songs vrijwel onmiddellijk, maar Fortuna is ook zeker een plaat die nog even door kan groeien. Enerzijds door de vele invloeden die opduiken in de muziek van Popstrangers en anderzijds door knappe en verrassende wendingen in de muziek van de band.

Popstrangers heeft met Fortuna een plaat gemaakt die je herinnert en doet verlangen naar een hele stapel gitaarplaten uit het verleden, maar de plaat is zelf zo goed dat dit verlangen wordt onderdrukt zolang Fortuna uit de speakers komt.

De Britse hype machines draaien het hele jaar al op volle toeren, maar de leukste 'Britse' gitaarplaat van het jaar heeft men volledig gemist. Ook in Nederland krijgt Fortuna van Popstrangers tot dusver niet de aandacht die de plaat zo verdient en daarom moet ik het misschien wel van de daken gaan schreeuwen: FORTUNA VAN POPSTRANGERS IS EEN EVEN BRILJANTE ALS ONWEERSTAANBARE GITAARPLAAT ! Erwin Zijleman

Origineel is het niet echt te noemen. Dit soort (retro-) psychedelische indierock is de laatste jaren al meer dan eens ten gehore gebracht. Ik denk aan Foxygen, Temples en vooral Tame Impala. Fortuna doet ook erg Brits aan, met invloeden vanuit de jaren '60 en '70 en ook vanuit de Britpop. Je hoort van alles wat in deze plaat en daardoor wordt het wat moeilijk om er nog iets eigens in te horen.

Is dit meer dan de zoveelste hipsterplaat? Eigenlijk niet. Daarvoor mist het over de gehele plaat gezien wat pit (exemplarisch is de overbodige solo in 'Tonight') en daarvoor had 'Right Babies' het eindresultaat niet mogen halen (vervelend en leeg skipnummer dat veel te snel wordt afgeragd).

Maar dan is het tijd voor de pluspunten, Country Kills is een erg goede track. Don't Be Afraid en Her zijn toppers. Waar ik daarnet zei dat het algemeen gezien wat pit mist, geldt dit niet voor deze nummers. In beide nummers zit er een stuwende, potige baslijn, en een geweldig refrein. Het predikaat onweerstaanbaar kan hier haast bij.

Fortuna is zeker een genietbare plaat, maar toch vooral een plaat die het moet hebben van zijn pieken. Hun vorige plaat ken ik niet zo goed maar leek me ook wat met hetzelfde probleem te kampen. Hopelijk kunnen ze later nog een echt consistente plaat maken, die als ze toch bezig zijn, ook wat meer een eigen geluid heeft.