Kansas - Power (1986)

Redelijk sterk comeback album van de band, met uiterst genietbare nummers. Op vinyl.

met een geweldige steve morse. Invloed merk je goed op dit album.

De plaat heb ik om de dan nog toekomstige Deep Purple gitarist Steve Morse gekocht. Nummers als All i wanted en Can't cry anymore zijn mij te soft en kosten de plaat een ster. Voor de resterende nummers heb ik drie sterren over. Ik hoor liever wat oude symfoplaten van Kansas met viool erbij.

Kansas in de typische 80's sound. Veel toetsen veel samenzang en een geweldige Steve Morse. Dit album doet een beetje aan Boston denken. Vond het toen al een uiterst genietbaar album, klinkt nu wat gedateerd, maar dan alsof het zijn charme behouden heeft.

Opleving van KANSAS na wat mindere albums

Dat het album misschien alleen met Musicatto echt raakvlak heeft met het oude progressieve werk van Kansas, hoeft voor mij geen zak uit te maken. Power, mijn 2e Kansas-plaat, kocht ik om Steve Morse. De 1e, Point of Return, was om Dust in the Wind. Vind Power over het algemeen een vrij goed verteerbaar album.

Yes! Dit is stiekem al meer dan ik durfde te hopen. Silhouettes In Disguise is een heel leuke opener, de titeltrack is teveel standaard AOR naar mijn smaak, maar op Secret Service en verder hoor ik de echte Kansas weer. Dat de band zich niet in 1976 waant, kan ik heel goed begrijpen. Dan was deze reünie van korte duur geweest. De heren gaan dus mee met hun tijd, maar hier herken ik tenminste de band terug in tegenstelling tot de christelijke poprock die Livgren, Hope en Elefante eerder dat decennium maakten. Het oude niveau wordt niet meer gehaald, maar daar kan ik goed mee leven. Met het eerder genoemde Secret Service en Musicatto en Three Pretenders heb ik weer wat materiaal waar ik behoorlijk van genoten heb. Het progkarakter zit er weer in. De teksten zijn eindelijk weer goed en Walsh is toch echt wel een betere zanger dan Elefante.


Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Power
7. Monolith
8. Audio-Visions
9. Vinyl Confessions
10. Drastic Measures

Ja inderdaad, mijn score moet echt een half punt omhoog, prima album.

Tijdens mijn eerste reis door de VS op cassette gekocht. Zeer sterke plaat ik hou erg van deze sound. Vroegere platen ben ik pas veel later op waarde gaan schatten. Kant a bijna perfect . kant b ietsje minder

Geen terugkeer naar progvorm, maar wel een behoorlijke terugkeer naar kwalitatieve vorm. Walsh op zang is voor mij toch in ieder opzicht een vooruitgang ten opzichte op de wat gezichtsloze zang van Elefante. Daar komt ook nog eens bij dat Steve Morse echt een werkelijk fantastische gitarist die op een song als We're Not Alone Anymore echt een dosis energie en vuur in het spel stopt waardoor Kansas overtuigend als een hardrockband werkt. Taking The View is daarnaast ook echt een prachtige ballad die de klassieke sound weer een beetje terughaalt.

Het duurt even voor het album compleet op gang komt en helemaal de titeltrack doet me niet zoveel, maar met Power heeft de band over het algemeen een erg sterke (hard)rockplaat neergezet die ik toch echt met heel veel plezier meerdere malen zal beluisteren.

Tussenstand:
1. Point Of Know Return
2. Song For America
3. Leftoverture
4. Masque
5. Kansas
6. Power
7. Audio-Vision
8. Monolith
9. Vinyl Confessions
10. Drastic Measures

Degelijk hardrock album van deze nieuwe versie van Kansas.

het trio Hope/Livgren/Elefante maakt plaats voor het trio Greer/Walsh/Morse. En Walsh en Greer zetten eigenlijk voort waar ze in Streets mee bezig waren: melodieuze hardrock.

Rich Williams en Phil Ehart vinden het allemaal wel prima. Maar ze voelen zich wel als een vis in het water, want ook zij klinken vuriger dan ooit.

Het shred-werk van Morse steelt wel de show hier. Ik vraag me dan wel stiekem af of Power zo hard en stevig had geklonken als Slamer was meegekomen uit Streets. Want Morse en Slamer ontlopen elkaar qua stijl niet erg.

