Indrukwekkend wat deze artiest voor een dynamisch, gevarieerd, bij tijden overweldigend klankenpalet uit een analoge Serge modulaire synthesizer weet te puren. Zeer boeiend album dat eigenlijk best ver afligt van het werk dat ik ken uit zijn saxofoonperiode.
Hier een interessant interview waarin Ankersmit zijn werkwijze en visie op muziek aardig uiteen weet te zetten. Hij is zich zeer bewust van waar hij mee bezig is; hoe media deels je artistiek vocabulaire bepalen, wat je wel en niet kunt uitdrukken met bepaalde instrumenten. Met zulke reflecties heeft hij mij in ieder geval al snel om:
The black and white keyboard is pretty irrelevant for what I want to do, I think. I can’t play the piano anyway, so it’s also not like I’m used to that interface and want to hold on to it. One of the things I like about the Serge and Buchla synths is that those guys always refused to produce a piano-style keyboard. They were against the idea of playing a new electronic instrument that could produce all kinds of new sounds and shapes with an interface built for the conventions of the piano.
Hij noemt zelf bijvoorbeeld Maryanne Amacher als muzikaal voorbeeld, daar kan ik helemaal inkomen. Met andere woorden, dit is tamelijk experimentele geluidskunst. Maar toch is er wel genoeg structuur aanwezig in het stuk als geheel, er wordt wel degelijk iets opgebouwd, er zit duidelijk lijn in (wat het wel zo aangenaam maakt om naar te luisteren). Fascinerend en wat mij betreft het best wat er onlangs op Touch is uitgekomen - edit: dat zegt veel, gezien er afgelopen jaar ook uitstekende albums van Jacob Kirkegaard en Phill Niblock zijn verschenen.