Al in al ligt deze een beetje in de lijn van Frontiers van Journey. Ook wat betreft de harde drums in de mix (misschien komt dat omdat Ehart de uitvoerend producent is). In elk geval zijn ook alle songs geschreven door de band. Dat is op In the Spirit of Things toch anders.

Hoe dan ook, een goede mid-eighties hardrockplaat met luide -tja alles-.

mooi geschreven, Mssr Renard! Spirit of Things vind ik ook stukken minder. Toch is dit album Power minder dan m.i. hun eerste vier albums

Bij de eerste vijf (niet 4!) komt deze inderdaad niet in de buurt, al was het maar omdat die platen veel proggier waren en met het volstrekt unieke eigen geluid van Kansas. Door het nagenoeg ontbreken van de vioolpartijen is dit geen match voor die eerste platen. Maar het is een alleszins geslaagde comeback, met inderdaad een zeer prominente rol voor de nieuwe gitarist Steve Morse. En de andere Steve is hier nog steeds zeer goed bij stem dat is ook heel wat waard.

All I wanted leverde de band nog een heuse top-20 hit op in Amerika. Maar dat is nou net het enige nummer dat mij niet zo bevalt. Tweede single Power (het titelnummer dus) vind ik een stuk beter, maar die kwam slechts tot 70 ofzo.

Ik ga weer helemaal op in deze zomerse AOR topper. Deze Power kan wedijveren met de beste Journey albums, al vind ik dat vooral zelf.

De twee albums die Kansas met zanger John Elefante maakte, waren de eerste die ik bewust meemaakte. Kort daarvoor had frontman Steve Walsh de groep verlaten. Terwijl ik hun vorige werk ontdekte, desintegreerde de groep. Hoofdcomponist en gitarist/toetsenist Kerry Livgrens soloproject AD groeide uit tot een band, waartoe in 1984 ook Kansas' bassist Dave Hope toetrad. Elefante vertrok eveneens en keerde terug naar Californië. Kortom, Drastic Measures (1983) was Kansas' zwanenzang, de groep was opgeheven. Dacht ik.

Niet dus.

Toen ik Power in december 1986 in een platenzaak zag staan, was ik volkomen verrast. Zijn ze er weer? De groep bleek nooit te zijn gestopt, al was ze vleugellam. Drummer Phil Ehart en gitarist Rich Williams waren achtergebleven, likten hun wonden, keken terug, rustten uit en kwamen tot een conclusie: wij zijn Kansas en we gaan dóór.
Ondertussen was Steve Walsh’ band Streets ondanks de hoge kwaliteit van de twee gemaakte albums geen succes geworden. De zanger hapte maar al te graag toe toen Ehart hem belde om terug te keren bij het moederschip. Hij nam uit die groep Billy Greer mee als bassist. Einde Streets.
Waarom men geen violist aantrok, weet ik niet. Robby Steinhardt was al vóór Drastic Measures vertrokken en niet vervangen, waarmee één van de belangrijkste stijlkenmerken van de groep wederom ontbrak.
Voor Livgren werd een meer dan adequate vervanger gevonden. Steve Morse kende ik van Dixie Dregs, een voornamelijk instrumentale groep. vooral bekend van het nummer Take it off the Top, in gebruik als slottune in de Friday Rock Show van Tommy Vance op BBC Radio 1.

De hoes was ook het bekijken waard, een stijlbreuk met voorheen. Op de voorzijde niet meer de baardmans van eerdere albums maar een kortharige, gespierde smid. Op de achterzijde zien we gitarist Rich Williams met plotseling een ooglapje en Walsh lijkt een vetkuif te hebben.
Power verscheen in hetzelfde jaar als Reconstructions, de derde van Livgrens groep AD. Klinkt daar typische midden-jaren ’80 poprock, vergelijkbaar met Genesis in die dagen, bij Kansas knallen scheurende gitaren de speakers uit.

De plaat klonk voor mij als het logische vervolg op Crimes in Mind van Streets. Je zou het ook kunnen zien als de stap na Walsh' vorige Kansas, Audio-Visions. Hij is in dezelfde topvorm als op de tweede Streets, terwijl Kansas in de lijn van Streets stevige en geïnspireerde aor maakt. Dit in een sterke productie van Andrew Powell, geflankeerd door Ehart. Morse stelde zijn herkenbare shreddingstijl volledig in dienst van de sterke composities.
Dat het wat vlakke titelnummer reeds als tweede op het album staat, is jammer; iets verderop had het waarschijnlijk beter gepast. Dat meteen daarna ballade All I Wanted komt, is evenmin een voorbeeld van slimme timing. Ondanks de zwoele keyboardtonen een prachtig liedje. En daarna domineren de gitaren van Williams en Morse. Genieten, genieten, genieten.
Walsh’ rauwe randje klinkt regelmatig. Ook hierboven lees ik het nodige sentiment naar het Kansas van de eerste albums, maar niemand noemt dat Walsh hier nog beter zingt dan toen. Bovendien bevat menige tekst een “minispeelfilm”. Boeiend om te volgen, zoals de verhalen in Secret Service of Tomb 19.

De meeste nummers werden geschreven door beide Steves, soms met andere groepsleden. De flitsende gitaarstijl van Morse geeft de muziek een frisse bries, zoals in de eerste tonen van het album met Silhouettes in Disguise meteen duidelijk wordt. Geen violen, behalve in Secret Service met meteen het Londense Philharmonic Orchestra, inclusief felle koperblazers en prachtige breaks. Het snelle We're Not Alone Anymore sluit de A-zijde knallend af.

Opvallend is de opener van de B-kant. Het instrumentale Musicatto draagt duidelijk het stempel van Morse en heeft een folkachtige melodie, vergelijkbaar met wat Gary Moore in 1979 deed op Thin Lizzy’s Black Rose of in 1987 op soloalbum Wild Frontier.
Het dampende stuk wordt gevolgd door het kleine, akoestische kleinood Taking in the View met bovendien een charmant kinderkoortje. Het midtempo Pretenders blijft onveranderd mooi, mede door de fraaie gitaarsolo, net als het uptempo Tomb 19.
De afsluitende ballade Can’t Cry Anymore bewijst dat dit soort liedjes helemaal niet saai hoeven te zijn, alleen al omdat Walsh zingt. Het is een cover van The Producers, een Amerikaanse new wave band dat het in ’85 op hun album Run for Your Life zette. Maar de Kansasversie is krachtig, weet ik na het horen van het origineel op YouTube.
All I Wanted haalde in januari 1987 #17 in de Billboard Hot 100, Kansas' laatste hit tot de dag van vandaag.

Inmiddels is het een dikke 35 jaar dat ik dit album koester. Hij staat hier op vinyl én cd. Altijd pakken de muziek en verhalende teksten me weer. Bovendien is Morse met de rest van de groep ontzettend op dreef, Ehart bijvoorbeeld drumt weer eens de sterren van het firmanent. Daarbij spelen ze altijd in dienst van de liedjes, iets wat Morse later ook bij Deep Purple zou doen. Toch vind ik dit misschien wel zijn sterkste album, al heb ik ook voor zijn volgende album met Kansas een zwak. Op naar In the Spirit of Things.

@ RonaldjK, mooi verhaal. Maar voor mij is LEFTOUVERTURE toch echt hun beste album. Ik zou die maar eens gauw bekluisteren. Power is een prima album, maar Kansas heeft echt betere albums gemaakt: Leftouvertute, Masque bijvoorbeeld.

Ik ken de hele discografie, Leftoverure vergelijken met Power is als bij Genesis' Selling England by the Pound vergelijken met Invisible Touch.
Twee verschillende muzikale werelden en in Kansas' geval smaakt hun adult oriented rock mij heel goed! Net als de progressive/symforock van het magistrale Leftoverture.

Op YouTube ontdekte ik dit Amerikaanse radio-interview met Phil Ehart, Steve Morse en Steve Walsh uit 1986, ter gelegenheid van het verschijnen van dit album. In goede audiokwaliteit bovendien met de nodige goede luisteraarsvragen.
Interessant voor degenen die meer willen weten over de bandsituatie op dat moment. Zo leerde ik dat beide Steves anderhalf jaar aan de nummers hadden gewerkt voordat ze de studio ingingen.